Kim Lan Bu Hayatımın Erkeği?

Karı Gibi Yaklaşımlar

2012-01-20T01:57:00.000-08:00

Merhaba,

Ben tipik bir beyim bilir kadınıyım. O olmasa buraya yazamam. Yazmayı zaten bilmiyorum. Bi'şey yazacağım zaman beyimi "ekstörnıl hard disk" gibi bi kenarımdan sokuyorum, o şekil klavye başına geçiyorum.

Açıkçası tek başıma bi yere gidememeyi, her yerde beyimin koluna minik bir maymuncuk gibi asılı kalmayı, gün ortasında beyimsiz şehirde yön bulamamayı öğrenmem kolay olmadı.

Ama başardım.

Siyasi ve dinim görüşüm; yetmez ama beyim bilir.

En sevdiğim kelime; penis.

En sevdiğim renk; mor.

Bence bi kadın ancak ve ancak beyi üzerinden prim yapabilir, ondan aldığı güçle ayakta kalabilir.

Kendim dahil tüm kadınlar hakkında, aynen böyle düşünüyorum.

***

Şimdi, böyle bi giriş yaptım çünkü bundan bi iki hafta önce, bu kafanın komik olduğunu düşünmüştüm.

Çünkü tahmin edersiniz, "beyim bilir" kadınlarına tavır olarak karşıyız.

Hep birlikte, top yekün.

Ama bi de işin öbür yüzü var. Her kadına "Hııh, beyi olmasa bi skim olamazdı" diye yaklaşan, karşısındaki dişinin en ufak muvaffakiyet belirtisinde hemen ardında bir destekçi arayan, kadının zenginine, güzeline, çok gezenine, keyfi yerinde olanına asla tahammülü bulunmayan bir toplumuz.

Bu toplumun büyük çoğunluğu ise, yine biz kadınlardan oluşuyor.

"Karı gibi" kalıbının pejoratif anlamı, bir başka yazının konusu...

Şimdi gelin itiraf edelim, ben dahil hepimiz, başarılı manitaya sahip kadınlar hakkında atıp tutmaktan kendimizi alamıyoruz. Onları birer insan olarak görmektense, adama yapışmış kan emici keneler olarak yaftalamaya bayılmaktayız.

Hayatımıza fişşek gibi giren Karolin Fişekçi vaka-i vakvakiyesinde, yine benzer durumlar yaşandı. Kızı bi recm etmediğimiz kaldı, ki bunun sebebi Orhan Pamuh hakkında konuşması. "O benim sevgilim, Allah ne verdiyse seviştik" gibi beyanatlarda bulunması. (ki gerçekten çook ayıp)

Ah Orhanım Pammuhum, onun kekeme ağzı, onun dil kabiliyeti olmadan dünyanın en iyi romancıları arasına girebilmekteki kusursuz başarısı...

Orhan o kadar başarılı ki Allahım, normal bi yazarın kitap girişindeki biyografisi 4 satır sürerken, bunun ki a4'lere sığmıyor. Tam bir ödül avcısı kendisi, tam bir edebiyat şampiyonu. Zaten edebiyatta önemli olan tabii ki, ödüldür. Bugün dünya klasiği olmuş eserlerin yaratıcılarına bir bir bakın, hepsinin salonlarında içi madalya dolu büfeler bulacaksınız.

Neyse ki, konumuz Orhanım Pamuhhumun über goygoya bulandırılmış, teknik kusursuzluk bröveli romanları değil. Pamuk apartmanında oturup, hayatı boyunca bakkaldan ekmek bile almasına gerek kalmadan geçirdiği son kerte steril ve kaliteli yaşam içinde, el değmemiş bir elitizm sembolü olması hiç değil.

Pek saygıdeğer Pammuh anladığımız kadarıyla, kendisinden 30 yaş genç Fişekçi'ye küsküyü az buz değil, 2,5 sene boyunca itelemiş. Karolin de buna bi noktada son derece normal bi insan gibi "Nereye gidiyo la bu ilişki?" diye sormak gereğini duymuş. Ayyy ne büyük kezbanlık!!

Çünkü eğer ünlü bi sanatçıyla beraberseniz, o ilişkiye yaptığınız yatırımın hesabını sormamanız gerek. "Bana seninle ve kreatif enerjinle geçen dakikalarım yeter aşkitom" şeklinde bir teslimiyetçiliğiniz olması lazım.

Orhanım Pamuhhum o noktada sanıyorum o kekeme haliyle yine iki lafın belini bükememiş ve Karolin'e "İlişkimizi babamın bavuluna koydum, şimdi Ermenistan yolunda. Gazoz kapakları ve bir gün." gibi son derece sanatsal - mıymıy bir cevap vermiştir. Ne adam gibi kıza "E tatlım biz sadece yiyişiyoruz sanıyordum, yoksa ilişkimiz mi varmış?" açıklamamış, ne de kızı layıkıyla sahiplenmiştir.

O noktada Karolin'e bi titreme geldi sanıyorum. Durup durup, "Eee, ben de bunları biir bir açıklarım. Medya top üzerindeki kırmızı gecelikli fotoğraflarım altına, hakkımda yarrak yürrek şeyler yazar. Hayat bana güzel." kafasına girmesi, genel deliliğinden değil.

Hep diyorum, gene derim: delirene değil delirtene bakacaksın.

Sonrası tabii, dokunulmaz sanatçı, ulu Nişantaşı büyüğümüz Orhan'dan mahkeme celbi olarak kendini gösteriyor. Çok asil bi hareket, aferim. Medyanın bu celbe "Yuh ulan! Kızı ekmek arası mıh mıh yerken iyiydi." dememesi, cümbür cemaat zevke gelip "Orhan Pamuk'tan emir geldi: Karolin kapa çeneni!!" başlıkları atması çok normal. Öyle ya, genç bi çağdaş sanatçı, üstelik karı, hemide Ermeni karısı, sen kimsin ki koooskoca Orhanımız Pammuhumuza laf atıyon haa?

Büyük resme baktım, hepimiz karı gibi çıkmışız

En başta sen, sevgili rekortmen edebiyatçı Pamuk. Yaşadığı şeyin ne önünde ne arkasında duramayan, kadını lanetlemeye dünden teşne bir toplumda, el ele tutuşup, göz göze bakışmış olduğun bi insanı, sik gibi ortada bırakan ve bu insanla ancak avukatı üzerinden iletişim kurabilen dahi sanatçı!! Karı gibi kaçmışsın işte, ötesi var mı?

Peki ya bizler? Medyasıyla, twitleriyle, sözlükleriyle "Yaa işte kızım, çok konuştun, aldın celbini", "Reklam yapmaaa şellafe", "Bunlara az bile, vurun kahpeye" çığlıkları atan sevgi dolu kalabalık? Ne güzel vicdanmış bizimkisi.

O zaman hiç biriniz "2 yıllık sevgilim, aslında sevgili değiliz açıklayıp kaçtı" diye ağlaşmayın. Sakın ola beyiniz hakkında ağzınızdan iki dirhem söz kaçırmayın. O izin vermezse değil Ayşe Arman'a, üst kat komşunuz Mualla teyzeye bile konuşmayın. Sonra alırsınız celbinizi, millet kına yakacak yer bulamaz.

Hülasa, Karolin hanım, dünyanın en seksi sanatçısı değil, başı bağlı bi ev kızı olsaydı da sonuç değişmeyecekti. Bu sefer, "gizli şellafe", "sen kim, Pamuk kim?", "Çok koca istiyosan görücü usulü var" diyecektik kendisine. Çünkü aslen Karolin'in kim olduğunun önemi yok. Biz bu muhitte kadınları sevmiyoruz, onları küçümsemek için hiç bir fırsatı kaçırmıyoruz.

Bunu en çok da kadın kadına yapıyoruz ki, erkek dünyasında, ancak erkek kurallarına göre oynayabildiğimiz bu lanet oyunda, puan kazanalım.

Aferim kızlar, aferim. Durmak yok yola devam.

Biterken,

Beni Yiğit K. ile bi ortak paydada erittiniz sonunda, dur bakalım, devamı noolacak?

Şimdi ben aslında yine bi toplantıdayım, çıkışta arıycam, öpüyorum, kıps, bay.

Bende Son Durum

2012-01-10T23:38:00.000-08:00

Günaydınlar, iyi günler ve iyi akşamlar... Kimseyi dışlamak istemem, hangi saat diliminde şu satırlarla karşılaştıysan, o selama tabi ol sayın okuyucu.

Bi süredir düşünüyorum, "Ben kimin için yazıyorum" diye. Siz, bilgisayar başında bu bloga tıklayan ve arada bir, etrafta karşılaştığımızda, "valla çok komik blogun, gül gül altıma kaçırıyorum" açıklayan sevgili, tatlı azınlık için mi? Yoksa şahsi mükemmeliyetçiliğini 32 yıldır üzerimde denemekten imtina etmediğinden, yazılarımı dandik ve derinliksiz, beni de yeteneksiz bulan biricik annem için mi? Ay belki arada siyaset bilimi eğitimimi konuşturarak, sorunlarına ışık, en azından 40 walt felan tuttuğum bu toplu histeri içindeki toplum içindir.

Ya da belki ünlü olmak için, önümde kapılar bir bir açılsın, şöhret sahibi diğer kalem taşıyıcıları beni de aralarına alsın, saygıda sevgide kusur etmesin diyedir.

Neyse ki, hiç biri değil.

Yazıyorsam kendime yazıyorum; ben delirmeyeyim diye. Altıma sıça sıça sokaklarda dolaşmayayım, meydanlarda soyunup dökünüp, "Hepinizin ta amına koyıyım laan!!" bağrınmayayım diye.

Nereden baksan makul bir sebep. En azından Saik Faik söylediğinde, ben inanmıştım.

Peki Nedir Bende Son Durum?

(Merak etmiyorsan sana şuraya bi link yerleştirdim, bas git kendini çok yordurtmadan cicim.)

Benim sabahım 7'de, yoga ile başladı; Defne hocam daha pozitif, daha genç ve daha evli bi kişi olarak yurda döndükten 1 ay kadar sonra, kendimi karşısında rahat-rahatsız bir bağdaş pozisyonunda buldum gene. Ders bitimlerinde ekseriyetle, Fetullah Gülen misali ağlıyor ve çektiren sağ bacağımı ovuyorum.

Kısmet Şov epey toparladı; Anlıtemiz kendini aşarken ben de boş durmadım. Modern kadının sorunları ekseninde espiri haznemi genişlettim. Sahnede halterci zarafetiyle durup seyirciyi önce tartmayı, sonra kavramayı ve en nihayetinde kaldırıp birkaç saniye havada tutmayı anladım. Bakım öğrendim demiyorum, ama iyi anladım.

Duygusal hayatım ise adeta lunapark gibi; dandik korku tüneli mi istersin, Amerikan bezinden hırpani etekli balerin mi, Kamikaze, Gondol, Rollercoster, çarpışan araba, güldüren ayna... Hepsi mevcut, hepsi benim. Tüm maddiyatımı yatırdığım halde üstelik, beleşinden bi paket Malboro kapmış da değilim.

Buna istinaden şu aralar en çok istediğim şey, lunaparkın sınırlarından radyasyon hızıyla uzaklaşmak. Kusturan heyecan dalgasından, monotonlaşan merkez kaça kadar, bir cümle fizik kuralını ihlal, hatta inkar ederek yaldır yaldır kaçmak.

Kaçtığım yer Tayland olursa hoşuma gider açıkçası. Doğunun en uzağında, minimum teknoloji, tv, taksi, televizyon, elveda Twitter/FB/Tumblr/Blogger/hatta Google. Sazdan etek giyip götümü delik deşik etmek, kumdan kale yapıp, hemen akabinde üzerinde yuvarlanmak, yapraktan pirinç lapası dilleyip, çekirge kızartması kıtlamak, heveslerim bunlar. Ama daha azına da okeyim. Evde pirinç yoksa bulgur, çekirge yoksa bok böceği yerim. Acımam yerim.

Ay üstüme hiç varmayın, çok asabiyim bu aralar. Yıllar ve yollar önce aştım sandığım her bi skimle yeniden, lüzumlu lüzumsuz kapışırken yakalıyorum kendimi. İş dünyası ego sağanaklarında rahmetli Azer Bülbül misali titriyor, sorumluluk ve ilişki kelimelerinin her bir hecesinden ikrah ediyor, toplumun her kesiminden bireye, ağzımdan lav püskürtmeyi arzuluyorum.

Misal, diyelim ki devletlimiz bir grup vatandaşının tepesine "ups ay did it egen" repliğiyle bomba yağdırıyor ya hani, hani bi kısım çok vatanperver beyin de bunu makul karşılıyor ya, işte benim tırnaklarım içe içe uzamaya başlıyor o vakit.

Siyaseten Migros poşeti kıvamında olan kimileri, bu konuda espri felan üretiyolar sonra sosyal medyada. O insanları on binler takip ediyor ya, yaradandan şüpheye düşüyor; insan türünün maksadını göremez oluyorum.

Zaten ülke genelinde barajlara yüklü miktarda Zanax serpildiğinden, havaya Bali ve tiner basıldığından işgillenmekteyim epeydir. Çünkü farkındaysanız her gün muntazaman teröristleşmemize rağmen, keyfimiz hala yerinde. İsveç'te millet internet üzerinden dosya paylaşımını din olarak kabul etmişken, bizde ateist olup "din saçma bişey galiba lan" demek hapis gerektiren bir suç.

Ama insan yakmak suç değil, ama çocuğa tecavüz suç değil, ama karınızı köyün tüm eşekleri suya doyana kadar dövmek suç değil.

Günde 5 kadının resmi kayıtlara ölü geçtiği şu güzide coğrafyada, kaşını almayangillerden bir kısım amlılar, "Erkeğin gücüne teslim olun" buyurabiliyorlar hala. Ulan daha ne teslim olalım? Bi canımız var, onu da veriyoruz. Aynı işte çalışıp, daha az maaş alınca, daha az kaale alınınca, en yakınımızdan en uzağımıza bir dizi insanın "Sen kadınsın, o sepebten orkid veya çamaşır deterjanı seçmeyeceksen, fikrin çok da mühim değil." tarzına maruz kalınca, ööle bel bel bakıyoruz.

Bak gene sinir bastı. Du bi sigara yakıyım, bağlıycam şu derinliksiz, pespaye yazıyı.

***

"Bende son durum", biraz atarlı, biraz kaçarlı gördüğünüz gibi.

Özgür olmak istiyorum ama özgürlüğün ne anlama geldiğini hiç birimizin tam olarak bilmediğinden şüpheleniyorum. Ruhundan kan gelene kadar çalışıp kazandığınla yaptığın üç günlük gezinin, aşkın gözünü oyarak ve dahası, aşk nedir bilmeyenlerle oynayarak kazandığın ilişkinin, kalemini amından doğurup beynine saplayarak yazdığın yazının seni, yok aslen beni, özgürleştirdiğinden son kerte şüpheliyim.

Özgürlük, mutlak yalnızlıkla kutsanıp, mutlak bencillikle beslenip, mutlak hissizlikte filizleniyordur belki, belki diil. Dedim ya, hiç birimiz bilmiyoruz aslını.

2012'den özgürlük istiyorum. Biraz şiir de fena olmaz hani.

Biterken,

gidiyorum şimdi, döndüğümde çok komik olacak buralar, hep beraber altımıza işiycez kısmetse.

kısmet demişken, kısmet şov bu ayın 21'inde, kemancı'da.

cumartesi gecesi, dj'li, danslı, felanlı.

ilk ben çıkıyorum, gecikmeyin.

Erivan; Yaslı Gittim, Çok da Şen Gelmedim

2011-12-21T01:26:00.000-08:00

Erivan'dan döneli baya oldu, hatırlamak için şöyle bi fotoğraflarına baktım. Sevgililerin eksi 2'yi gören soğuğa aldırış etmeden öpüştükleri o bakımsız parkları, her kafamı kaldırdığımda karşıma dikilen dumanlı Ağrı'yı, pembe volkanik taştan dev binaları, yüzleri çok tanıdık bir hüzünle gölgeli insanları, Ararat marka konyağın genzi yakıp dudakları kızartışını hatırladım.

Erivan hem çok tanıdık, hem çok uzaktı.

Öncelikle, döndüğümden beri bu konuda bir takım sorular alıyorum. Sonralıkla, bu blogger text editörü bu ara ani bi kararla, metin editlememeye başlamış. Onun bu bireysel kararına saygı duyup, görüntüleyemediğim yeni blogger ara yüzüne ise küfretmeyi bırakıp, elimden geldiğince soru cevap yazıcam bu yazıyı. Bold yok, italik yok. Nokta, virgül ve numaralandırma var. Olduğu kadar.

1) Ermenistan'ın başkentinde ne işin olabilir?
Aslen çok işim yoktu, şimdi doğruya doğru. PechaKucha Nights denilen ve insanların birbirleriyle yaratıcı projelerini paylaştığı bir etkinliğe, gözlemci basın kadrosundan katıldım.

Bu sebeple, Kurban bayramı tatilinin 2. günü, Viyana aktarmalı bir yolcukluk ve tatlı bir ekiple Erivan'a vardım. İki gün boyunca şu an adını hatırlamadığım bir Orta Asya organizasyonunun misafiri olarak şehirde yedirilip, içirilip, gezdirildim. Gazetecilerin hayatı güzelmiş. - Hükümetlere lolo yapıp, mapusa düşme kısmı hariç- Onu anladım.

2) Erivan dedikleri kadar fakir mi?
Hem evet, hem hayır. Erivan'da ilk sabah, herkeslerden önce kalkıp sokağa fırladığımda dikkatimi ilk çeken şey, Rusya mirası 6 şerit yollarda dolanan pahalı arabalardı. Yol üstünde yaşlı bir kadın feryat ederek ağlıyor, bizim Rus tarzı tabir ettiğimiz giyimli Erivan kızları, ayağımdaki Adidas'ları kesiyordu. Bir Nişantaşı yerlisi, Beşiktaş çarşıya nasıl görünüyorsa, ben de onlara öyle görünüyordum sanırım, ki bundan biraz utandım.

Ermenistan'ın temelde ihraç ettiği pek bişey yok. Ekonomisi Kominizmden çıkıp taklaya gelmiş tüm ülkeler gibi sallanmaklı. Öte yandan en lüks mağazalar şehirde, marketlerde aklınızın alamayacağı kadar çok çeşit var ve hepsi ithal. Öyle ki, 3 yuroya şampanya alıp, ayağımıza döktük şımarıklıktan.

3) Erivan'da gece hayatı nasıl?
Gündüz hayatı bitti, aman geceler olmasın... Erivan'da gece hayatı beklentimizin üzerinde. Barlar dışarıdan belli olmuyor çünkü, taş binaların bodrum katlarına konuşlanmışlar. Aynı şey şehirde bolca bulunan strip clublar için de geçerli. Şehir hem ucuz, hem de temiz strip clublara sahip. Gitmedim, gidemedim ama giden arkadaşların yalancısı, hatta yancısı oldum.

Kişi başı 10 yuro giriş, 2 yuro masaya hanım çağırtma. "5 euro daha vereyim de git şu dildoyu az uzakta sok" gibi bir fiyat - performans endeksi var. İçki zaten anladığım kadarıyla dünyanın geri kalanında bol ve ucuz bi'şey. Sadece sevgili ülkemizde keyifle içmek bu kadar lüks bi eylem amk.

Şehrin dış mahallelerinde ise, ibadullah kumarhane var; bol neonlu, gaziemir fonunda, biraz da ürkütücüler açıkçası. Bizim durumumuz olmadı, gitmedik, gidemedik.

(parklar)

4) Şehirde gezilecek görülecek bir şeyler var mı?
Elbette. Şehrin hakim tepesine bir güzel "sözde soykırım anıtı" yapmışlar, parmaklarınızı yersiniz valla. Şaka şaka, işin siyasi-etnik-tarihi boyutuna sonra geleceğim.

Şehirde ilk görülecek şey Ağrı dağı, o kadar yakın ve heybetli ki, kaçınmak imkansız. Sonra Rus mimar Aleksandr Tamanian tarafından inşaa edilmiş kentron, yani şehir merkezi binaları, opera salonu, Ararat konyak fabrikası ve Matenadaran, yani içinde binlerce Ermenice orjinal el yazması barındıran kütüphane, ziyaretlerinizle şenlenmeyi bekliyor. Matenadaran dünyanın en büyük el yazması kütüphanesi ve içinde aşkla çalışan rehber hanımlar barındırıyor. O konuşurken soru sormak serbest, kendi arasında konuşanlar ise, çatık kalın kaşlarla uyarılıyor.

Bir de hepimizi duygulandıran, yönetmen Sergei Parajanov’un kolaj işlerinin sergilendiği müzeye gittik ekipçe. Kıyamam Sergei, Ruslar yıllarca adamın film çekmesine izin vermedikleri, adamı sapık diye yaftalayıp hapse attıkları için, kendisini kolaj enstelasyona vermiş. İşlerin yokluktan gelen orjinalliği ve duygusallığı dayak gibi. Erivan'da yemeyi bilene dayak çok zaten.

5) Türklerden nefret ettikleri doğru mu peki?
Yaani, ben olsam nefret diye kestirip atmam. Daha dikkatli konuşurum. Tanımadığım ve tarihi bağımı reddettiğim insanların hataları için özür dilemem ama empati kurmaya çalışırım. Erivan ölen dedeleri, dağılan aileleri için hala yasta; hala kopup geldiği memleketini özlüyor. Şehrin sembolü o sebepten Ağrı, yani konyaklarına da adını veren Ararat.

Türklere soykırımı kabullenmedikleri için kızgınlar evet. Ama sokakta Türküz deyince kimsenin holiganca saldırdığı yok. Hem bunun için Orhan Pamuk kitabı gösterip "Yaaa evet Türküz ama şeyiz biraz" açıklamanıza da gerek yok. Millet boğazının derdinde zaten, zaten 70 yıl da Rusya tarafından ezilmiş. Öyle boş düşmanlığa karınları tok.

6) Peki dertleri neymiş, hala niye 100 yıl önceki hadise için ağlaşıyorlar?
Pecha Kucha gecesinde tanıştığım tarih eğitmeni bir Ermeni bey, son derece kibarca geçen konuşmamızda şöyle anlattı. "Erivan'ın nüfusu 1900'de, 30 bin civarıydı. 1916'da 300 bin Ermeni bu şehre ulaşabildi. (Yola çıkanların 1 milyona yakın olduğu tahmin ediliyor.) Ve bu 300 bin kişinin büyük çoğunluğunu, öksüz-yetim çocuklar oluşturuyordu."

300 bin yetim tarafından kurulan bir şehrin, derinlerde bir yerde usul usul kanamaya devam edeceğini, sanırım az çok tahmin edersiniz.

ağrı-ekip

7) İçimizi ezdin, biraz neşeli şeyler anlat. Yemekler felan nasıldı ?
Erivan'ın doğal yayla olmasından hareketle, (rakım 1000 metre) eti, sütü, peyniri meşhur dediler. Ki İtalyan restoranında tükettiklerimiz çok iyiydi hakikatten. Onun dışında pastırmaya çok benzeyen kuru et, kısıra çok benzeyen bulgur pilavi, türlüye çok benzeyen türlü... Nasıl olsun yani, Türkiye'nin en doğu ucunda ne yenirse, o vardı menüde. İnsanlar da Türkiye'nin doğu ucunda göreceklerinize benziyor zaten, sokata sık sık Burhan Çaçan'lar geçiyor yanınızdan.

Şehirde son dönemde şık restoranlar açılmış, fiyatları gayet makul. Yeni ekonomik düzen ile beraber, "Ağaoğlu her yeri skip atacak" sendromu onlara da gelmiş; her yerde çirkin çirkin inşaatlar, şehrin taş işlemeli doğal mimari dokusunun içine etmek için adeta gün sayıyor.

Bence ülkedeki en ilginç şeylerden biri, kullandıkları inanılmaz zarif alfabe. Ama "üzerinde Ermenice yazan bir tişört alayım" desen avucunu yalarsın, öyle bir turist malzemesi bulunmuyor. Ben babama bi şişe, 20 yıllık Ararat paketlettim, kendime 3 mini nar şarabı aldım. Onun dışında ısrarla aramama rağmen, yöresel bir ürüne ulaşamadım. Kent pazarı dedikleri yerde bi iki çeşit cevizli sucuk, diğer pazarda ise Tahtakale malları var. O yani, o kadar.

8) E özetle o zaman, naapalım, gidelim mi Erivan'a? Ermeni'ye kin mi tutalım biz de? Sözde soykırım, özde herkes belgelerini mi açsın? Yani?

1915'te olan şeyin açıklaması, maalesef siyaset tarihi açısından çok basit. Ermeniler azınlık olamayacak kadar köklü bir kültüre, dile, etnik bağa sahip bir halk lakin, toprak verilemeyecek kadar da sayıca azlar. O dönemin iktidarları, yalnız Türkler değil ha, tüm iktidarları bakıyolar ki olacak gibi değil. Nefis Anadolu pastası paylaşılırken, bu halkın binlerce yıllık yurtları da aradan kaynayacak ve adamlar illaki terslik çıkartacaklar. E o vakit, "şu halkın kabasını bi alalım" demişler. önce "Yaa siz devlet kurun bak, süper olacak" gazlayıp, sonra üzerlerine Osmanlı'yı salmışlar.

Çok çirkin anlattım ama siyaset tarihi zaten çirkindir, yozdur, topyekün orrospu çocukluğudur. 600 bin kişiyi hiç etmek, dünyanın hiç bir iktidarı için büyük bir sorun olmadı, hiç bir zaman da olmayacaktır.

İş bu sebeple, bence ne içerideki, ne de Ağrı'nın öte yanındaki Ermeni'ye kin tutmayın kardeşim. Devletlere kin tutun, siyasetçilere, siyasetin kendisine, insanın doğasına kin tutun.

Bugün "Cihangir'de ciddi ciddi hipster Cumhuriyeti kurucaz" deseniz, sizin de kabanızı alırlar zira.

Ha Erivan'a da gönül rahatlığıyla gidebilirsiniz. Vize'yi girişte, 8 yuro bastırana veriyorlar. Çıkarken pasaportunuzun kopyasını alıp yolluyorlar.

Biterken,
Text editörü geri geldi. Şükür kavuşturana blogır.
Perşembe yani yarın, yani ayın 22'sinde, Kargart'ta Kısmet şov var. Saat-21:30'da.
Aynı şey, pazar akşamı, yani 25'inde, saat 22:30'da, Kemancı'da tekrarlanıyor.

(sahne arkadaşım deniz anlıtemiz, ki kendisi aynı zamanda yaşayan en seksi mizahçı, neyse, beni izlemeye kimsenin gelmediğinden şikayetçi. beni "sosyal sorumluluk projemiz" diye sahneye çağırıyo hatta. yani, öyle.

Küçük Kirli Zaferler

2011-12-06T01:34:00.000-08:00

Her ilişki karşılıklı küçük, kirli, çirkef zaferler üzerine kurulur, bundan hiç şüpheniz olmasın. Her kim ki, "ben aşkım için saçımı süpürge ettim" diyor, onun kendini süpürge etmekteki başarısına içerim. Sulu viski, Bukowski tarzında.

(Deniz Özturhan - 2011'in son dakikaları/Bomonti)

Minyonların sevgilisi olmak hevesiyle çıktığım, "ilişkiler üzerine kalem oynatma ve dahası kelam etme" yolunda, pek çok genç hemşireye ve çoğu şekilsiz delikanlıya rastladım. Hikayeler, tavırlar, yüzler değişti, lakin işin özü hep aynı kaldı. Hepimiz aynı bokuz beyler ve bayanlar. Hepimizin, her ilişmede, illaki bir alacak verecek hesabı var.

İnsanoğlu bir kere manita yapmaya görsün, hele ki iki gram sevildiğini bilsin, hemen kendi küçük ganimetlerini toplamaya başlıyor. Bu ganimet sandığında dişiler için; yer ve kıymet belli eden semboller rağbet görürken, erkek cinsinde ise, fedakarlık/yaptırım özlü eylemler tercih ediliyor.

Farkındayım, çok kavramsal oldu. Blogu basınca felsefe raflarına yerleştircem zaten, hiç biriniz bulamıycanız. Hırsa gel, hey allaaam.

Örneklerle izah edeyim gelinciğim okuyucum.

Küçük Zaferler for Cute/Vintaj/Pembedonlu/Tumblr Ladies

* Erkeğinin tüm sosyal mecralarına işemek: Misal ki, FB'den eski kız arkadaşıyla çekilmiş resimdeki tagi kaldırtmak, daha da iyisi resmi komple kaldırmak, ondan da iyisi, eski kız arkadaşı topyekün tedavülden kaldırmak. (İzaha gerek yok bence, hepinizin aklından geçiyor, geçecek) İleri sürümlerde, twitterdan beyini menşın eden kıza, cevabı yapıştırmak da bir alternatif olabiliğ. @pembejelilo ailecek ilgilenicez tatlım senle. #herkesakilliolsun #osacibilegimedolarim

* Erkeğin pampiş ortamına takdim edilmek: (Üst katta aile takdimlerimiz mevcuttur. Sahi "aile salonu" ne demek, o konuda bir bilgiye ulaşıldı mı? Ne dönüyo lan o salonda? Bipidecinin üst katında oturabilmek için koca bulmak zorunda bırakmayın adamı.) Neyse, bu başlıkta diyeceğim çok açık: ne kadar insana tanıştırıldın, o kadar resmiyet kazandın. Her arkadaşın yüzdesi felan da farklı ha, %2-7 arası, oradan hesapla artık.

* Kendini bi yerden aldırmak, bi yere bıraktırmak, manitayı şehrin bi ucuna ayağına getirtmek, yerse bi de geri göndermek. Seinfeld hiç bir ilişkisinin başında sevgilisini hava limanına götürmezdi hatırlarsanız. Zira karı kısmısı bu, sonra hep ister.

Açıkçası ben manitam olsa, ayağıma gelsin isterim. Sonra hep gelirse sıkılırım, "Beni niye bi yere götürmüyosun, burası pansiyon mu?" felan çemkiririm. Bi yere götürülsem "Sen beni getirmedin, ben kendi paramla geldim, beni ezemesin" terslenirim. En fenası, manitayı geri gönderdiysem, ardından telefon açıp "Beni niye yalnız bıraktın lan godoş" ağlaşırım. Boş zamanlarımda ayak parmaklarımla konuşuyor, dergilerden kestiğim harflerle mutelif mektuplar hazırlıyorum bi de. Yarışmacı arkadaşlara başarılar dilerim.

* Beyi alışverişte yancı olmaya ikna etmek: Açık söyliim 32 yıllık kadınım, bu konuda kendimi bile henüz ikna edemedim. Herhangi bi mağzadan eli dolu çıkacak sabrı gösterebilmek ciddi bir mevzu benim için. Öte yandan, Rus diskosundan hallice müzikler eşliğinde, el ele, tiftik trikolara, sezon sonu ucuza çıkmış tayyörlere yorum yapan çiftleri görünce, bi duygulara gark olurum. O melun çiftin dişisini bir daha süzerim. Ama saygıyla, ama ihtişamdan gözlerim kısılarak, oh bebek kısılarock.

* Manitaya beraber tatil/yılbaşı planı yaptırmak: İtiraf ediyorum bu maddeyi yaklaşan kirismıs şerefine koydum. Bence insan memesini elletiği birine özgürce "Bu yılbaşında mememi nerde ellersin?" şeklinde sorular yöneltebilmeli. Ayrıca meme konusunda yıllardır Fatih Erkoç'la aynı fikirdeyim; avuç içi kadar mutluluk yeter.

Küçük Zaferler for Hipster/Atarlı/Renkliboxerdonlu/Sözlük Gentelmen

* Olmadık bi yerde/olmadık şekilde seks: İlişkinin özellikle ilk 6 ayında, aşk ve güvenin mükemmel denyolukta bir dengeye oturduğu, 2,5 haftalık bir period bulunur. Erkekler bittabi böyle bir periodun varlığından habersizdirler. Lakin yeni arabaya sahip her oğlan çocuğu gibi; "yok efendim otobanda 170 basayım, olmadı sahil yolunda iki pati çekeyim" hevesleri tüm sevgilileri için bakidir. Velhasıl senin içgüdüsel görevin sevgili hemşirem, oğlan çocuğuna motoru bi tur açtırmak. İnan 6 yıllık ilişkinizden hatırlayacağı yegane kısım, o 2,5 hafta olacak.

* Beyzadenin saatli maarif takvimine tam sadakat: Lafına inanılacak olursa bu takım erkekler, bağımsız kadınları pek beğenirler. Ahahayt, geçelim bunları cicişim. (Litaretüre Cicişler olarak geçen Esra-Ceyda kardeşlerin meyve tabaklı pozları geldi aklıma. "Ora"ya meyve tabağı koymak ne kafasıysa artık. Heyhat, o kızların soyunuşları bi şekilde kitlesel bi hallenme yaratmıyo. Aptallık da bi noktaya kadar alıcı buluyor demek, sonrası özürlü sekse mi giriyo artık..)

Konuya dönersek; o erkeğin "bağımsız kadın"dan anladığı, son derece bağımsız bir biçimde onun etkinlik takvimine iştirak edebilen, topuklusuyla, makyajıyla, nezih gülümsemesiyle sosyal hayatında var olan kadındır. Öte yandan mevzubahis bağımsız kadın, erkek erkeğe etkinlikler kapsamında yine aynı bağımsızlıkla ortadan amele teri gibi buharlaşmayı da bilmelidir. Bu takvim kapsamında hasta olmamalı, mapusa düşmemeli ve insanın başına iş çıkartmamalıdır. Yaşasındır o bağımsız kadın. Onun o bağımsız yerlerini ısırırım ben, maşallah, bağımsız canını onun.

* Beyzadenin takıntısı/ilgi alanı/ tutkusuna tam destek: Erkeğin meşkale sahibi olanı makbuldür bildiğiniz üzre. Peki sen bacım, bu meşgaleye tam entegrasyon sağlayabildin mi? Beyinin spor araba jantı kolleksiyonu üzerine çevirdiği tüm geyiği sabırla dinliyor ya da tumba çaldığı grubu her performansında izlemeye gidiyor musun? En olmadı tuttuğu takımın maçlarını beraber izlemeli, maç sonunda "Evet aşkitom, yani o harekete faul vermeyen hakem şikecidir, ibnedir bence de. Hı hı kesin ofsattı." yorumunu yapabilmelisin. Yoksa sıkıcısın, hiç bi muhabbeti olmayan karı kısmısısın.

Bi noktada sonuca bağlayalım mı?

Bazen, kafam nays, eve dönerken felan, insanoğlunun birbirinden beslenen bir tür olduğunu düşünüyorum. Kastım aslen ruhsal bi beslenme biçimi. Lakin gözümün önüne "baldırını kıtladığın van nayt sitend, beynini kemirdiğin uzatmalı sevdicek" gibi görseller gelmesine engel olamıyorum.

Üstelik söz konusu ilişki ne kadar yoğunsa, beslenme vahşeti o kadar büyük. Orta şiddette bir aşkta, bi noktada kaşıkla kalbini felan oyabiliyosun karşındaki insanın. Ya da kendini oydurtturosun bi şekil.

Hülasa hepimiz sevginin ve ilginin zombileriyiz sevgili okuyucu.

Aramızdaki şu okur-yazar şeysinde bile, ben yorumlarınızla besleniyorum misal.

Siz, acılarımla.

(üzülen surat)

Biterken,

Fonda Soma fm, Christmas lounge çalmakta. Kedi, elektrik sobası, bitmiş Bokma marka Hollanda konyağı hep yerli yerinde.

Kısmet Şov 22 aralık-perşembe Kargart Kadıköy- 21:30 ve 25 aralık pazar-22:00 Kemancı.

Sonra Ankara'ya da gelicez, yolda kısmetse Eskişehir'e de uğrıycaz.

Öyleli planlar, böyleli hevesler.

Annemi özledim bi de, öyle işte...

Yaratıcı Kadının Hayatta Kalma Kılavuzu

2011-11-18T10:46:00.000-08:00

Simone de Bualemgötünekurbanivoir- Şikago-1954

Şimdi aranızda şaşıranlarınız olabilir; Deniz sen anca dijital reklam, bi de "basılmamış" blog yazan bi kolpacısın. Üstüne üjbej kişinin geldiği bi de standup'a çıkıyosun diye, kendini yaratıcı mı zannettin? Haşa!

Bu gece sizlere bahsini açacağım, insanlık tarihi için pek önemli, 3 yaratıcı kadın. Üç acaip kafa ve üç çarpıcı kader. (Çarpıcı kaderler sadece Türk dizilerinde yaşanmıyor tabi.)

Ehem. Anlatıyım.

İlk kadınımız Camille Claudel, kendisi Fransız bir heykeltraş bildiğiniz üzre. Ya da bilmediğiniz. Zira tarih Camille'den, 17 yaşında bir sanat öğrencisiyken ağına düştüğü Rodin kadar sık bahsetmiyor. Taze Camille, Rodin ustanın ağında önce öğrenci, sonra manita ve en nihayetinde Alamancı oluyor. 10 yıl boyunca beyzadenin atölyesinde ırgat gibi taş yontup, herifin mastır piyslerine emek verdikten sonra, Rodin karnında bebeğiyle Camille'i tersliyor. Camille de, kendisiyle evlenmeyen, "1800lü yıllardayız, söz olur" düşünmeden metres hayatı yaşatan Rodin'den ayrılıyor.

Lakin kadıncağızın çilesi burada da bitmiyor tabi. Kendi heykel atölyesini açıyor Camille. Heykelleri şaheser ama kadın heykeltraşa o dönemde para veren yok. Öte yanda Paris'te "Rodin işlerini Camille'e yaptırıyomuş, rodin karı parası yiyomuş." söylentileri almış yürümüş. Rodin'in kıllığı da, Camille'in depresyonu da on numara.

Camille'in aile de biraz acaip doğrusu; bi yanaşma şair, aslen sefir abisi, kızını Rodin'le yaşadığı aşk yüzünden affedemeyen bi de annesi var. Sanat yolunda yalnız babası destekliyo Camille'i, onun da öldüğünü gizliyorlar kızdan. "Gel de delirme" derken, Camille deliriyor. Kendi eserlerini parçalamalar, "Bunu Rodin yaptı" demeler. Ki bence yapmıştır. Rodin'den beklerim.

Velhasıl, kadıncağızı el birliğiyle tımarhaneye kapatıyolar. Hayatının geri kalan 30 senesini, eline çamur bile almasına izin vermedikleri bi deli evinde geçirip, ölüyor Camille. Akıl almaz güzellikteki, sağ kalan 70 parça işinin çoğu da günümüzde, iblis Rodin'in müzesininin bodrum katında sergilenmektedir. (fak yu adalet, fak yuuuuuu)

***

Bir diğer kadınımız Sylvia Plath. Ebenin .mı Sylvia Plath. Sırça Fanus'un yazarı, şair, lady lazarus. Sylvia tarz olarak, genelde çok sıkılıyor. Ömrü boyunca. Zira, kadınların ev işi dışında bi varoluşları olmaması makul görülen yıllarda, bir dahi olarak dünyaya gelmiş. Büyük talihsizlik. Babası ne ayak, tam çözemedim ama, ilk o ayarını bozuyo kızın. Syliva evden ayrılıp felan az toparlıyor. Neyse ki, tam bir ayar bozumu için beklenen darbe gecikmiyor. Gerzek Sylvia kolleje gider iken, şair Teg Huges'a çılgınlarcasına aşık oluyor.

Ted Huges romantik-denyosu kıza nikahı basıp, iki de çocuk peydahlar peydahlamaz, Kafkaesk bir kafaya geliyor. "Tanrım bu çocuklar, bu ev... Dayanamıyorum! Ben bi sanatçıyım, bunalıyorum, anlıyor musun?" sayıklamaları başlıyor. Yok komşunun kızına halleneyim, yok eve giren çıkan bacıya yazayım derken, çok geçmeden ted başka manitaya kaçıyor. Sylvia da "Hazır depresif bi bünyeyim, niye çocukları içeride uyutup, mutfakta gazlı fırına kafamı sokmuyorum?" soruyor kendine. Soruş, o soruş.

Pekii, 31 yaşında toprağı bol olsunlara karışan Sylvia'nın ardından, Ted'in dayaklık yaşam tarzında bir değişiklik oluyor mu? Ah maalesef. Sylvia henüz hayattayken çocuğu koymuş bulunduğu, komşunun kızı Assia Wevil ile evleniyor hemen. Maalesef Assia da tam 4 yıl sonra, Sylvia ile aynı şekilde ve fakat bir farkla, babasının tanımadığı kızıyla birlikte öldürüyor kendini.

Çok üzülen Ted o ara, resmi kocası ve mirasçısı olarak, Sylvia'nın günlüklerini yakmayı, işlerini filan hiç etmeyi de ihmal etmiyor tabi. En son hemşiresiyle evleniyor. Hayatının son baharında Sylvia'ya yazdığı şiirlerden oluşan kitabıyla büyük ödül alıyor.

Ha bi de mezar taşı hikayesi var; Ted Huges Sylvia'nın mezar taşında soyadının yazması gerektiğinden emin. Kızın hayranları ise hiç de aynı fikirde değil. Velhasıl sayın Huges defalarca, hayranlar tarafından soyadı karalanan mezar taşını söktürüp, yenisini dikiyor. Hırslı biri herhal.

***

Son kadınımız, sevgili Simone de Beauvoir. Zilli Simone, Sartre'den evlenme teklifi aldığında henüz 20 yaşında. "Hıı olur. Ama hayali evlenelim." cevap veriyor berikine. "Hani zaten ikimiz de felsefeci olucaz, varoluşu falan sorgulıycaz. Öyle düğün, kına işine hiç girmeyelim Sartırım." İkili bu kafayla bi takılmaya başlıyor, 40 yıl gideri varmış meğer. Sartre ölene kadar, bazen beraber bazen ayrı, geziyor, yiyor, yaşıyor ve sevişiyorlar.

Simone'da afedersiniz 6 kilo taşak var; gezi yazıları ve felsefi kitaplar yazarak hayatını kazanıyor, başka kimseyle evlenmiyor, çocuk yapmıyor. "En büyük eserim hayatımdır" açıklıyor bir yerde, "Yazar bi kadın olarak ilk görevim, yazmaktır" ekliyor. Belli bi yaştan sonra zaten tezgahı nereye açması gerektiğini de anlamış, üniversitelerde ders verirken çıtır manitalar, oğlanlar ve kızlar ortaya karışık söyletiyor. Al gülüm ver gülüm yaşayıp gidiyor Simone.

Sartre'dan 6 sene sonra öldüğünde, onu hayali beyinin yanına gömüyorlar. Mirasçısı olan kız, yani evlat edindiği genç öğrenci-manitası, Sartre'ın evlatlığının aksine, Simone'un tüm aşk meşk mektuplarını çekinmeden basıyor. "Bizde yanlış yok!" hesabı.

Bu üç hikayeden ne öğrendik peki sevgili koçari okuyucu, ne süzdük?

1) Yaratıcı bir kadınsan, seninle aynı telden çalan manita yapma! Gerçi biliyoruz, bu uyarıyı dinlemeyeceksin. Çok büyük, çok üretken, çok sanatsal ve hatta kavramsal bi aşk yaşamak istiyeceksin. Çünkü manyaksın. O sebeple, senin için alttaki diğer maddeleri hazırladık.

2) Yaptığın bohem sevgiliyle asla evlenme, herifin çocuğunu doğruma, onunla aynı eve çıkma ve herifin gtüne yapışma.

3) Kendi işin, planın, çalışma şeklin ve kuralların, yerin, paran, arkadaşların, kısacası hayatın olsun.

4) Bohem manitan "Ben yaratıcı adamım, daralıyorum. Bak gördün mü, sivilce bastı. " çemkirdiğinde, sen x2 daral. Hemen atla git, bi 2 ay Avrupa gez. Yoldan da bohem piçine mektup yaz. Mektubun ana fikri: "Enriko ayak bileğimi dillerken aklıma sen geldin aşkitom, je t'adore, valla." olsun.

Hülasa, yetenekli bir kadının hayatında yapabileceği en büyük denyoluk, etrafındaki erkeklerin bu yeteneği destekleyeceğine inanmaktır.

Haaa faydaları dokunur, o ayrı.

Almayı bilirsen.

Unutma bacım; almak.

Biterken,

Bir Cuma akşamıydı. Çoğunuz sağa sola gezmeye çıktınız. Bazılarınız eve dvd aldı, arkadaş çağırdı, içki koydu. En olmadı televizyon seyrettiniz ulan. Bense bunu yazdım. Çünkü yazar bi kadın olarak ilk görevim, cumhuriyeti, ilelebet, muhafaza ve müdafa etmektir.

Yoruldum ben.

Kısmet Şov, 20 Kasım pazar-Kemancı (21:00)

(şovu ciddiye alan yok tabi, orda 1600 küsür kişisiniz, ateş istesek uzatan olmaz, neyse)

Mükerrer Musibetler Ülkesi

2011-10-24T00:51:00.000-07:00

From October 24, 2011

Böyle zamanlarda, zamanın kendisi hakkında yazmak kolay değil. İllaki birinin hassasiyetine kışt demiş, öbürünün kanayan yarasını tuzlamış, berikinin asabını zorlamış oluyorsun. Öte yandan yazmamak da elde değil; zira hafta oldu içim kabardıkça kabarıyor. Ah vah etmekten de, görmezden gelemeye çalışmaktan da, kendi sefil gerçekliğimde mutlu olmaktan da, utanıyorum.

Sevdiğim insanları uzak, medeni memleketlerde yaşamaya ikna etmeye çalışırken buluyorum kendimi. Seve seve terk edeceğim seni cici ülkem, çünkü değişmeyen, kaba saba, dayakçı manita gibisin. Her gün şiddetinin dozu artıyor, hep kan sızıyor dudaklarımızdan.

Denecek şey o kadar basit ki, kimsenin dememesi en yorucusu.

"Doğru yönetilen ülkelerde terörden, depremden, trafik kazasından yüzlerce, binlerce insan, sürekli olarak ölmez."

Oysa Türkiye'de tüm musibetler mükerrer.

Her acı bir sonrakinin provası, her ölüm mukadderat, her hata daha henüz yapılmışken, tekrara teşne...

Dünya siyaset tarihi, insanların mümkün olduğunca eşit ve doğru yönetilmesi için bin yıllardır muhtelif sistemler geliştiriyor. Misal çok uluslu, çok dilli, eşit olmayan maddi gelirli, geniş bir nüfusunuz varsa, federe bir devlet olmayı tercih edebiliyorsunuz. Kendi yasası olan eyaletleri, tek bir federal anayasa altında toplayıp, daha kolay çalışan bir sistem elde etmeye çalışıyorsunuz.

Bu sadece bir (sayıyla 1) yol üstelik; uygulanmaya açık, denenmesi muhtemel pek çok siyasi sistemden sadece bir tanesi.

Bilim temelde insanı daha rahat, daha uzun ömürlü kılmak için bin yıllardır muhtelif icatlarda bulunuyor. Mühendislik dalları geliştiriyor. Misal ülkenizin neredeyse tamamı deprem bölgesiyse, depreme dayanıklı bina inşa edebiliyorsunuz. Bunu yapacak teknoloji, ilim, insanlığa çok yabacı değil. Yahut, ülkenizde ulaşım ekseriyetle kara yolları üstünden gerçekleşiyorsa, kazaları minimize edecek yollar, trafik kuralları, araçlar geliştiriyorsunuz.

Keza hukuk, icadından bu yana insanlığı daha adil, daha iyi yaşatmak için evrensel değerler geliştirmeye çalışıyor. Misal ülkenizde sıklıkla yapılan hatalar varsa, bu trafikte sorumsuzca araç kullanmak, dayanıksız bina inşa etmek ya da bir kısım azınlığın öyle bir hakkını yemek ki, bitmeyen husumetler çıkartmak olabilir pekala, o zaman o konuda önlemlerinizi arttırıyor, ceza sisteminizi, kontrol ekiplerinizi, kanunlarınızı yeniden değerlendiriyorsunuz. Suçluları yargılamakta olduğu kadar, hataları önlemede aynı oranda takipçi, ısrarcı oluyorsunuz.

Ya da ülke olarak "hiçbiri olmamayı" seçiyorsunuz.

21. yy'ın orta yerinde, halkınızı üniter devletin ne olduğunu bilmeden, olabilecek her türlü farklı siyasi sisteme karşı çıkacak şekilde eğitiyor, bir kısım halkın varlığını haksız buluyor, kavgalı olduğunuz ülkelerden silah alıp, o kısım halkın üzerine üzerine cenk ediyor ve bunu 30 sene boyunca yapmaktan, sonuç alamayıp gene yapmaktan, zerrece imtina etmiyorsunuz.

Yine 21.yy'ın orta yerinde, en pahalı benzin ve en yüksek vergili arabalarla doldurduğunuz kara yollarında, bir şekil her yıl yüzlerce kişinin ölmesine engel olmamayı, ne yola, ne araç kullanımına bir düzen getirmemeyi tercih ediyorsunuz. Her bayramınız ulusal felaket gibi geçiyor; milletin ülkesinde en büyük afette ölen insan sayısına denk insanı, hiç canınız sıkılmadan ebediyete yolculuyorsunuz.

Sktiğimin 21.yy'ı sanki bize hiç gelmiyor. Deprem kuşağında yaşıyor, ama çürük bina yapılmasına göz yummaya, daha da ibnecesi kamu binalarını bile çürük inşa etmeye devam ediyorsunuz.

İstanbul depremini beklerken, 16 milyon insanın yaşadığı bu kentte kaç binanın, kaç viyadüğün, hangi köprünün yıkılacağını kontrol etmeye gerek görmüyor, kente bir afet sistemi kurmuyor, insanları zorunlu olarak deprem konusunda eğitmeye tenezzül etmiyorsunuz.

Hayat tercihlerle dolu aslında. Ölmek, ama her halükarda ölmek, kaçınılmaz değil.

Savaş ve terör, önlenemez, durdurulamaz, ikame edilemez değil.

Deprem korunulamaz, Allah'ın emri, kulun rızası değil.

Trafik dünyanın pek çok ülkesinde artık sorun bile değil.

Yazının burasında sadece 1 an, şimdiye kadar düşünmüş olduklarını, üzülmüş, bunalmış, öğretilmiş ve ikrah etmiş olduklarını unut, yukarıdaki üç cümleyi mantra gibi tekrar et isterim sevgili okuyucu.

Her gün aynı hatanın tekrarını yaşamak kader değil.

Hepimize, "kimsenin kimseyi öldürmediği ve dahası nefretle ötekilemediği, kazaya ve felakete sadece seyirci kalınmayan bir ülke" diliyorum.

Biterken,

Görsel olarak "enkaz önünde çocuk", "bayrağa sarılı tabut önünde çocuk", "düğünden dönerken terörist diye vurulan çocuk" çeşitlemeleri düşünmedim değil. lakin ben onlara bakamıyorum pek. kaddafinin linçlenmiş cesedine de, apo'ya işkence önerisi olan tweetlere de, van'daki depremi ilahi adalet olarak nitelendiren yazılara da, bakamıyorum lan ben.

dünyanın yüzüne bakasım yok. öyleyken, böyle...

Viyana; Yine Kapıdan Döndük

2011-10-04T00:57:00.000-07:00

Sultan Sülüman Viyana kapısına ilk dayandığında, Kont Nicolas şehri savunmak için dış mahalleleri tamamen ortadan kaldırmış. Şehrin etrafına da, Osmanlı toplarının yıkamadığı, yukardan bakıldığında yıldıza tekabül eden, açılı surlar ve hendekler inşa etmişler. Wikipedia tr'nin lafına inanılacak olursa, zaten Sülüman şehri almaya çok da niyetli değilmiş. Sefer esnasında "İstesem alırım ama buraları bakmak hep para, biliyo musun?", tarzı konuşmaları olmuş.

2. Viyana kuşatması Kanuni kadar ihtişamlı bir padişah tarafından yapılmadığından, tarih bu kapıya dayanma-dönme seferinde "biraz hatalı yaklaşıldığını" kabul ediyor. Avcı lakaplı 4. Mehmet ve ekibi, kış şartlarını felan hesaba almadıkları için, Osmanlı ordusu Viyana kapısından bir kez daha eli boş dönmek zorunda kalıyor.

Bizim Viyana kapısındaki derdimiz, aslen zamansızlıktı. Hepi topu 2 gün süren gezimizde, Viyana binalarının ancak dış cephesini görebildik. Kapıları çalıp içerilere girmek, soğuk ayranlarını içip, hal hatır sormak mümkün olmadı. Halbuki ben isterdim ki o sarayların içerindeki duvar resimlerine, süslemeye, kraliyet dekorasyonuna bakayım. Kısmet değilmiş.

Artık gezi yazısı yazmada acık mesafe kaydettiğimi umarak, sana Viyana'da gördüklerimle alakalı, maddelenmiş bilgiler aktarmayı planlıyorum tırtıl okuyucum.

Viyana dediğin, ecdadının kapısına kadar yürüyüp döndüğü şehir ve içinde şöyle şeyler var:

Viyana Sokaklarından Manzaralar

Kendisi 2. dünya harbinden de sağlam çıkmış ballı bir şehir olduğundan, görkemden, tarihten içimi ezdi. Innerstad denilen yerde epey bi yürüdükten sonra, Tuna sanarak ancak onun bir kanalına varabildim. Kanal çevresinde ise, artık benim için medeniyetin ayrılmaz parçası olan "sokak sanatı", yani grafiti cenereyşın tarafından selamlandım. Yine o mevkide, gündüz kaput gece hırt mizaçlı, gotik kulüpleri gördüm. Ortam nasıl bilemiyorum yannız, sonra gidip kedinizi kestirmeyin.

Kulüp demişken, Karlzplatz'da Blunt diye bi yere gittik. Kalite olarak, eski Pendor'un Viyana versiyonu. Simit konseptli partide Japone tombul kız dev simitle hulhop çevirirken, İranlı rapper dis yaptı. O esnada kapıda erkek Marilyn Monroe, kadın Joaquin Cortéz ve lokum bir gay daha muhabbetteydiler. Ha bi ara mekana hipster Kıvanç Tatlıtuğ geldi. Bizi nur ve radyasyona tabi tutup, "dengim diilsiniz" diyerek gitti sonra.

Viyana'nın bahçeleri meşhur; Belvedere sarayının bahçesini, Stadpark ile beraber, arzu etmeme rağmen göremedim. Neye niyet kime kısmet tarzında lakin, Jager dikleyerek Volksgarden ve Resselpark'ta baya takıldım. Enine boyuna her yer bank, çimen, pırıllık. Anlayacağınız Viyana belediyesi tıpkı İstanbul belediyesi gibi; "Ey insanlık yayılın, buralar hep sizin! Gece, gündüz, ne zaman isterseniz, sokakta yiyin için. Bakın buraya da sirk koyduk, çoluk çocuk gelin." anlayışına sahip.

(Şaka lan şaka. İstanbul'da değil şehrin göbeğinde sirk, güneşlenme, piknik imkanı, bizim sokağa masa atacak durumumuz yok. En son bankı da 4 yıl önce, 1 Mayıs'ta yakmıştık. Küçük Armutlu'dan sevgiler.)

Şehrin trafiği gözlemlediğim diğer Avrupa kentlerine nazaran yoğun. Havaalanına giderken tam 2 kere kırmızı ışıkta bekledik. Bana bi dokundu bu, hemen eksi notumu verdim. Bisiklet olayı da o kadar yagın değil, kredi kartıyla otomattan kiralanıyor. Günlüğü 6 yuro. Kaybedersen 600 yuro cezai şebekesi var.

Alışverişten Medet Umma

Şehirde kıyafet dükkanları ve vitrinleri fecaat. Hayatımda bu kadar zevksiz giyimi bi arada hiç görmedim. Düşün ki ben her gün Bomonti tekstil atölyeleri mevkiinde bi ajansta çalışıyor, akşamları Osmanbey'den eve yürüyorum. Öte yandan tüm bu kiçlik ucuz da değil. Dünya gözüyle 45bin yuroluk saate baktım vitrinden. Bir de korse dükkanı gördüm, o ilginçti. Rus kızı olsam daha ilginçti lakin.

Viyana'da bi tek market ve yiyecek alışverişi çok zevkli olabilir; peynir, et, şarap ve diğer içkileri çok çeşitli, bize göre pek ucuz. Spar ve Billa diye marketler var, ama akşam taş çatlasa 19:30 a kadar var. Sonra her yer kaput. Tedariğinizi ona göre vakitlice yapıcaksınız.

Sokaklardan son detay, umumi tuvaletlerden gelsin. Kadınlar için işemek 50 sent. Erkelere gene her yer pisuar. İş bu sebeple, mevzu için kafeler tercih edilebilir. Benim girdiğim bi kafenin tuvaleti tamamen motşın sensörlü, Nivea krem ve prezervatif otomatlıydı. Otomatı sırf denemek maksatlı kullandım tabi. Aldığım sonucu "önce insan" bölümümüzde paylaşayım dilerseniz.

Önce İnsan

Pek kaynaşma fırsatımız pek olmadı ama Viyanalılar benden Amsterdamlılar kadar nefret etmedi. Belki tanısalar sevmezler. Yalnız prezervatif otomatını, hem de gün ortasında kulladığım kafedeki teyze, bakışlarıyla adeta beni dövdü. Belki "Herkes yavrularken sen niye boş oturuyosun?" demeye getirmiştir. Tam bilemedim.

Jön Vieners "Avrupa nüfusuna katkı"ya Berlin'den 2 sene önce baş koymuş. Bunların çocuklar tam kıvamında; sevimli ve yürür haldeler. Öyeli ki, yerden 50 cm yüksekte sarı kafalar kımıldıyor, çantana atıp kaçmak istiyosun. Bi de "Melis"ler var tabi, her 10 kızdan 7si Melis. 7 Melis alana 8. bedava. Melis kim? derseniz, sarışın, beyaz, süzgün yüzlü, latif kız kendisi. Ağlamayanı.

Nüfus az olunca tabi, sokaklar genelde boş. Kanal civarındayken 2 kez hava saldırısı sireni çaldı. Ne skim olduğunu anlamadığım gibi, sokakta durdurup soracak ilaç niyetine 1 adam bulamadım. Akşam üstüne doğru yannız, bi hareket, bi kalabalık, bi müzik. Baktım "marihuana destekçileri" yürüyüş yapıyor. Bob Marley çalan kamyonlardan bira dağıtılıyor, sloganlar, pankartlar, yalın ayak, perperişan hippiler.... Adeta bir can pazarı.

Zor yani onların da hayatları, bunu anladım.

Sanat Sepet İşleri

Viyana için "ay çok sıkıcıa" diyen çok insan gördüm. Lakin ayıp ettiklerini düşünüyorum. Müze bölgesi ve operası yeter, ki kimbilir daha neler var. Biz ordayken "uzun müze gecesi" diye bir festival vardı ve 13 yuro verip 18:00'den, 01:00'e kadar tüm müzelere girebiliyordun. Üstelik müze bahçesinde tanesi 12 yurodan Mai Tai de içebiliyor idin. Tüm şehir gençliği ordaydı, gözlerimle gördüm. Bir de Egon Schiele ve Klimt gördüm tabi. Resimlerin dibinde uyumak istedim, bırakmadılar. (Egon ağlattın beni piç. Ama zevkten.)

Yiyemedim, Sori

Ayıptır demesi otele yöreselinden, sosisli- somonlu kahvaltı koymuşlar, akşama kadar acıkmadım. Ne o meşhur dondurma, şekerleme ve pastalardan, ne de şinitzel, bi skim yiyemedim. Arkadaşın yaban mersini soslu şinitzelinden tattım, abartılcak bişey yoktu gerçi. Yemek ortamının fiyatları bi ilginç geldi. Butik-lüks restoranlardan ziyade, Nasch Markt pazarındaki Asmalı tarzı kafeler daha pahalıydı. 2 kişi 50-60 yuroya yolu var. Su bile 1,7 yuro. Berlin'in 2 katından fazla.

Bişey demiyorum ama ayıp.

Yazımızın şu noktasında artık bi durup sormak istiyorum saygıdeğer kelebek okuyucum; yeterince uzun bir Viyana yazısı mıydı? Tatmin oldun mu? Yoksa baygon musun sen yine? Benim gibi boynu bükük, gözü yaşlı, İstanbul'da?

O zaman hemen şey yap, Çok Gezenler Kulübü'ne git bi bak. Orda 10 ekime kadar bilet kazanma şansı var, başka gezi yazarları, başka destinasyonlar var. Bi de Pegasus'ta gidiş dönüş 300-400TL arası bilet gene var. Önümüzdeki ay Pegasus'a atlayıp git bi Viyana'ya bak mesela.

Biraz soğuk olur ama olur yani.

Biterken,

Bitsin bence.

Ha pardon, kısmet şov 13 ekim'de Leman, 20 ekim'de Karga'da. Hatırlatcam bunLARI.

twitter/yanilgi.

Önyargı mı? Bayılırım

2011-09-28T00:49:00.000-07:00

Şu an memleketimizin iki güzide bloggerı Hazal Yılmaz ve Styleboom benden yazı bekliyorlar. Ve takdir edersiniz bi yazıya böyle başlamak, geri kalanının ne kadar dandik geçeceğine dair bir fikir veriyor. Ama ön yargılı olmayın sayın okuyucu. Her an sizi utandırabilirim, ya da kendimi. Hele başlayalım da...

Memleket/güzide/blogger/hanımlar benden yazı beklerken, ben şu an bi çekimdeyim. Bu çekim işi, akşamın dibine kadar sürecek, herkes arkadaş olmasına rağmen çok gergin dakikalar yaşanacak. İşte ben o dakikalara talibim. Şaka bi yana, yaşadığımız irili ufaklı gerginliklerin, sonra çemkirmelerin ve dahası itişmelerin kaçta kaçı, önyargılar yüzünden başımıza geliyor acaba?

Hazal'ı tanımazdan önce bloguna bakıp bakıp, "Vay amuğa koyayım" derdim. "Bu nasıl bi stil yani sürekli geziliyo, yeniyo içiliyo felan? İşi yok hatunun başka". Berlin'den beri tevbe aşamasındayım, çünkü hanfendiyle gezi maksatlı bir yolculuk yapmış ve böyle bir enformasyonun nasıl derlendiğini ilk elden görmüş bulunuyorum.

Oysa ben gezerken idmansız bir rastlantısallığa inanıyor idim. Hani sıfır bilgiyle öyle bir maceraya atılıcaz ki, sonunda sefil olduğumuz halde komik bir hikaye ile dönücez memlekete. Aslında çok da yanlış bi yaklaşım sayılmaz. Ama kadın -hazal- 2 wördlük bilgi atmış Viyana ile ilgili. Hiç mi bakmıyım? Bi tek müze gezmiycez heralde koca şehirde.

Viyana ile ilgili önyargım onların önyargılarından kaynaklı; 2000'lerde Jörg Haider adlı aşırı sağcıyı seçmiş bir millet Avusturya. Faşo demeye dilim varmaz ama bi yandan, o kadar medeni ve sanatla yoğrulmuş insanların ırkçı olmasını hakikatten anlayamıyorum. İnsanı insandan üstün ya da aşağı görmek, çok ayıp bişey ve her nasılsa, insanlığın temel motivasyonlarından birine tekabül ediyor. Yıl 2011 ve hala!

Hayatta anlayamadığım önyargılardan bir diğerini de, yazının girişindeki fotoğraftan dikizleyebilirsiniz. Ağzında HIV kurdalesi çizili olan benim. Belli ki HIV ilen enfekte olmuşum. Bi yandan tedavi de görüyorum tabi, insan gibi piknikteyim zaten. Öte yandan ardımda bir grup insan, hakkımda ileri geri konuşuyor. Foto çekilirken dönüp bunlara "Zaten canım burnumda, bi de ardımdan konuşuyonuz" çemkirdim. Oysa gerçek hayatta işler öyle olmuyor.

Dünya HIV vürüsüyle 80lerde tanıştı. Fredi Mercury öldü olm, boru değil. Uzun bi süre önyargılı insanoğlu, hastalığı cinsel ilişki ve kanla bulaştığı için eşcinsellere, fahişelere ve damarcılara uygun gördü. Nasıl bi yansıtma psikolojisiyse, "Yeterince edepli veya yasal olursak hastalanmayız" gibi bi kafalara geldi. Hastayı toplumdan dışlamalar falan. Adamı zorla hasta ettiler.

Çekim Allahına kadar devam ediyor bu arada. Kenarda saç spreyi koklayıp, tuvalete gitmekten imtina ediyorum. Zira her yerin bar, kafe, yatak odası seti olduğu bi yerde insan tuvalete de gerçek muamelesi yapamıyor. "Ya sete işiyorsam?" hissine kapılıyor. Bu bir önyargı mı, yanılsama mı, yoksa ben mi deliyim, tam bilemiyorum. Saç spreyiniz de mis kokuluymuş. Adeta Seda Sayan öpücüğü.

Lafımı bağlıycam, ama nasıl? İki sosyal sorumluluk yazısını bir arada çıkarmanın haklı gururu içindeyim çünkü. Kaldı ki gururum çok da haklı olmayabilir, yazı patlağa çıkabilir her an.

Viyana'ya "beni sevmediğine" dair bir önyargı ile gidiyorum evet. Öte yandan şinitzel yiyip, yöresel bağlardan şarap içmeyi, saraylara, operalara, Klimt Schiele ve diğerlerini ilk elden göreceğim müzelere takılmayı ummuyor değilim. Diğer atraksiyonlar içinse, hepsini benden iyi bilen, adeta bir yaşam mimarı Hazal Yılmaz'ı ve ekibini takip etmeyi planlıyorum. Bence siz de "Çok Gezenler Kulübü"nü takip edin, Twitine banın. Zira dönüşte bilet dağıtacağız. Uçak bileti, yurt dışına, Pegasus'tan.

HIV konusu ise burda dalga geçtiğime bakmayın, çok ciddi bir iş. Hayatı ve insanları ne kadar olduğu gibi, ne kadar basit ve ne kadar önyargısız algılarsak o denli iyi. Bir hastalıktan korkmak yerine, hakkında ne kadar çok şey öğrenirsek, o kadar doğru. O sebeple atacağınız ilk adım na şuraya tıklayıp, HIV virüsü hakkında bilgi almak olmalı (sorumlu blog adresine ise lütfen üstüne tıklayarak gidin) .

HIV çok psikopat bi virüs, bağışıklık sistemini bitirip, adamı başka hastalıklardan götürüyo ama tedavisi var. Üstelik beraber çalışmakla, aynı tabaktan yemek, aynı tuvalete iş görmekle bulaşmıyor. Lakin tedavisi var diye kondomsuz sevişmeyin, başkasının iğnesini değil çuvaldızı kendinize batırın. Beni konuyu uzatmak mecburiyetinde bırakmayın.

Saatlerimiz 21:30u gösteriyor. Çekimin 12. saatinde, stüdyoda herkes nikotin ve çayla beslenmeye başladı. Ben sükunetime sahip çıkıyor, işin gün içinde biteceğine inanıyor ve olaylara karşı daha önyargısız mevcudiyetimi koruyorum. Biliyorum bazen bunu başarmak çok zor. Başaramadığımda eski dostum empatiyi yardıma çağırıyorum.

Her durumda, her insanla, hatta bazen hayvanlık ediyor olsalar bile, empati kurulabilir.

Deneyin, seveceksiniz.

Biterken,

"Allahım sen utandırma" duasıyla başladığımız yazımız, deadline'ı 2 saat geçe nihayet bitiyor. Ben hala çekimdeyim. dönüşte anlatıcam viyanayı, beni sevmiş mi, yoksa numara mı yapmış, o zaman anlayacağız.

Önyargısız olmak demek bence en çok, önden sevmeye meyyal olmak demek. Aksi ispatlanana dek hepiciğini sevmek.

Cinselliği Keşif Turizm

2011-09-21T11:38:00.000-07:00

Dünyanın tartışmasız en sempatik küt saçlısı Ayşe Arman, yine tüm çağdaş Türk kadınları olarak hep bir ağızdan - ya da elden- desteklediğimiz bir yazı yayınlamış. Yazının konusu bayan 31i. Yani mastürbasyonun dişisi, yani bildiğiniz ovalama sanatları.

Ayşe hanım yazısına önce bir "teen touch" ile başlamış. Ergenlikte bu yola nasıl baş koyduğunu anlatırken, mükemmel bir de arkadaştan bahsediyor. Bu arkadaş orta 1'de kompozisyon çalışmalarını, orgazm halini tanımlamak üzerine yoğunlaştırdığından, "merdiven meteforu"nu en genç yaşta keşfeden insan ödülüne de aynı oranda haiz. O oran ne, ben de tam bilmiyorum gerçi.

Velhasıl Ayşe hanım diyor ki, cinselliğin keşfi için, kendinize dokununuz ey bayanlar. Her nerde bir tatmin arıyor veya aramak zorunda bırakılıyorsanız.

Ee güzel. Yani eksik ama güzel. Yetmez ama evet. O biçim.

Ben önce bi kendi ergenliğimi düşündüm yazıyı okduğumda. Ne pis elektrikli, ne kıvamı tutmamış bi kız grubum varsa artık - ki hala da varlar- biz hiç mastürbasyon konulu konuşmadık. Babydolla yastık savaşı da yapmadı bunlar benle. Belki kendi aralarında yapmışlardır. Deneme için kız kıza öpüşme felan, sarılıp uyumaca, hiç gelmedik o kafalara. Anti ibneler.

Öte yandan okulda tabi azılı bir seks geyiği dönerdi o çağlarda. "Arka kapıdan almak kaka tutamamaya yol açıyomuş", "helikopter diye bi pozisyon varmış, kadın malzemenin üstünde dönüyomuş", "oral seks yapmak dişleri çürütüyomuş" gibi leşin dibinde muhabbetler dönerdi. Herkes alabildiğine bakir ve hormonlu olduğundan, seks efsaneleri bilmek marifetten sayılıyordu.

Demem o ki, biz de ergen olduk. Ama o günler geride kaldı çok şükür. Bi noktada "kendinizi ovalayın, cinselliği öyle keşfedin" biraz pre prelude'den sayılmaz mı? O kadar mı vahim yani durum? Ya da bu mu cesur tavsiye?

Kim Lan Bu Hayatımın Erkeği turizim, bu soruların ve daha nicelerinin cevaplarını bulamayacağınız, macera dolu bir turu, sırf siz tatmin olun diye hazırladı. Buyrun, turun detayları.

Cinsellik Keşif Turları - 4 gün 5 gece

- Herşeyden önce yine belirtmekte faide görüyorum; biz asla cinsellik üzerine tavsiye veren bi blog olmadık, olmayacağız. Bu türden baskılara boyun eğmeyeceğiz.

- "Kendini tatmin" elbet hayırlı şey. Bugün "herkes kendi kapısının önünü süpürse dünya tertemiz olur" misali bir şey. Hatta konuya desteğimizi yan sanayi blogumuz olan ve "Genç Kızların Ovalama Rehberi" mottosuyla yayın hayatına devam eden, Sıkı Kıçlar da veriyoruz.

- Lakin ve lakin, haz öyle "tek elden" öğrenilecek şey değil takdir edersiniz. Ayşe Arman'ın ortaokul kankası tabiriyle, "merdiveni bir kez el yordamıyla çıkmakla" iş bitmiyor. "İnsan kendisini en iyi, başkalarının aynasında görüyor" diyeyim. Bi ortaokulludan az edebiyatçı kalmayayım.

- Başkasının aynası dedik, çok sirli, ya da sırlı oldu. Ama doğruya doğru. Tatmini, nerelere gittiğini ve hatta oralardan nasıl da gerisin geriye geldiğini, insan sevişe sevişe öğreniyor. Yani öyle olmalı. Bugün koskoca Anais Nin, bir Ayşe Arman olmasa da, yanılıyor olamaz.

- Üstelik bir kadın için afedersiniz ama el, kol, yastık bi noktaya kadar. Maalesef hiç bir kadın, bir Memo Tembel Çizer olamaz. Yıllarını 31 konulu eserler üretmeye yatıramaz. Kadın tatmini dediğin, öyle çarşafa silinenlerin tarifsiz rahatlığında, bi kaç beden parçası düşünerek sağlanmaz. (Melis tabiriyle - Olmuyo yani. )

- Onca çabaya rağmen, hala aşık olmadığı adamı cinsel obje olarak göremeyen bağyan arkadaşlar var. Kendilerini kınıyorum.

- Hülasa gelmişiz 21. yy'ın orta yerine, "ey kadınlar kendinizi ovunuz" çağrısı o kadar da yenilikçi sayılmaz şimdi. Biz tabi ülkece zamanda bi geri sıçradık son yıllarda. Ama çok şükür, hala bi miktar internetimiz var. Adamı hasta etmeyin.

"Ey kadınlar, porno izleyin!" desen hadi neyse sayın Ayşe. "Tatmin için denediğin elektronik malzeme"yi anlattığını da biliyoruz bundan yıllar önce. Daha iyisini yaparsın yani, onu destekliyorum ben.

Öte yandan, geçen bi insan belgeselinde, Putin'in elini sıkmadan önce bin (sayıyla 1000) kadın memesi elleyen Rus'u izledim. Memesi ellenenler de hep Rus kızlar, tabi bazıları çok sülün. Neyse. Baktım, Ekşi Sözlük adeti olduğunca coşmuş: "Bak işte Rus kızı sokakta böyle elletiyor. Türk kızına evlenme teklif etmeden göremezsin bile, lay lay da hop hop".

Sözlüğe ben de entry halinde şey dedim; "Ya bu ülkede günde ortalama 2,5 kadın, namus belasına öldürülüyor. Ben canımın derdindeyim, bir de mememi mi elleticem afedersin?"

Şimdi kendimle çelişmek gibi olmasın ama, canımızın derdinde olduğumuz bu ülkede, bir kadın olup da mastürbasyon yazısı yazmak, kolay değil. Kolay olmaz o kadar.

Kolay değil, olursa bu bir olay.

Biterken,

Tarihimin en hızlı yazısı oldu. Çünkü neden, bi koşu gidip 51 çekicem. 51 nasıl atmasyondur ya. Neyse, mevzubhis yazıya şurdan gidin. Ayıp olmasın.

Görsel yapmaya üşendim, "bi'şeyleri keşfeden" Rus kızı videosu şeyettim. Eski ama gideri var.

Sonbarın ilk yağmuru da aramızda. Hadi bakalım. Göreceez bi Teoman şarkısı edecek mi bu son bahar, kız kulesi ve adalar.

Travmalı Adam Sana Hiç Kıyamam

2011-09-09T12:09:00.000-07:00

Geçtiğimiz hafta sosyal medyada, Kıvanç Tatlıtuğ oyunculuğuna methiye düzme şenlikleri yaşandı, bilmem siz katıldınız mı? Yok efendim Kıvanç Brad Pitt kıvamına gelmiş de, bir dizi için 15 kilo verip, taşken put olmuş da...

Tüm bu söylentilerin karşısında kendimi daha fazla durduramadım ve titrer vaziyette, dizinin yutub videolarına doğru evrende adeta süzüldüm.

Mevzu bahis çalışmanın adı Kuzey ve Güney. Kendisi bir mahalle draması. İnternette ilk kavuştuğum görüntü, Kıvancım beyzademin yatakta "Işığı kapama, karanlıkta uyuyamam ben" inildediği fragman oldu. Erkekliğin ürkekliğe dönüştüğü o bakışlarla beni bi gülme aldı tabi. Ama hemen toparlandım, yeterince duygulanamadığım için kendimle kavga ettim hatta.

İkinci olarak yukarıya embed de ettiğim "orada olmayan sevişme" videosuna tıklattım. Bu videoda, bar kapısında karşılıklı çemkiren iki insanı, bir plan sonra yatakta nemli ve solurken görüyoruz. Tahminler, orada olmayan planda sevişilmiş olduğu yönünde. Lakin güreşilmiş ya da halı yıkanmış da olabilir. Zira Kıvancım Tatlıturnam hiç cima yapılmamışcasına asabi. Tam emin olamadım.

Baktım ki video parçalarından konuyu anlamama imkan yok, bu kez başladım diziyi kompile izlemeye. Melabaa, bir travmalı geçmiş/intikam hikayesiyle daha beraberiz. Çünkü Ezel bilmem kaç sezon duygularımızla yeterince oynamamıştı. Kenan'ın burun deliklerinin titreyişine az mı iç çektik? Demek yeterince çekmemişiz.

Kuzey ve Güney'de konu benzer; iki kardeşten büyük olanı yanlışlıkla adam öldürüyo, küçük olanı bunun yerine maphus yatıyo. Arada kız meselesi felan da var; Kıvancığım aşık olduğu kızı abisiyle yiyiş halinde görünce, bi kaç dakika cansız manken Vahe Kılıçarslan taklidi yapıyo mesela. Yüz felci geçiriyo sanıp korkuyosun. Öyle bi oyunculuk.

Öte yandan Kıvanc yaralı ceylan rolüne hazırlanırken sadece yulafla beslenmiş deyorlar. Belli, kısrak gibi olmuş maşallah. Şaka bi yana, o askerlik yapmak istediğini ağladığı "Kovutanım ama ben buvu herşevden çok istiyovum"lu sahnede beni de ağlattı piç. Oyunculuk hususunda, mezar başında "aşkito Behlül kaçar" sümkürdüğü günden bu yana çok yol almış. Eferim.

Güney karakteri de gayet ilginç; "Fatmagül'ün suçu ne?"de hapçı ve tecavüzcü olmanın verdiği kendine güvenle, bu dizide İTÜ'de ekonomi okumayı başarmış. Haliyle esas kızı da o ömüyor, hayat ona güzel.

Hal böyleyken, mapustan çıkan Kuzey'i sürekli atarlı, giderli, kendine acırlı bi hallerde görüyoruz. Lakin tekne ayarlayıp layla'ya çıkmayı, ordan kezban kaldırıp yarasını okşatmayı felan biliyor. Ben misal bugün 17imde mapusa düşsem, çıktığım günün akşamı layla'ya koşmak aklıma gelmez. Ezik gibi keraneye giderim. Ki ben erkek bile değilim. Vicut geliştirmek böyle bi özgüven veriyo insana demek.

Öte yanda dizinin Ezel empatisi yeterince kurulabilsin diye, kadroya da serpme yapmışlar. Serpme kahvaltı, biraz traş oluyo çoğunlukla. Misal Ezel'in konversli katili, Kuzey'in kankası rolünde, pazarda doncu olmuş. Yine Ezel'den kaşık suratlı sarışın kız - Havyer Bade'm-, bu dizide biraz daha sarışın ve Güney ılığına vermek istiyo nedense.

Bir de Matmazel gerçeği var. Aşk-ı Memnu'dan aynı makyaj ve saçla, mahallenin kuaförüne ışınlanmış kendisi. Üstelik bu ışınlanma, Matmazel'in middilli bakıcısı tarzından hiç bir şey eksiltmemiş. Esas kızın anası rolünde aynı frankafonlukla, kızını oyunculuk seçmelerine yollamaya çalışıyor.

Kısaca dizimiz az çok bu şekil. Kıvancın vicudu var evet, oyunculuğu da çok etkili. O kadar etkili ki, hayatımın erkeği ekibi olarak, gelecek bölümleri öğrenmek tek hayat emelimiz oldu. Dizinin yazarları Ece ve Melek hanımları kaçırdık. Şu anda Maçka hedkuartırs bahçesinde, sırt sırta bağlı duruyolar. Aldığımız tiyoları sıcağı sıcağına sizlerle paylaşıyoruz.

Kuzey ve Güney'in gelecek bölümlerinde neler olacak? - İşte o tiyolar!

*Travmalı adamın intikam ateşi, Ergenekon'a bağlayacak: Ailesi kompile ibnelik ve hıyanet içindeki Kuzey, bundan kelli tarzını herkesin tek tek azına sıçarak gösterecek. En son kendisini askere almayan paşaları sıkı kıçıyla baştan çıkartıp, foto çekip, şantaj yapacak.

* Kadına eziyet sürecek: Sevdiği kızın saçını çekip gözüne kum atarak mallık kariyerine başlayan Kuzey, içerde bir ara yönelimini değiştirir gibi olmuş. Çıkışta hızla toparlayacak. Hizmetçi ruhlu abisinin aksine, aşık olduğu kıza yapmadığı hayvanlık kalmayacak. Kızı skuaj topu gibi duvardan duvara vurdururken, tabiy ki gizli ve pembe ağlayacak.

* Evribadi iz Nihat Doğan samtaymz: Herkes pişman olacak, herkes ağıt yakacak. Gözyaşları sel olacak sel.

* Reyting neyse sevişilecek: Kıvanç o kadar vücudu annesinin önünde soyunmak için yapmadı tabi, hem Bade sarışınıma, hem esas kıza ayrı ayrı hesap pusulası uzatacak.

* Güney - itü'nün hapçısı: Bu çocuğun kaypak vey of livingdeki istikrarı, dizinin ilerleyen bölümlerinde hepimizi büyülemeye devam edecek. Bir sonraki dizisinde ceyyar olacak.

Hülasa sayın okuyucu, bi yazıyı da Türk dizisi ekmeğiyle çıkarttık. Sözlerimizi bağlarken şöyle diyebilir miyiz?

"Travmalı adamın farkı, fiyatı. İş ki sizin gönlünüz zengin olsun."

Sevgili yazar dostlarım Ece ile Melek'e bakıyorum; diyebilirmişiz.

Biterken,

King of Comedy'i çoh severim. Kısmetse bi gün kaçırmak istediğim ünlü, şu sıra aaron johnson balı. Bayadır yazmıyodum, şimdi yazdım memnun musunuz?

Öyleyseniz şöyle de olun: twitter/yanilgi.

Romantik Komediden Kaçış

2011-08-16T04:05:00.000-07:00

Mizaç itibariyle romantik komedi izlemem, izleyene de karışmam. Dünyanın en verimli ağlayan kişilerinden biri olarak, bu alandaki dirayetimi takdirle karşılarım üstelik; benim için romantik komedi defteri, Harry Sally ile tanıştığında kapanmıştır.

Çünkü hayatın fonunda konçerto orkestrası çalmıyor ve insanlar sağnak yağmur altında öpüşmeye o kadar da meyilli değiller aslında. Yıldızın parladığı anlar, harikulade rastlantılar, dolunaylı ve deniz kıpırtılı fonlar yalan. Yaşı geçmekte olan bekar kızları ve romansını yitirmiş evlilikleri yürüten diğer mutsuz kadınları uyuşturmak için projelendiriliyorlar. Pek çok diğer uyuşturucu gibi lazımlar tabi, ama almıyım bi yandan.

When Harry Met Sally'de bi insancıllık vardı hatırlarsınız; kızın gayet sinir bozucu şekilde ayrıntılı tarifleyerek içki siparişi vermesini seviyodu adam. Onu sevmesi de yıllarını aldı üstelik. Kız neyi seviyodu, şimdi unuttum. Ama Toskana'da bir bağ evi, kırda kelebekler ve bir gökdelen tepesinde buluşma yoktu diye hatırlıyorum. Yoksa var mıydı?

Neyse, topunun köküne kibrit suyu.

Konuya buradan girmemin sebebi, size bi öykü anlatacağım efendim. Adetim değildir ama oldu bi kere. Geçen gün, ben denyosu tek başıma Galata'dayım...

Şurdan başlamak lazım hayır; o gün epey de vakit harcayarak kendime yeni bi defter aldım. "Defter alımı" tek keyif aldığım alışveriş türü bu arada, "mükemmel defteri bulmak" benim için ivedi bi mesele, neyse. O deftere bir de Sylvia Plath illüstrasyonu yapıştırdım ki, ah, nefis oldu.

Yeni defterim, Türk kahvem ve sarma sigaramla, Galata Kulesi'nin tam altında oturdum, ritüelli bir yazma hevesiyle. Birkaç kelime attırıp etrafı süzmeye başladım. Yan masada karşılıklı kırılan gay çift, normalde güzel bi giriş olabilirdi. Ya da bölünerek ve konuşarak çoğalan İspanyol turist grubu, olamadı. Oturduğum yerde ilham arayışıyla kıvranırken, önce yaylıları duydum. Sonra vurmalılar ve nefesliler geldi. Müzikle beraber, karşımdaki masadan beyaz, hevınli tabir olunan bir ışık gözümü almaya başladı.

Kafamı kaldırdığımda korktuğum başıma geldiydi; beyaz atlı, pardon beyaz şortlu prensin inci gülümsemesiydi o ilahi ışığı saçan. Yutkundum. Bana doğru gülümseyen çok yakışıklı adamlara bünye alışık diil tabi. Daha çok kıyafetime laf sokan, ya da benle kavgaya tutuşan beyaz eşya mizaçlı taksicilerle geçiyor hayatım.

Bi kaç fingirdememe verdiği tepkilerle, prensin hakikatten beni kesmekte olduğuna iyice kanaat getirdikten ve prens zerrece utanmadan, şık bir defter çıkartıp yazmaya başladıktan sonra, aynı anda iki şey oldu. Ağlayarak gülme isteğine kapıldım; bu biiir. İkincisi, kafamda o sefil romantik komedi kendi kendini çekmeye başladı.

İtalyan yazar gençle, Türk yazar kız, dolunaylı bir gecede Galata Kulesi dibinde tanışıyorlar. Bakışıp gülüşmeler derken, kız giderken bi şeyini düşürüyor oraya. Cep telefonu numarası, içinde adres yazan cüzdan, cam ayakkabı... E oğlan da eşşek değil tabi, kızı şıp diye buluyor bıraktığı izden.

Hızlı çekimde bi takım mesire yerlerinde, el ele göz göze gezme planları görüyoruz. İtalyan genç tabi ki festival gibi sevişiyor ve zevkle yemek yapıyor. Yemek sahnesinde ağza kuruyemiş vermeli, yoğurdu pekmezi birbirinden dillemeli bi şekiller... Oluyo böyle şeyler çünkü.

Sonra, illaki salyalı sümüklü, havalimanlı bi ara ayrılık planı. Bir imtahan, bi özlem kabarması... Fonda mevsimler, o yazın hiti olacak slow parçayla geçiyo haliyle. Ve 110 uncu dakikada gelen sahne; yağmurlu bi Avrupa şehri, hüzünlü bi kafe, olmıycak bi rastlantı, iç acıtan bi not, ağlayarak buluşma... Ve final; Toscana'da, devasa bahçeli bağ evi, genetik olarak kusursuz 3 velet. Köpek ve şömine opsiyonlarımız mevcuttur.

Kafamdaki sinema, tutku ishali bir öpüşme ile son bulurken, bu kez Atilla Atalay'ın Sıdıkası ve Sıdıka'nın anası aynı anda içimde var oldular. Sıdıka;

- Ayyy çok güzell bu oğlan yaaa, aşık oldum gız annee!! inliyor, anası;

- Aşkını terlikle dövdüğüm... Sünnetsiz birine varırsan baban öldürür seni. Otur önündeki işini yaz! çemkiriyordu.

O esnada Deniz Özturhan ise, prensten yana bakmamak için türlü boyun tutuğu numaraları çekerek, yazıya konsantre olmaya çalışıyordu ama nafile tabii. Yaşadığım gerilime daha fazla dayanamayıp hesabı istedim, kalktım. Tam giderken prens, İngiliz dilinde ardımdan seslendi:

- Aferdersiniz miss. Acaba yemek yediniz mi? Akşam 10'da ne yemeği kalır amuğubüktüğüm,

- Yedim. dedim.

- Yaa nerde? uzattı beriki.

- Evde. dedim şaşkın, ebleh.

- Buralı mısınız?

- Ah evet. Siz?

- İtalyanım.

-Haa, şu gruptan mısınız? sordum İspanyolları göstererek. Kafamda biri "denyooosuuunnn!!!" diye bağırdı. Oysa anlayışla güldü prensim, belki bi kadeh bişeyler içmek isterdim?

- Bu akşam hiç içesim yok. Belki başka zaman. saçmaladım prensin feri sönen mavi gözlerine. Ve;

-E oldu o zaman, bay bay. geveleyip, götümü topuklayarak hatta, o romantik komediden kaçtım.

Şişhane'ye doğru inerken tabi jeton bi düştü; bu hikayeyi anlatacağım kız arkadaşlarım gelip bir bir yüzüme tükürecek, anlıma şaplak atacaklardı, "malsın kızım sen!" çemkirerek.

- Naaptım lan ben?" sordum kendime, bi cevap alamadım. O sıra Neva Şalom'un önünden geçiyordum, sanırım soruyu da sesli sormuşum. Kafamı kaldırdığımda Mossad ajanı tipli on kadar adam, dik dik yüzüme bakıyordu.

- Moruk yok böyle bi sinema. homurdandım.

Canım bi kadeh bi'şeyler içmek istedi. Yalnız.

Biterken,

Bunu alan şunu da aldı.

Görseli nerden aparttığımı hatırlamıyorum, yazısını elledim tabi.

Perşembe Dogzstar'a gelceniz mi? O İtalyan'ı da getirin gelirseniz. Kısmet Şov kapsamında, on femme fatal gücündeyim. 18.08.2011- 22:00.

Sürdürülebilir İlişki Modelleri

2011-08-09T06:14:00.000-07:00

Bilimin henüz bu konuya kesin çözüm önerileri geliştirmemiş olmasını açıkçası neyle kınasam bilemiyorum. Esef yeterli olmaz, çok daha sunturlu sıfatlar kullanmak gerek. Zira gerçekten çekilecek çile değil ey insanlık; ilişki yaşasan 1 dert yaşamasan elizabet.

Bundan bi miktar daha genç ve toy olduğum yıllarda, çiftlere çip takılması tezini savunurdum. "Çift Çipi" adı verilecek bu özel cihazlar hem kesintisiz data aktarımıyla ikilinin birbirini sürekli anlamasını sağlayacak, hem de libidoları karşılıklı ve eş zamanlı çalıştırarak, 3. kişileri bertaraf edecekti.

Çipliymişcesine geçirdiğim seneler şunu idrak etmemi sağladı; hayat maalesef o kadar basit değil.

Blog okurlarım arasında "Bir türlü aradığım aşkı bulamama istinaden" çirkinin önde gideni olduğumu düşünenler varmış. Baya zaman ve mekanda sıçradım gibi oldu ama değil, konuyu bağlıycam. Hayır sevgilim okuyucum, çirkin sayılmam. Üstelik güzel de aşklar yaşadım şimdi, yukarda Allah var. Lakin "en başarılı" dediğimiz ilişmede bile "sürdürülemez"e yol aldık bi noktada.

Çalışmalarımız "aşk bitmesin, yapı paydos etmesin", ya da ne biliyim, "iki insan nasıl birbirinin gözünü oymadan beraber olur?" sorularını cevaplamak için derinleşti. Sonuçta görselde gördüğünüz son derece bilimsel teoreme ulaştık. Niye İngilizce ulaştık, o da bi muamma. Bizim ekip kendini bayadır Manchester'lı ya da Kadıköy'lü sanıyor, üstümüze varmayın.

Şimdi, hazırsanız görsel üzerinden anlatmaya başlıyorum: Efendim yatay eksene "benlik" diyelim. Benlik durumunu bağımlıdan, özgüre doğru çizdik, gördünüz. Dikey eksene de "duygular ekseni" adını koydum şimdi. Bu ekseni "yoğun aşk"tan, "gündelik duygular"a doğru çizdik. Ve karşımıza çıkan dört alana da çeşitli durumlar uygun gördük. Neymiş bunlar, hemen irdeleyelim. (ters saat yönünde gidicez, niyeyse)

1) Boynuz Ortamı (adülteri): Bu bölgemizde belli ki ilişmekte olanların biri veya her ikisi de, başka kimselere bağımlı haldeler. "Ne ayrılıyoruz, ne mutluyuz" şeklindeki bir takım bağımlılıklara iştirak ederek, bir çeşit hayata dönüş operasyonu yaşamaya çalışıyorlar. Dedikodunun ve 3. sayfa haberlerinin olmadığı bir evrende herşey güzel gibi. Duygular uçucu, bağımlılıklar kalıcı derken pat ve güm. Taraflardan biri diğerine aşık olmasın mı? (ay olmasın) İşte o noktada çekilen ızdırap her gün artarken, ilişki de tabi sürdürülemez bir noktaya geliyor. İhanetin ortaya çıkması halinde yaşanacak Yunan trajedyası da cabası. Endişe ve ızdırap nerden baksanız hoş bir yaşam kalitesi değil neticede.

2) Tektaş Ortamı (tıradişınıl meriyıc): İşte tüm dünyanın sürdürülebilir olsun diye etrafına türlü tüketim seçeneği doladığı ilişkimiz. İlişmeniz yürümüyorsa, düğün yapıp borca girin, çocuk yapıp borca girin, en olmadı Morgage'a girin. O borçlar hem sizi, hem yiğidinizi, hem de ilişkinizi kamçılayarak bi miktar daha yürütecek. En iyi ihtimalle birlikte Grupofoni'den hafta sonu Ağva'ya indirimli gezi alıp, naif bir saadet yaşayabilir, ya da eşinizin gümrük memuru hevesiyle çıktığı Rusya ziyaretlerini, anne şevkatiyle onaylayabilirsiniz. "Rusya'dan dönerken 2 çanta, biri Gucci, biri Ficci alsın da hele" dersiniz. Evet evet, tapusu sizde nasılsa.

3) Tek Gecelik İtişme (van nayt sıtend): Aslen bu ilişki türümüz her zaman çirkin ve ucuz olmak zorunda değil. Fakat biz milletçe biraz hodbin yapıda olduğumuzdan, insanı yolda, iş yerinde, sokakta sevmeyi ve dahası saymayı bilmediğimizden, yatakta da aynı şeyler geçerli. Paylaşmaktan ziyade çarpışmak gibi geçen tek gecelikler aleminde, haliyle mutsuzluk, eksilmişlik, tatminsizlik olması doğal. Halbuki insanlar birbirlerin adını bilmeden de bişeyler paylaşabilir ve sevebilir olsalardı, bu alanımızdan herkese ekmek çıkacaktı, heyhat. Mevcut toplumsal düzende kız tarafına mantar ve .rospu olarak bellenme, erkek tarafına ise kifayetsiz skorlar olarak geri döndü bu ilişme türü.

4) Geniş Aile (opın rileyşınşip): Aşkı nasıl bilirdiniz? Peki ya tutkuyu? Öyle bir kör olma hali ki, sevdiceği 3 yaşında kardeşinden bile kıskanma, annesi bile okşasa bağrı taş olma. Of of of. Halbuki kıskanmasaydık ve dahası sevdiğimizin mutluluklarıyla butlu, coşkularıyla godoş olabilseydik? Hayatın uzun bir yolculuk olduğunu, çok değişik duraklara uğranabileceğini, uğranılan duraklar yola beraber çıkanları her zaman aynı ölçüde tatmin etmese de, illaki yolu ve tabi tesisleri yakmak gerekmediğini kabullenseydik? Sahip olmak ve dahası ait olmak, biriyle varlığını tamam kılmak, mutluğu ondan beklemek, ortak ve güvenli bir alanda huzurla siftinmek gibi ihtiyaçlarımız olmasaydı?

Ama var değil mi? Biz "Mülksüzler" ya da "Cesur Yeni Dünya" ütopya karakterleri değiliz. Her şeyin sahip olduklarımızla ölçüldüğü, aşkın romantik klip tadında beklendiği, etten kemikten, sidikten ve boktan bir dünyanın ürünleriyiz.

Velhasıl sayın ve saygıdeğer Romalılar, vaktiyle o medeniyette bambaşka anlayışlara gelmiş olmanız, bugün, 21. yüzyılın orta yerinde, eşit ve denk, mutlu ve özgür, aşık ve hesapsız ilişkiler yaşayabileceğimiz anlamına gelmiyor. Hayatımın Erkeği labarotuarlarında, son derece sağlıksız koşullarda gerçekleştirdiğimiz çalışmalarımız, "sürdürülebilir ilişki" kavramını "denge ve dahası mantık gözetmeyen özverilerle hayatta tutulan beraberlik" olarak tanımladı. Model ise, sen sürdürmek istedikten sonra, 4 değil, 14 bile olur.

Hayırlı ilişmeler.

Biterken,

Hazal Yılmaz adlı insan o kadar iyi bloody mary yapıyo ki, kendisiyle sırf bu yüzden cinsiyet değiştirip evlenmeyi düşünüyorum. / Ada Prenses ve Ben adlı zevzek onlayn romanım sürüyor. Hatta ilk bölüm Viyadük bitti gibi, git bi bak bence. / Bu haftasonu tuhaf bi aleme gidicem, döndüğümde Dogztar'da Kısmet Şöv var. Ayın 18'i, saat 22:00'de. / Yazıyı bi daha okudum da, bu kadar mı edepsizce hiç bi karara varılmaz arkadaş, tiskindim kendimden.

Ada Prenses ve Ben

2011-07-28T00:33:00.000-07:00

8 sene önceydi. Bendeniz üniversiteden taze mezun, globalliğin ve corpırıtlığın bayrak sallayanı bir firmada memuriyet yapıyordum. 1 metrelik separatörlerin gölgesine sığınıp hayatta kalmaya çalıştığımız o keyif çölünde, penceremden 3 parmak gökyüzü görünür ve telefonlarım "şarp" 09:00'da çalmaya başlardı.

Şirketin en tatlı yeri printer odasıydı desem inanır mısınız? Call almaktan fenalaşıp bayılan memureleri oraya yanaştırıyoduk gün aşırı.

Özetle, ağlatan bir işim vardı ve haliyle ben de günümün büyük bi kısmını 80gr A4 lere sarılıp ağlayarak, onlayn günce tutup yazar olmayı düşlerek ve separatörlerin gerisindeki insanları türlü şekilli huzursuz ederek geçiriyordum.

Evin durumu nispeten daha iyiydi; ısıtmasız, küvetsiz, camı çerçevesi delik deşik kurt yeniği evimizde, makarna, kırmızı şarap ve muhabbetle bi şekil yolumuzu bulmaktaydık. Beni yazar olarak geliştirmeye and içmiş bir manitam vardı ve de'lerimi ki'lerimi ayırırken, öte yandan yazdığım o kifayetsiz günceden hesap sorardı. İyiydi aslında, lakin birine ona rağmen iyilik etmek de kolay değil, bilirsiniz.

İşte o ara internetten bi kızla tanıştım. Küçük İskender gibi şiir yazan bu müstesna varlık, bileğim kadar ince, gözlerim kadar tedirgin, ellerim kadar güzeldi. Ve aslen hiç böyle bi niyeti olmamasına rağmen, bana o güne kadar hiç bilmediğim bişeyi, yazacağım romanın ana karakterlerinden biri olan Prenses'i verdi.

Velhasıl, Şişli betonlarından eve süzülerek gelip, boş bilgisayar masasında kalem ve kağıtla, bu romanı yazmaya başladım o sıra. Zaman, contası emprimiş taharet musluğundan sızan su gibi sinsice, akıp geçti. Kitabı bazen 6 ay elime almadığım, her doğum günümde "bu sene kesssin bitiriyom olm" çekmelerim ve tandığım zaten 10 kişiden 9 unu bu hususta baymalarım oldu. Lakin bi türlü dibini göremedim.

Şiirselinden girdim ama aslında konu basit; Hayatımın Erkeği ekibi olarak uzun süredir üzerinde çalıştığımız romanımız var ve kendisini onlayn yayınlayacaaz.

İsmi: Ada Prenses ve Ben.

Konusu: Türlü piçlikler.

Ney? Hiç abartmıyorum, sırf özentilik olsun diye 140 sayfa orda parti, burda dağıtma hikayesi yazdım. Dayaklı seksli. "Amy Winehouse şarkıcı diilde müşteri temsilcisi olsa ne olurdu?" tadında.

Onlayn Çünkü: Ben bir Salinger değilim. İçimde küçük memeli bir Hilal Cebeci yaşıyor daha ziyade. Pampiş okuyucularım bana sevgi versin istiyorum. Yaani, sevgi çok zorluyosa layk mayk, idare ederiz. İşin aslı, sanırım bu kitap başka türlü bitmiycek. Ve bi noktada kendisine veda etmek istiyoruz ekipcek.

Konuya Dönersek: İnternetten tanışan 3 genç, biraz nevrotik olduklarına kanaat ettikten sonra, diğer insanları da buna inandırmak hevesine kapılırlar. Bunun için tek eylemi haftasonu çıkıp, birilerine sardırmak olan bir çete kurar, o çete için bir de, toplumu değiştireceğine inandıkları bir manifesto yazarlar.

Ne var ki bazı şakalar, bi noktadan sonra hep kaka olur.

Neden edebiyat? Çünkü ay kisd e buk end ay laykd it.

Hülasa, hayırlı olsun sayınlı okuyucu, her nerede scroll ederek roman okuyabileceğine inandın yahut inandırıldıysan.

Tıkla git hadi: http://adaprensesveben.blogspot.com/

Biterken,

Bir nevi stand up kollektifi Kısmet Şov:

4 Ağustos perşembe - Leman Kafe

18 Ağustos yine perşembe - Dogztar

@ 22:00, diye duydum. (sıcak olacak - samimi manasında)

Yanlışsam düzelt, hatalıysam sellektör yap: twitter/yanilgi

İki Yabancı

2011-07-18T03:35:00.000-07:00

- Buyrun canım, hoşgeldiniz. Yine hassas dengeleriniz kaymış bakıyorum.

- Hassas dengelerin olayı o; kaymak. Olduğu yerde kaysa gene iyi üstelik, hep birilerine kayıyor.

- Laf oyunuyla girdiniz gene, konuya da aynı hızla girelim de, toparlaması kolay olsun. Bakın benim de şahsi alınganlıklarım dolunay tabaklığında bugün.

- Şimdi bana biri 5 yaşında çocuğa anlatır gibi anlatılsın istediğim konular var. Bunlardan birincisi, toplumların öğrenemeyişi. Hatta örneklem grubumu küçültüyorum; Türk toplumunun öğrenemeyişi.

- Gene neyi öğrenememişler?

- "Kahrolsun PKK" diyerek PKK'nın kahrolmadığını, hep beraber kahrolunduğunu öğrenemedik mesela.

- Naapsın bu halk abi? Çoluğunu çocuğunu yıllarca güç bela yetiştirip, sonra salak bi mayınla, ya da neden çıktığının zaten açıklanması bile belli mevkilerce gerekli görülmeyen bi yangında şehit veren halk, naapsın?

- Önce şunu öğrenebilir mesela: siyaset için halk, birkaç milyona kadar gözden çıkatılması çok da mühim olmayan bir kalabalıktır. Bu, siyaset ilminin icadından beri böyle olmuştur. 13 değil, 13 bin askeri gözden çıkartıp, Yunanistan'ı almayı hedefleyen paşalar, depremde yıkılarak milyonlara mezar olacak İstanbul şehrini, hala bol rantlı inşaat sahası olarak gören belediyeler, hepsi bu temel fikirden besleniyor. İnsan dediğin ölür abi, bunun kazalısı da olur, şereflisi de.

- Yani aslında o 13 şehit siyasetin umrunda bile olmaz, yeter ki gemi yürüsün diyosun.

- Kaç yıldır sürüyo bu iç savaş? diye soruyorum. 30 yıl. 30 yıldır her hükümet kararlılıkla terörün gözünü oydu benim bildiğim. Sonuç? "Kürt sorunu" demeye bile yeni başladık, adamların varoluşu sorunmuş gibi davranıyoruz şimdilik. Bundan 10 yıl önce, Kürt diye bişeyin varlığını dahi kabullenemiyoduk. Ama "buna da şükür" değil tabi ki, 21. yüzyılın ilk çeyreğinde, bir halk kendine bu kadar yabancı olamaz.

- Biz herkese ve her şeye yabancıyız ama biraz.

- Öyleyiz tabi. Herkesler birbirine yabancı. İzmir'in beyaz Türkü türbanlı kadına nasıl yabancıysa, caz festivali enteli, Kürtçe şarkıya o denli yabancı. Şehit düşenin ailesi, ölü ele geçirilenin ailesine yabancı. Ama bazen, kader öyle bir anaya denk getiriyor ki, 4 oğlun biri şehit, biri ölü ele geçirilmiş olabiliyor. Ama biz de o anaya yabancıyız. Dilini duymak istemediğimizden, ağıdına kulak kabartmaya yabancıyız.

- Sen de bana yabancısın misal bugün.

- Ben bugün Manchester'lı bi neo punk grubuyum tek başıma. Dünyanın geri kalanına yabancı bile değilim, uzaylıyım.

- Hmmmm.

5 Yaşına Işınlanıyorum, Beni Orada İzah Edin

- Bi de şey vardı, anlamadığın, takım aşkı.

- Haaah, bak o mevzu daha kalın, daha detaylı çemkirebiliriz hakkında. Rica ediyorum biri bana açıklasın; bir takıma aşık olmak ne demek? Anasını babasını, karsını evladını, şiiri, şarkıyı, ağacı bitkiyi "aşk"la sevmeyen bir ademin, tutup spor icra eden bir takıma "aşık" olmasını anlatın lan bana!

- Anlatılmaz yaşanır yavrum benim. Hissedeceksin, damarındaki kan felan.

- Ne damarmış arkadaş, ne kanmış... Şike görüyosun, belli ki sadece spor yapılmamış, ne zeki, ne çevik, ne de ahlaklı olunmuş. Senin benim cebimden milyonlar basiretsiz işlere harcanmış. Hem de benimki gibi fakir bi ülkede, 5 çocuktan 3'ünün doğru düzgün eğitilemediği, sağlık hizmeti alamadığı bir ülkede... Hala renklerim diyosun, aşkım diyosun, takımımın ardındayım diyosun. Yok mu lan hayatında ardına geçeceğin başka şey?

-Dur sakin, seni ateş aldı yelden.

- Hayır bi de hadise o kadar malum ki. Yeni bişey değil şike mike, belli ki Türk kifayetsiz futbolu bu temeller üzerine kurulu. Hadi oynadığımız futbolla bi Manchester olsak, ülke bile değil, şehir bazında Madrid olsak, içim yanmıycak. Bok gibi de top oynanıyo belli ki ülkede.

- Hahaha, meşahele ve tırpanlarla kovalıycaklar kızım seni.

- Kovalasınlar amk. Bi top atarım ardımdan, ilgileri hemen dağılır.

- Sen bu takım işine bi kadın olarak yabancısın galiba.

- Yabancılaştırıldım. Yoksa ben de isterdim "erkek adam kanatlı takım tutmaz" diyebilen iq da bi kız olmayı. Kısmet diilmiş.

İyi Şeyler de Oluyor Ama Çok da İyi Olamıyor

- Neyse istersen iki kuple iyi şeylerden bahsedelim. Rakınkok mesela, iyi bişeydi bence.

- Yaaani, ülkede müzik festivali olması iyidir tabi. Ne kadar çok çocuk, ne kadar genç yaşta, ne kadar etkileyici performansa iştirak edebilirse, o ülkeden iyi sanat çıkma olasılığı o kadar yüksek olur.

- Ama çişe rağmen, ama yetersiz ses sistemine rağmen, ama çöl kabilinden festival alanına rağmen, ama festivalde her genç kıza 2 yunus, 4 güvenlik görevlisi düştüğü halde, tacize uğrayan kızlara "kimse" yardım edemiyor olmasına rağmen.

- Punk grubumun adını "Rağmen" koyucam. İlk etkinliğimiz Gümüşsuyu'ndaki kaçak katlı otopark'a yerleşmeye karar veren belediyeye bir şarkı yazmak olacak.

- Hahaha, herifler squat kafasına girmiş. Madem kaçak maçak yapıldı, bari işgal edelim de hele...

- Yolsuzluk bir tarihtir onlarda... O değil de, gruba sahnede kendini kesen basçı istiyorum ya. Bas çalamasa da olur.

- Ayol iyice şaşırdın sen. İki şarkı dinledin, biraz wikipedia okudun, bi de 550 tl'ye Manchester'a uçak bileti buldun diye, kendini hemen yabancılaştırma. Özüne dön. Adam ol.

- Yok abi, ondan diil. Gördüğüm onca abuk subukluk karşısında, haksızlık karşısında, bazen tek yorum hakkımı kullanasım tutuyo, o da şu oluyo: "Kendini kesersin".

- Kestiğinle de kalırsın, benden söylemesi o vakit.

- Seni kendimden keserek çıkartıcam yabancı.

Biterken,

O kadar hızlı başladı ki, bittiğini ben bile fark etmedim.

Bu yazıyı hiç sevmeyenler çoğunlukta olacak.

2 x 16

2011-07-07T05:26:00.000-07:00

Contact the Imam/ensteleyşın - Hisarönü/Fethiye

Dile kolay sayın okuyucu, bugüne bugün tam 32 senedir dünya üzerinde varlık kaydediyorum. Hayır ne skime kaydediyorum, orası tamamen ayrı bir mevzu lakin, işte bir doğum günü yazısıyla daha baş başasınız.

Her yıl doom günlerimde maksimus depresif olurum; birileri sanki içimde karanlık odalarda rakı ve hösebyo ile beslediğim Yıldız Tilbe'nin kafesini kırar ha kırar. Ondan sonra tabii gelsin duygu sağnaklarında yıkanışlar, gelsin aklı oynatışlar. Oysa bu yıl, Yıldız'ın kafesini bir gün önceden kırıp, bi tutam manyağa bağladıktan sonra, sırtıma çantamı atıp, tek başıma Kabak vadisine yollandım.

Çok da iyi yapmışım, ne de güzel düşünmüşüm.

Yola çıkmadan evvel size hayattan şu güne dek süzdüğüm mana ve ehemmiyeti yazmaya başlamıştım. 30. maddede felan sıkıldım, patladım. Sonra zaten uçağa atladım derken, bakınız bu günleri ettik.

Bence bildiğim her şey zaten yanlış ama siz yine de bi bakın.

Nebleyim, biri illaki işinize yarar bence.

Hayattan Öğrendiğim 32 Abukluk

1) Bir anda değişir işler: Aslen herşey bir anda olmaz tabi, bazı şeylerin değişimi o kadar yavaş olur ki hatta, gözlen göremez, ellen "na bu" diye işaret kaydedemezsiniz. Ama bi nokta gelir, şeylerin değişmiş olduğunu görmezden de gelemezsiniz. Aynı durum pek fena haller için de geçerlidir. "Sıçtık" dediğin nokta, diptir. Sonrası zaten bi şekilde o noktadan daha farklı ve bi nebze daha iyidir.

2) İnsan alışır: Tüm canlılar alışır aslında; nebleyim en beyinsiz sandığın bitki bile güneşe doğru dönmeyi, tırmanmayı, olmadı daha geniş yaprak çıkartmayı akıl ediyor. Hayatta kalmak için yapmayacağımız yok. Valla.

3) Karamsar insanlar dert çeker: Nasıl olduğunu bilmiyorum, paranın parayı, karının karıyı çekmesi gibi bişey sanırım. Karamsar insanlara dert daha sık uğrar, biri biterken öbürü de başlar. Hele ki bu karamsarlar başkaları hakkında da fena düşünüyor, sürekli çekememezlik ediyosa, bi şekil iki yakası bir araya gelmez, gelemez. Başkasının hakkını helal etmeyen, kendi hakkını da tam olarak hayattan alamaz, zira nasıl isteyeceğini bilmez.

4) Erkekler parasını ödedikleri şeyin kıymetini bilir: Bu blogu okuyan - öğretilerimi evinde uygulayan hemşirelerimiz koca buluyosa, bir bildiğimiz var. Sevgilinize illaki tamtur pırlanta diye tuttutun demiyorum, ama son derece gerçekçi bu insaytı, hafife almamanızı öneriyorum. O parayı bi harcasın piç.

5) Dolabında bi senedir eline almadığın her şeyi at: Hem dolabı, hem kafayı rahatlat. Evde toz bezi yapacak kıyafet kalmasın. Çok sevdiğim o ibne karının öğretisi; bende bi ondan, bi anamdan kalan kıyafetler saklanır ve sallanır gerisi.

6) Evde ıslak mendil bulundur: Hep lazım olur.

7) Anneni dinle: Ondan kaçış yok, kişiliğini oluştururken kullandığı araçları hala kullanıyor. Onu dinleyerek, kendin hakkında en doğru bakışı yakalayabilirsin. Dinlerken, aslında duymamazlıktan geliyor gibi de yapabilirsin.

8) Çalışmayan bakış açısını bi noktada gtüne sok: E ama. "Ben buyum, ben değişemem", bırak bu geyikleri. Değişirsin, değişiyoruz. Sürekli hataya düştüğün bi konu varsa - bu misal bana göre aşk, size göre çikolata- bi noktada, hep yaptığını yapma. Di mi ama?

9) Evde süt bulundur.

10) İsteyene ver: Bi kere çok fesatsınız. Para isteyen dilenciye, yemek isteyen çocuğa, sevgi isteyen kediye, ilgi isteyen iş arkadaşına, iltifat bekleyen manitaya, goygoy bekleyen patrona, gülmeyi bekleyen seyirciye/okuyucuya... Vermek, hakikatten düşünmeden, tereddütsüz verivermek, hiç bir zaman azaltmaz.

11) Başkalarının mutluluğundan mesul değilsin: Bu fikri ne kadar hızlı içselleştirir, ne kadar çok insana uygularsan o kadar rahat edersin üstelik. Sorumlu olduğun yegane mutluluk kendininki. Onu başarsan zaten gerisi gelir. Genelde yani, bencilin, egoistin önde gidenli olmazsan.

12) Bi kez dark side'a geçende, gerisi çorap söküğü gibi geleyor: Siyasetçileri düşünün. Hepsi rezil insanlar olamaz değil mi? Lakin işte "Yeaa bişey olmaz" diye adımını attığın "kaypak vey of livinig"den, bi bakmışsın yol alıvermişsin hiç fark etmeden.

13) Güç çürür, mutlak güç mutlaka çürür: Chuck Palahniuk oku, kitaplarının yasaklanabildiği bir ülkede yaşadığını da unutma.

14) Bir bahçenin ne kadar büyük olduğunu, içinde çalışmadan bilemezsin: Orada oturmuş olabilirsin, onu gördüğünü, çiçeklerini kokladığını, hatta orada bulunmayı çok sevdiğini düşünebilirsin... Ama o bahçeye emek vermeden, her bir metrekare toprağı işlemek için ter dökmeden, gerçekten o bahçe hakkında pek de bişey bilemezsin.

15) İyisini istiyorsan, "iyisin" demeyi öğren: İster yatakta, ister mutfakta, birinden iyi performans bekliyorsan, önce ona goygoyu verrrr.

16) Bildiklerimin yarısını hiç bilmeseydim de olurdu.

17) Yemeğini yapan, çayını koyan, fotokopilerini çeken, çöpünü alan, kapına ekmek bırakan ve bilgisayarından sorumlu insanlarla iyi geçin.

18) Sürekli aynı şeyleri yaşamanın sebebi, aynı insan olarak kalmaktaki ısrarın olmasın sakın? Yıllarca kendime şu soruyu sordum: karşıma çıkan neredeyse tüm erkekler, neden aynı davrandılar bana? Önce tapmaya gelip, sonra illaki öldürmeye kalktılar bi noktada? Sorun onlarda değilmiş, ha değilmiş. (ha ibnelerdi o ayrı)

19) Alkol alacaksan o su içilecek: Ya da ertesi sabah ver elini hangovır plas.

20) Farklı olmak lükstür: Ayrıcalık değil, stil değil, hak değil... Olağanın dışında seyretmek lüks tüketimdir. Her defasında ödenecek bedeliyle gelir. Hayatta kendine lüksler bahşetmek kadar, aşırı lüksten kaçınmak da gerekir, gerekebilir.

21) Kedi alemine giren çıkamaz: Bir kere kedi bakmaya başlarsan, bi noktada yolda selam verdiğin kediye borçlu çıkarsın.

22) Takıntılar sıradan insanların süsüdür: Hem iyi hem kötü; bişeye karşı geliştirdiği aşırı hassasiyet, o insanı daha ilginç biri yapabilir. Ve o hassasiyeti çevreye rahatsızlık olarak yansıtmak, şüphesiz çirkinliktir.

23) Love is natural and real: Der Morrisey. Devamında aynı şarkının şöyle şeyler de var; its so easy to laugh, its so easy to hate. It takes strenght to be gentle n kind.

24) Bedenin sahip olduğun en kıymetli araç: "Her şeyin başı sağlık", annem öğretisinde yeniden cümleleştirildi. O bedeni sev, ona ii davran, onunla mutlaka bişey yap. Makina hala sıcakken, daha çok yap hatta.

25) Birilerine uzun süre bişeyler yaptığında, mecburen yaptıklarından bazıları kötü şeyler olur: Evlilikler niye bitiyo sanıyodunuz?

26) Bil: Yaptın ettin oldu bak. Hepsi senin. Beğenemedin, sevemedin ama senin, ya ne olacağdı ya?

27) Paniğe Kapılma: Ya da kapıl yaaa, keyfin bilir. Bi işe yaramıycak, baştan söyliim de.

28) Evribadi iz kolpacı samtaymz: Hayatta 28 şeyi çok iyi öğrenebilmiş olsaydım, bugün hayatım çok daha kolaydı.

29) Kedi tüyü en iyi koli bandıyla, mutfaktaki yağ lekeleri bebe ıslak mendiliyle, camlar da gazete kağıdıyla temizlenir.

30) Yolculuğa çıkınız, sıhhat bulacaksınız: Gaziantep'ten aldığım tahta bi kaşığın üstünde yazıyor. Bencileyin, gayet doğru yazıyor.

31) Unutulanlar unutulduklarını eauuu, sktiret: Unutmak iyi bişey bazen. Yeni bilgiye yer açıyosun, yeni fikre işlemci ayırıyosun. Ben bunu biişeye bağlıycaktım ama, unuttum neydi lan?

32) Kıymetin, kendine biçtiğindir: Çok basit, çok zor... Ama kendini nerede gördüğünle, insanların sana nasıl baktığı arasında doğru orantı var. Ha demiyorum ki narsist ol, demiyorum ki kendi yanağından makas al. Şu yazıyı okuduktan sonra, omzundan bi öpsen, bence kafi.

Biterken,

Kabak'tan aldığım pozitif enerjiyi benden pipetle emen sevgili İstanbul yaşantısı; beni hiç özlememişsin, onu çok net anladım. Sana laflar bile hazırlamadım üstelik, görmezden geldim, kanıksadım, salladım.

Beni twitterdan takip etmeyerek ne kaçırdığınızı biliyor muydunuz?

twitter/yanilgi

Bir Düğün Gecesi

2011-06-28T00:25:00.000-07:00

Çelenkte keramet vardır...

Adalet Ağaoğlu'nun Bir Düğün Gecesi adlı romanı bir otobüste başlar. Solculuktan verim alamayıp nihiliste bağlamış geçkin bekar kızmız Tezel, aile düğünü için yola koyulmuştur. Bir yandan çantasına tıkşırtırdığı buruşuk gömlekle etekliğe, öte yandan düğünde bir araya gelecek, 70ler Türkiye'si sosyal sınıflarının her birine, roman karakterleri üstünden yardırmaktadır. Zaten ilk cümlesi, ara ara duvara yazmak isteyeceğimiz yollu olur; "İntihar etmeyeceksek, içelim bari".

Romanı ilk okuduğumda, bir gün ucundan Tezel'lik yapacağımın bilinciyle, çarpık bi gülümseme yerleştirmiştim yüzmün kenarına, yaklaşık 10 yıl önce. Geçen Cumartesi sabahın 4'lü bi vaktinde, çakırkeyf ve fonda Ajda- Uykusuz Her Gece çalarken, Sabiha Gökçen'e doğru yola çıktım. Gazinatep'te mevkii sahibi birlerinin oğluna varacak, en küçük kuzeninim düğününe katılacaktım.

Bi Gezi Güzergahı Olarak Gaziantep

Şimdi yukarda Allah var, Gaziantep baya modern bir kent. Üstelik bize oldukça sıcak davrandı. Sıcak derken gölgede 52 dereceden ve güneşte kamçıdan bahsediyoruz. Ama kentte bi sürü mesire yeri var, ilkimi kuruyken nemlenmiş bu vesileyle, zira tüm ağaçlık alanlar insan yetiştirmesiymiş. Bol bol top akasya ve tabi ki fıstık ağacı var. - algıda bitkicilik-

Kentin eski dokusundan çok bişey kalmamış. Kale çevresinde bikaç güzel ev var. Bey mahallesi restore edilmiş, orayı görmek lazım. Mimari ayrıntısı olarak "Kastel" diye bişey öğrendik biz. Şehirde su çok az ve kıymetli olduğundan, onu uzaktan yeraltı kanallarıyla taşıyorlar yüzyıllardır. Bazı cami ve evlerin altına da, bu yer altı sularının havuzlandığı, çimilen, çamaşır yıkanan ve buzdolabı olarak kullanılan mağralar yapıyorlar. 52 derecede öyle bi yere inince çok iyi hissediyosunuz tabi ki. Tütün hanın altında bi tane var mesela, Pişirici kasteli.

Yemeni: Şehirde en satın alınası şey baklava değil, bu deri, el yapımı, yöresel ayakkabılar. Hardaldan bebek mavisine a-acaip renkleri olduğu gibi, hani nasıl diyim, benim giydiğim en rahat şey. Yoga yaparsın, o denli yok gibi. Terletmiyo, kokutmuyo, vurmuyo, kaymıyo, kendisine aşığım ve 2 tane almadığıma pişmanım. (Gerçi ben almadım, annem satıcı amcanın eline 40 TL sıkıştırdı, oldu bitti pazarlığı. Normalde 50)

İmam Çağdaş: Şehrin en bilindik kebapçısı, ben simit diye bi köfte yedim, içinde fıstık vardı. Şimdi Vedat Milor gitse kesin dicek bişey bulur, bence lezizdi herşey. 3 kişi 55 lira gibi bişey tuttu, ben bi de kuru baklava paketlettim, ki konu baklavaysa fıstıklıyı ve kuruyu benimserim tarz olarak. Sonra Burcu bi oturuşta tüketti malzemeyi. Fotoğraflarda güzel çıkıyo olabilirsin, ama nasıl bi insansın, soruyorum sana Burcu? Misafirlik bu mu, kankalık bu mu?

Zeugma Müzesi: İpek yolunun üstüne, son derece modern bir binaya Zeugma mozaiklerini yerleştirmişler. Parçalar çok çok güzel. Sene milattan sonra 3 yüz felan, Zeugma desen Roma'nın olabilecek en taşra yeri, lakin hakikatten çok şık bir hayat yaşamış piçler. O nasıl ev ki, havuzunun tabanında öyle bi mozaik var? Ev içi havuz ne bi de? Hayır mozaik dediğin de baya Fırat'tan çıkan taşlarla tablo yapılmış. Ben açıkçası hep şunu merak ediyorum; Anadolu betebe ile kilim deseni noktasına 1700 senede nasıl geldi? İlerlememiz gerekmiyo muydu bizim, evrim felan?

Düğüne dönemiyorum, ne de olsa aile düğünü, kol kırılır, yen içinde kalır misali, dedikoudusunu yapmak hoş değil. Lakin şöyle izah edeyim; protokol ayrılana kadar içki servisi yoktu; baklavaya, meyveye dadandık. Tabi ben çok kurtlandım, koordinatlar hesaba katıldığında, olabilecek maksimus dekolteyi de yapmış olmanın gazıyla, havuz çevresine yığılmış devlet erkanı çeleneklerini fotoladım.

Rakı gelene kadar zaman o kadar yavaş aktı ki, bi ara "Ah Belinda" misali, 80ler sanat filmine ışınlandım sandım. Zaten rakının 2.ci dublesinden ve sahnede topukluyla halay/göbek performanslarımdan sonra, coolluktan taviz vermeyen anne babam tarafından otele teslim edildim.

Otel odalarının üstümde tuhaf bi etkisi var, daha yalnız, daha özgür, daha ben. Oda kokmasın diye götümü pencere pervazına yerleştirip, yaktım bi cigara afedersiniz. Gazinatep kalesine karşı çıkardım yeşil kaplıyı; bi iki cümle, bi iki nefes, neşeli, hüzünlü ortaya karışık. Hayata hiç bakmadığın bi yerden bakmak sanki.

Belki pırlantalandırılmış, şaşalı bir gelinin neşesini hiç tadamayacağım hayatta. Ama o eski değişi bilirsiniz. Yazı tura attığınızda, para tam da havadayken, ne istemediğinizi tam olarak bilirsiniz.

Para şimdi havada ve neyse ki, Tezel kadar umutsuz değiliz.

Biterken,

Dün Vanlav sahnesindeydim ve çok stres yaptım çıkmadan. Baya ömrümden giden ömrü, sahneden indiğimde yaşadığım neşeyle geri kazanabildim mi, emin diilim. Şaka lan şaka, kazandım tabe. ehehe.

Kısmet şovun diğer marifetleri için beni twitterdan takip edebilir, hatta ısrarla menşın yaparak kendinizi takip bile ettirebilirsiniz. twitter/yanilgi

Berlin; En Acı Vatanımız Böyle Olsun

2011-06-23T01:38:00.000-07:00

Bizim jenerasyonun kök hücrelerine işlemiş bir Almanya korkusu var. Şaka değil gerçek; onlar yenildiğinde yenilmiş sayılmaktan, oraya gidip yabancı, buraya gelip Alamancı olmaktan, kesif bir ait olamama duygusuyla örselenmiş, bir değil, birkaç nesilden ve tabi ki İsmail YK ve Yursever kardeşlerden gelen, çok katmanlı, bin yüzlü bir korku.

Bu sebepten sanırım, Berlin'e gittiğimde ne hissedeceğimi hiç bilemedim. Yine de şu geçenlerde başladığımız "değişim" hadisesinin bir ayağı olarak, Çok Gezenler Kulübü'yle yola çıkmak için, ilk şehir olarak Berlin'i seçtim.

Ne iyi etmişim lan...

Bu kez hikayeli değil, not not anlatıcam. Arada hasetten çatlayanınız olur diye de, çok abartmıycam. Lakin yine başından belirteyim, Berlin şehir diye bildiğimiz pek çok şeyi döver. Polemiksiz sabun yapar hatta. (Kötü faşist esprilerimiz aralıklarla devam edecek. Bizde böyle; çok üzüldüğümüz şeylerle ilgili mizaha sarılmaca.)

Im Berlin wir lieben überalles: Berlin'in tamamını gördüm diyemem, ama görebildiğim her parçasını sevdim. 6 şerit yollarda 2 araba, 5 bisiklet, 10 yaya, arasında 20 saniye olan ışıklarda sakin sakin bekleyerek birbirimize bakmaya taptım mesela. Herkes duruyor, kimse yola atlamıyor. Medeniyet acelesi olmamak demek sanki. Bir de gülümsüyoruz birbirimize, tam manyak gibi.

Berlin'de yine, her bina yüzünde ama gerçekten hepsinde, birbirinden güzel sokak sanatı örnekleri görmekten deliye döndük. Devletten ödenek alan sanatçılar varmış tabi, kendini kesersin. Çukurcuma'daki "Sonic" sıpreyini bile yürekten sevenler için, nasıl bir şahadetti, dil ilen tarifi mümkün değil. Link verebilirim ama.

Şehrin tasarımda aşmış olduğunu zaten gitmeden biliyorduk. Lakin eskisi, yenisi, hatta kuburu demeden tüm mimarisini, dükkanlarda satılan ve İstanbul-Akaretlerde bizimle dalga geçildiğini adeta bağıran kıyafetlerini, bit pazarında 20 avroya okutulan antika eşyalarını gördükçe "Aşmasalar ayıp olurmuş" dedik mi, didik.

Bit pazarı demişken, Doğu Berlin tarafı Mauerpark'ta, pazarları kurulan yere mutlaka gidin. Yani aslında keyfiniz bilir, 6 yuroya vintaj gözlük, 2 yuroya hayvan gibi plak, ya da orjinal 2. Düya Savaşı malı gaz maskesi almayı herkes istemiyor olabilir. Ben istiyormuşum, bu duygularımı keşfettim Berlin'de.

Bir diğer notumuz da, hipster tabir olunan genç kuşaktan gelsin; bu aralar Berlin'de en moda aksesuar bebek. Canlı ve çok sevimlileri rağbet görüyor genelde. Her masada, her kafede, en olmadı piercingli göbeklerde bebek var. Berlin gençliği, yaşlı Avrupa nüfusuyla mücadeleye adeta başkoymuş. Şimdi düşününce, siz üremiyceksiniz de biz mi üriycez? Çocuğumuzu Varyap Meridyen'de, korku filmi yıldızı olarak mı büyütcez?

Yedik İçtik, Hoşgeçtik: Berin'de sokakta yemenize, besin konusunda bütçe yapayım demenize hiç gerek yok. Cihangir'de olsa değil cüzdanı, g.tü bırakacağınız tipte kafeler, Mitte'de pek makul. 4-5 kişi totalde 30-40 yuroya allah ne verdiyse takılabiliyorsunuz. Her kafenin önünde, tahtada menüsü yazıyor. Yanılmanıza imkan yok. Ha dedin ki, ben gidicem Kreuzberg'de İskender yiyicem; ona da hay hay. Bence delisin ama Berlin'de, keyfin bilir.

İçki desen, o noktada daha yola çıkmadan mahfolduğumuzun bilincindeydik. Fakat o bilince havalimanı freeshop'a kadar bile sahip çıkamadık açıkçası. Ekipte Jagermeister ile el yüz çalkalayanlar, sabah kalkıp gargara yapanlar oldu. Ben bu etkinlikler sürerken, maksat bilgi olsun diye size bu popüler içkimizi araştırdım.

Efenim, Jager Alamancada "avcı" demek; etiketteki geyiği bildiniz. Bazı kaynaklar içinde geyik kanı felan var atmasyonluyor zaten. Bu içkinin "maister" olduğunu ilan etme sebebi ise, benzer bitkili içeriğe sahip, başka "jager"ler de olması. Kiminin etiketinde tilki var, kiminde cadı. Mesir Macunu'nun alkolde bekletilmişine tekabül bu içkimizin tarzında, av peşinde gözü kara gitmelerin kafası olmalı. (Üstünüze afiyet, kainatın en kalorili (1200 felan) içkilerinden biri bi de kendisi. Bende bir Berlin göbeği çıktı, aneeem düşman başına. Tövbe daha da içmem rabbim, dinimiz amin.)

Avcı içkisi ve pek rahat şehir, Çok Gezenler Kulübü bünyelerine sadece kalori olarak geri dönmedi tabi. Barış Manço ve Ajda söylediğimiz metrolarda, bize cep telefonundan şarkı çalan Türkler oldu. Gerçi bira evlerinde, Village People kılığına girip, VMCA söyleyen Alman bekarlığa veda ekiplerinden gürültücü değildik. Rahat yani şehir, onu diyorum. Donla gezsen bakmazlar muhtemelen, gez diye değil de.

Duvar ve Ötesi: Berlin'de sıcak soğuk savaşlara, insanlık tarihinin en acaip trajedilerine ilişkin izleri öyle zart diye görmek mümkün değil. Ay nasıl olsun? Her yeri ıhlamur ağacı dikili, pırıl pırıl kent. Duvarın kalan bi parçacığını da zaten, malum yine sanata boğmuşlar.

Ben ilk hissimi, müzeler adasında, Savaş ve Tiranlık anıtının metnini okurken aldım. Onca güzelliğin ortasında dururken, bu kadar medeni insanların tarihin en korkunç hareketlerine bizzat ön ayak olduğunu düşününce, her şey için bi kere utandım. İnsanın doğası için belki de en çok. Almanlar insan varoluşunun en korkutucu ve en parlak yanlarını, eş miktarda evrene yaymayı bilmiş bir millet. Bi yan müze, bi yan sergi, öte yan kıyım anıtı. (Ha ben hiç birini gezcek valit bulamadım 3 günde, kısmet, bi dahakine)

İstanbul'a geldiğimde azıcık gogıl yapınca, şu an yeri arsa olmuş, üstünde nefis 2. el mağazaları olan Bernauer Strasse'nin resmine denk geldim. Kondom makinasının önünde kah kah güldüğüm sokağın dikenli telli, eli silahlı muhafızlı haline... İnsanın kendi kendine edebildiğini, gelip uzaylı etmez valla.

Acı vatan derken? Türk mahallesi girişinde, Kreuzberg Merkezi yazıyor Türkçe. Ülkü ocağı, kahvesi, lahmacun ve pide sarayı olan bir muhit. Buna rağmen baya güzel, inanmazsınız. Şaka bir yana, ben Berlin'de belirgin bi nefret ve faşistlik göremedim. Türkçe'den gayrı tek kelime dil kullanmadan Berlin'de yaşar mısın, yaşarsın. (Gerçi milyonlarca yahudi fırınlamış millet, tetikte olmakta fayda var.- iğrenç faşo espri no 2) Berlin'de ben, devletin gücünü, düzenin rahatını, biraz da kentin yalnızlığını hissedebildim ki, o da çok acı gelmedi açıkçası.

Yine hisli kapatalım da şanımız yürüsün madem...

Kominist bir ahlakla inşa edilip, sonra kapitalizme zaarif dokunuşlarla entere olmuş Doğu Berlin evimizde, mutfakta oturdum gün doğumu vakitlerinde. Gazlı fırının intiharda ve edebiyattaki yerini, sevdiğim kelimeleri başka bir dilde öğrenmenin neşesini, insanın her şeyi isteyen arsız doğasını ve bu doğanın isteyerek yine, her şeye nasıl da muaffak olabildiğini düşündüm.

Tanrı Berlin'i korusun.

En çok da kendinden...

Biterken,

Çok Gezenler Kulübü, bir Hazal Yılmaz organizasyonudur ve Pegasus sponsorluğunda yola çıkmıştır. Gezide çektiğimiz fotolar, ettiğimiz diğer şeyler o linkte, tıkla git modu...

Bence, genç bir insanın hele de Türkse, Avrupa'yı mutlaka görmesi gerekir. Pegasus'ta tıpkısı benim Amsterdam'a uçtuğum gibi, gidiş -dönüş 300 TL'ye Avrupa biletleri bulunmaktadır. İnsan olan, reklam yaptığım için bana kızacağına, şu Pegasus linkine bi tıklar, 2 ay öncesinden felan biletini alır, ucuzundan, basar gider gezer.

Çünkü hayat hakatten, gezince daha güzel.

Haftasonu bu kez annemlerle Gazinantep- kuzen düğünü. Kültür Shock sizler için söylesin mi?

Delirium

2011-06-14T01:26:00.000-07:00

- Öfkeden gazete ısırdım olm az önce.

- Aferim. Ben de bokumla kavga ettim ama hiç sonuç alamadım.

- Ne gibi?

- Bok olmaya devam etti yani, onu diyorum. Niyetin iyi olsa da sonuç alamayacağın durumlar oluyo bazen hayatta.

- Ağır geldin sabah sabah. Belki niyetlerimiz tahmin ettiğimiz kadar müspet değildir. Yani CHP'nin 70lerden beri bi skim olamamasını iyi ama kifayetsiz niyetlere bağlamamak lazım.

- Kifayetsiz, üstelik çok da iyi olmayan niyetlere mi bağlamak lazım yani?

- İzmir, Muğla, Aydın. Koca ülkede başka kimsenin iplemediği niyete müspet denemez canım kardeşim. Ayrıca kifayetsizlik ve niyet sadece bi takım etken maddeler. Çok daha yoğun bileşenleri var yaşadığımız toplu histerinin.

- Milletçe histeriğiz diyosun ama bence sadece yansıtıyosun.

- Kendimden yola çıkarak toplumu anlamaya çalışıyorum diyelim. Evet ben biraz manyağa bağlamış olabilirim, ama hiç de yalnız değilim. Bu haziran onu anladım.

- Ben bi bok anlamadım.

- Şöyle izah edeğim ciciğim; bazı ıslak rüyalarında hani, aslında hiç hoşlaşmadığın, canını çok sıkan, seni sürekli rahatsız eden, ezen patronuna alt dudak verirken görürsün kendini. Teslimiyet duygusunu bünye, mücadele edemeyeceği durumları kabullenip, hayatta kalmak için üretip kullanıyo bazı bazı.

- Stockholm Sendromu diyosun.

- Sadece bir Muse şarkısı değildir de diyorum.

- Yani biz milletçe, bizi rehin alan güce tapınma eğilimleri gösteriyoruz, doğru mu anladım?

- Güce tapınmak insanda doğuştan açık gelen bir düğme. En kutsanmış bireysellikler bile bir noktada kendisinden büyük ve kudretli bir yapının parçası olmak, o tercihsiz ve hatta eylemsiz düzlükte kendini güvenle koyvermek istiyor.

- Sen kendini güvende mi hissediyorsun şimdi?

- Ben hissedemiyorum. Ama hissedeni, en azından bunun arayışında olanı, buna muhtaç olma halini anlayabiliyorum. Empati bizde ata sporudur çünkü, yıllarımızı verdik.

- Yıllarını verdin ama gidip bi oy vermedin.

- Vermedim, hem de şimdiye kadar hiç vermedim. Bana siyaset bilimi okutup, siyasetin en kadar öngörülebilir bir oyun olduğunu anlamamı sağlayan ailem sağ olsun.

- Ailen hiç sevmedi yannız bu demokrasiye bakış açını, ya da bakmayışını.

- Demokrasi bebeğim, bizimki gibi "çocuk toplumlar"da şey gibi... 4 yaşında bi veledin eline Macbook Pro verip, tasarım, yok efenime söyliim video art yapsın diye beklemek gibi.

- 4 yaşındaki insanlar başladı o işlere. Şimdiki nesil çok acaip.

- Maymun demek istemedim, sen anla artık. Kediye bisiklet vermek gibi de diyebilirdim. O kadar çok şeye, öyle alakasız şeyler verebilirsin ki, aklın oynar, örnekle ağlatırım ulan seni.

- Çok asabisin, halbuki ne olacağını bal gibi biliyorsun.

- Bilmek başka, kabullenmek bambaşka. Üstelik dahası da var.

- Dahası ne ki?

- Pek çok yaşam seçeneğine sahip olduğunu sanıp, son tahlilde aslında bi skim seçemeyeceğini, herşeyin senin rızadan bağımsız, sana okutulacak boktan bi ders gibi secerene yazıldığını, özgürlüğün bir yokuştan insanların üzerine bırakabileceğin bir torba bilye değil, ancak eline pelesenk bir yoyo olduğunu, onun da her uzağa atışta geri dönüp parmağına çarpma tehlikesi bulunduğunu, ansızın, iki yudum arasında fark etmen gibi.

- Neyden yudum alıyodun sahi sen o anda?

- Görgüsüzlük olmasın diye isim vermiycem ama sert bi içkiydi.

- Belki sert içkilerle değil, sert yogalarla mutlu olmayı denemelisin.

- İşte temel sorunlardan biri de bu zaten ülkemde. Mutlu olmayı sürekli denemek, buna mesai, enerji, hayal gücü vakfediyor olmak gerek. Ha bunu da çok abartmamak, es kaza fazla mutlu olup, sokakta yürürken yanından geçen 10 kişiden 9unun pek çok sebepten mutsuz olduğunu da unutmamak gerek. Bireysel kurtuluşlar bile inanılmaz yorucuyken, bir de bunun bencilliği üzerine düşünüp, vicdan azabı çekmeyi ekle.

- Yani diyosun ki bu ülkede mutluluk bir lüks.

- Ayyynen! Devletlümüz de zaten, pek çok mutluluğu lüks tüketimden sayıyor, olabilecek en yüksek vergiyi dayıyor.

- Mutsuz toplumları yönetmek daha kolaydır.

- Mutsuz insanları kandırmak da daha kolaydır.

- İyi ki varsın lan, ne güzel anlaştık bak.

- Anlaşmayalım, tartışalım. Birbirimizi rahatsız edelim, göze batalım, çöp olalım. Ne kadar çöp olduğumuzu iyice görelim. Sol demokrasi kafası, boku reddederek, o döpyesli, yapılı saçlı Atatürk rozetli şık kitschliğe tapınarak geldi bu günlere. Ama bok var. Ona basmadan, temizlemeyi akıl edemiyor insan.

- Basalım diyosun o boka.

- Bastık bile tatlım. bastık bile.

Biterken,

Üzgün olma sevgili okuyucum, metin ol. Korkak olma, korkuyu tanı ama. Yılgın olma, yılgınlığın nedenlerini iyi anla. Umutsuz sakın olma, ölmediysek, yapılacak çok şey var daha.

Haziran'ın 20'sinden sonra 2 adet Kiki ziyareti olacak kısmet şovun. Yani, kısmetse.

Pegasus- berlin with veri lavli pipıl. Ayrıntıları heyecanla bekleyin. Çok da gaza gelmeyin ama.

Amsterdam Beni Sevmedin (Çok da haksız değilsin)

2011-06-03T02:07:00.000-07:00

Hayatımın erkeği ekibi olarak geçtiğimiz hafta bir gerçeği daha elemle idrak ettik; gezi yazısı yazmak hakkında bi skim bilmiyoruz. Çünkü afedersiniz ama yıllardır gezemedik; tüm şizo ekibi olarak biliyosunuz çok gizemli bi adada araştırmalarımızı sürdürüyoruz.

O sebeple bu Amsterdam yazısı bi deneysel duygusal tarzında olacak, artık kısmetlisinden. Ayrıca başlamadan belirtmekte faide görüyorum; "Ben Amsterdam'dan verimimi aldım. O benden alamadıysa artık bi daha sefere."

Efendim, kibarlar kenti Amsterdam'a fırtınalı bi havada indim. Mayıs'ın sonu ama bura soğuk memeleket belli, hava da gece 22:30 da kararıyo zaten, anladık, kuzeydeyiz. Sentrıl Steyşın önünde dikelip, turist bürosuna girmekle, öyle yaka paça şehre akmak arasında bocaladım bi süre. İşte o sırada yanıma, Steven adında, İngiliz homlısı bi amca yaklaştı, turistlere uygun bir "meblağ" karşılığı, rehberlik ediyormuş.

Annem duysa beni döver ama "Ne de güzel ediyomuşsunuz. E buyrun gidelim" dedim Steve amcaya. Ama bi sorun, niye? Niye o turist bürosuna girmedim de, şehrin içinden Son Şeyler Ülkesinden mülteci gibi geçtim ve stevi durmaksızın aksan şov yaparken...

Anlatıciim...

Türk kızının sülün-devlet ile imtahanı: Efendim ben adımı Avrupa kroluk tarihine daha Şipol havalimanından çıkmadan yazdırdım zaten. O "Deniz was here" yazısıyla foto çektirdim hatta. Amsterdam'da çok fenaaa (3 a ya dikkat) yaratıklar var ve kendileri ekseriyetle erkek. Fenaaa derken, Türk dizisi kalitesi diil, ID, Vougue kapağı kalitesinden bahsediyorz, kuşe kağıda. Kamu görevlerine de özellike en latiflerini yerleştirmişler ki, insan o ülkeye girmeye önce bi utansın.

Ben havalimanındaki polise "ay vant oğt" kekeledim sanırım. O arayı tam hatırlamıyorum, bayılmışım. Gözümü açtığımda pasaport görevlisi yavru, "Neden geldin buralara?" soruyordu. O anda zaten eriyip, su birikintisine dönüşmiş, "Miit niv pipıl ekiki ekiki" yavşaklığına ulaşmıştım. Sienfeld-Elaine diyicem, anlayan anlasın valla.

Cugara köpeğiniz olsun, yetmezse altın dildo var: Hepinizin bildiği üzere, Amsterdam'da turistlere sunulan iki legal tüketim seçeneği de ot ve sex. Son derece nezih, planlı, çeşitlilik esas alınarak hazırlanmış müesseler. Şişman mı, cüce mi, haş mı, vayt vidow mu, gramaj, tonaj, menüsüyle, elektronik envai çeşit oyuncağı ve hediyelik milyon çeşit cugara envanteriyle sanırsın karnaval. İnsanın içi bi kalkıyo bak, yeminle.

Lakin Amsterdamlılar polenle kafa yapıp, tozlaşarak ürediklerinden, bu olaylarla hiç alakaları yok. O güzelim sokaklarında, kanallarında arsız arsız takılınsın hoşlaşmıyorlar. Ha Vondelpark'a gidersin, zenci Bugi-meninle muhabbetini edersin, ona da karışmıyorlar. Hayat standartları o kadar iyi ki adamların, zevki öyle zip hallerde yaşamaya ihtiyaçları yok.

Je maintiendrai: İyi yaşamaktan kastınız ney sayın blog yazarı? soracak olursanız, örnek şeyedeyim. Şehirde ana babalar bebelerini bisiklet önündeki sepetlerde taşıyorlar. Bu örneği İstanbul'a uyarladığımızda, "çocuk katili"ne ulaşmamız 8 saniye. Halbuki orda öyle değil. Herşey zarif, evler, bahçeler, müzeler, dükkanlar hatta trafik bile. "Arabalara yol vermeden yaşamak" diye bişey var, dünyanın bazı şehirlerinde gerçekleşiyor. Ve ben o etkinliğe katılmak istiyorum.

Başlıksa şey demek; "Ben bu dünyaya kazığı çaktım arkadaş; medeniyetin muhtarıyım, zenginim, şıkım, hem ürettim hem topladım." Hollanda konsolosluğu kapısında bi armada gördüm ilk, iki aslan altında. "Piçleer", diyip fotoğrafını çektim. Şehirdeki gezim de, benzer sevecen söylemlerle geçti.

Bisiklet olayı: İnanır mısınız monşer, Amsterdam tam bir bisiklet şehri, ama sana diil. Bi gün 15 avroya bisiklet kiraladım, onda da aleti kitlediğim yeri kaybedip, 5 saat onu aradım. Bulduktan sonra iyice kayboldum ki, yanlış bi hareketimde hemen Amsterdam yerlileri tarafından azarlanabileyim.

İkinci gün bisikleti geri götürüken korktum ya, bi kaç hata daha yaparsam Daç teyzelerden biri topuklusuyla beni döver, o top model oğlanlardan biri de ona "Elinize sağlık anneciğim, şu avama dersini veriniz" alkış tutar diye. Velhasıl bişeyin mükemmel olabilmesi için , içinde bizim bulunmamamız gerekiyo olabilir. Karamsar ama gerçek mi?

Tavsiye Şeysi:

* Börtüye çiçeğe, ortama meraklıysan: Plantage bölgesindeki botanik bahçesi ve hayvanat bahçesi, Rijks müzesi önündeki çimlik, Vondelpark, çiçek pazarı.

Tüketicem ben:

* Üniversite mahallesinde, meydandaki kitapçılar- İndirimden 5-10 yuroya çok tatlı kitaplar indiragandi.

* Waterlooplein bit pazarı: Civarında da iyi mağzalar var. Amsterdam genelde çok pahalı, buralar makulumtrak. Bit pazarı pazar günü kurulmuyor ve ben tabi ki pazar gittim oraya. Siz öyle yapmayın misal.

* Sokaktan yi: Ayıptır demesi benim her yediğim iyiydi. Red layt'ta deli tipli heriften calzone yedim, harikaydı. Tütsü balık, sosisli, patatesin sosları, özellikle hamur işleri... Yemeğe peynir hariç 5 yurodan fazla vermedim. Çok sağlıklı beslenmedim gerçi. Marketlerde sağlıklı görünen çok fazla hazır yemek de var. 5 avro o da.

Türk olduğunu belli et: Bazı tramvay hatlarında kondüktör yok, ben hiç bilet parası ödemedim valla kentte, evet terbiyesizim, Steven'den aldığım enformasyon sağ olsun. 5, 24, 60. hatlar, aklınızda da mı bulunmasın?

Edebi toparlıyoruz kaptan...

Evet, Amsterdam beni pek sevmedi, tinerci gibi dükkanlarından, evlerinden içeri bakıyodum sabahın kör vakitlerinde. Bisikletim de körelmiş, zaten sırtı delik yeşil kamp hırkamla gezmekteyim... Öte yandan şehir, o kadar da şekerleme değil. Bana Chuck Palahniuk'in Diary romanını hatırlattı biraz. Rafine edilmiş onca zevk ve ihtişam içinde turistlerini horlayarak hizmet eden şehir, son bir altın doz, Sthendal Sendromu için bekliyor. Hazdan bayılmalı, yanmalı...

Benim için o nokta sanırım Van Gogh müzesinde geldi. Henüz adımı yazamazken röprodüksyonu yaptığım odasının resmini gördüğümde, çok aşık olup uzun süredir görmediğim bir adamla ansızın karşılaşmış gibi oldum bi an, çok fena oldum lan.

Utanmadım, ağladım.

Biterken,

Biçok şeyi anlatamadım ama geç oldu lan arkadaşlar, müsade buyrun yatıyım. Haftaya da kısmetse Berlin. Tabi vize mize olursa. Avrupa içeri giren Türk'ü iyi kolluyo malum.

Görseli gogıldan aldım aynen koydum. Demek interneyşınıl bi şaşkınlık var.

Dünya çok güzel bişey olabilir ve onun pek az kısmını biliyorum bi de.

Siz de bilin, en azından ne bilmediğinizi.

Yavruların Bana Öğrettikleri

2011-05-17T14:24:00.000-07:00

Şimdi biliyorum ki, yavru diye başlık attığımı görünce, konuyu İngiliz, üstelik dövmeli bir takım sülünlerden bahsederek açıcam sandınız. Normalde evet, bence yavru tek bir çeşit olur, o da yu-key sınırlarında doğmuştur. Latinosu, efendime söyliim kuzeylisi vız gelir tırıs gider; insan önce kraliçeye bağlılık yeminini etmeli. (Fransız da kurtarır, şık şeyler onlar da.)

Heyhat anlatacağım konunun İngiliz centilmenleriyle uzaktan yakından alakası yok. Bu akşam size, anneleri tarafından bahçeme doğurulmak ile sıçılmak arasında bi noktaya bırakılan 4 yavrudan ve bana verdikleri hayat derslerinden bahsetmek istiyorum. Hatta üşenmeyip hommeyd kedi videosu da koyucam. Çünkü internet iz meyd of kets, es vi ol nov.

Yeni doğmuş kediden hayat dersi, şimdilik 94 TL

1) Paniğe Kapılma: Evime bi tane sesli buton yaptırmak istiyorum, cidden. Basınca "Paniğe kapılma uleen!!" bağırsın bana. Hatta gerekiyosa bi tokat da akş edebilir, hani bazı Amerikan filmlerde kadınlara yapıyolar öyle. Zira ben bu yavruları ilk gördüğümde, bahçe betonunda hareketsiz yatışlarından ölü oldukları sonucuna vardım. O sonuca varınca tabi beni bi sinir krizi aldı. Yaradana isyan ve ağlamalı nöbete harcadığım yarım saatte, arkadaşlara ilk müdaheleyi yapabilirdim. Olamadı.

2) Ya..ağı kelden, tavsiyeyi anneden al: Bu özdeyişin aslı tabi böyle değil. "Nasıl?" derseniz, Pendor'un arka sokağında iş tutan travesitilere sorabilirsiniz. Ben de onlardan duyduydum vaktiyle. Neyse, bu dört sıçanı bi kutuya doldurduktan, yanlarına sıcak su torbası koyduktan sonra tabi "Ulan yeni doğmuşu hayatta tutmak çok zor, mümkünatı yok beceremem" diye ikinci bi panik dalgasına gark oldum. O arada annem arayıp, "Deniz ne yapman gerekiyosa yapacaksın, yoksa vicdanın rahat etmez" demeseydi, herşey gözümde büyüyecekti, atıl atıl sorumluluktan kaçacaktım. Anne ii şey olm, valla.

3) One cat, only leads to another: Bu ecnebi değişinin meali şu; kedi alemine giren çıkamaz. Şimdi hikayenin eeen başına dönersek, bunların şapşal anası da benim bahçeme bırakılmıştı geçen yaz. Yani anneden çocuğa geçen genetik bir "Bulduk salağı kendimizi baktıralım. Mif mif mif-kedi gülüşü-" tarzı söz konusu. Tür olarak beni belledi piçler, siz kaçıp kendinizi kurtarın. Yıllardır kedi almayı düşünenlere tavsiyem hep aynı: abi yapma gözünü seviyim, neye bulaştığını bilmiyosun.

4) Bişey doğduysa, yaşamak arzusunda olur: Ben tabi ilk etapta anne ile yavruları buluşturmaya çalıştım. Üzüntü verici bi hadiseydi. Çünkü anne olacak salak, diil doğurduğunun, skildiğinin bile farkına varamamış. Buyrun dördüncü dersimiz; bişeyi doğurmuş olmanız, ona bakabileceğiniz anlamına gelmiyo her zaman. Bu bi duygu olur, proje olur, kedi olur. Anne önce acıklı miyavlayarak yavrunun başına geldi, sonra kendi tohumundan tırsıp yan bahçeye kaçtı. Lakin işte varoluşun doğasıyla da savaşmanın alemi yok. Hayat vereni tarafından istenmeyen canlılar da yaşamak hakkıyla kutsanıyo, değil mi ki etrafta ben gibi bi şevkat azmanı bulunsun. (Çok felsefi oldum, fark ettiniz umarım.)

5) Olanla olunmuyor: Şimdi buraya kadar kah kah kih kih geldik, lakin yavruların 2 si 2. geceyi bile çıkartamadı. Üç saatte bir kedi aptamili, biberon, götü pamukla sildirip çiş ettirme demek ki bi yere kadar. Diğer ikisi ilk haftayı çıkardı ama birini de dün sabah pisi cennetine yolladık. Siz üzülün diye yazmıyorum, ben baya üzüldüm ama. Öte yandan "dörtte bir" adını taktığım, ya da tam takmadığım son sıçan, gözlerini bugün açmaya başladı. Şu an yanımda. Şimdi dilerseniz sözü ona bırakalım.

- Viyeeekk... Viciiiiyyyikk... Mınısssımm...

(daha konuşamıyo tabi çok küçük kendisi...)

Ay hülasa canlarım, elimde kedi çantası işe giden, gece dışarı çıkan felan bi insan oldum. Hani kedici teyze/çöp ev diye bi konsept var. Bunlar geceleri sokak aralarında hırkaları ve mama dolu yoğurt kaplarıyla belirirler. İşte onların boşalan kadrolarına adayım. 20 yaşında Rüya ile tanıştığım günden beri korktuğum gerçekliğe bir adım daha yakınım. Sanırım son dersimiz de bu; kendini bileceğnnn, kendinle mücadele edeceğn, yenileceğn ama yılmayacağn.

E hadi kapattık madem... Doğurup da bakamadığınız bişey olursa, bana bırakabilirsiniz. Komple yaşatırım demiyorum ama denerim oh bebek, her defasında denerim. Çünkü tarzım bu.

Biterken,

Ayıptır söylemesi haftaya Amsterdam'dayım. Dönüşte tabi ki Avrupalı irkekler hakkında diyeceklerim olacak. Hele bi gidelim de, dönmek nasib olacak mı göreceğiz.

Hava çok süper, hemen soyunun, sevişin, çıldırın felan. Döndüğümde kaymak gibi bulucam sizi.

Haa şey var bi de, perşembe akşamı, Kiki'de olacak Kısmet Şov. Ayın 26sı, 22:00 gibi. "Kiki'ye bi daa gideni sksinler" diyip diyip gitmelere bekleriz.

İnternet Orucu

2011-05-06T01:00:00.000-07:00

Wikipedia'nın adıyla başlarım;

The Internet is a global system of interconnected computer networks that use the standard Internet Protocol Suite (TCP/IP) to serve billions of users worldwide. It is a network of networks that consists of millions of private, public, academic, business, and government networks, of local to global scope, that are linked by a broad array of electronic, wireless and optical networking technologies. The Internet carries a vast range of information resources and services, such as the inter-linked hypertext documents of the World Wide Web (WWW) and the infrastructure to support electronic mail.

İlk sorumuz yüksek öğretim sistemi madurları için geliyor; yukardaki cümlede İngilizce "devlet" kelimesinin geçtiğini gören oldu mu? Bi "hükümet" lafı geçiyo, o da netwörkün parçası olarak. Dev bir bütünün minik bir parçası olarak. Peki bizim hükümetimizin azmi ne yönde? O minicik olması gereken parçadan kanser gibi yayılarak, "Tüm bir toplumun internet ihtiyacına ben karar vereyim. Onların seçici geçirgeni olayım, onlar yerine düşünüp merak edeyim. Çok da merak etmeyeyim. Ay canımı sıkarsa da hiç görmeyivereyim." demek.

Yine çok güzel düşünmüşsünüz.

Ama unuttuğunuz bişey var sevgili sevgililerim, internet sizin değil. Herhangi bir devletin, kurumun ve şirketin değil; internete data yükleyen ve indiren, en basit tıktan en komplike içeriğe, o ağ üzerinde aktivitede bulunan herkesin. Ve mantıken, internet üzerinde, vatandaşınızı olası bir dolandırıcılıktan korumak dışında, hiç bir yetkiniz yok.

Tahmin ediyorum 2020 gibi, internet ile ilgili global yasalardan bahsetmeye başlayabileceğiz. Şu an dünyada yürürlükte olan ve uluslararası siyaseti düzenleyen insan hakları, deniz huku vb. devletler üstü yasalardan. O güne kadar tabi, evde teyzemizin pişirirken içine saçını düşürdüğü menülere maruz kalmak mecburiyetinde değiliz.

21. yy'ın orta yerinde, google'dan kendini tahrik eden kelimeleri aratıp, karşısına çıkan siteleri kapatmaya meyleden, haddinden çok güç elde etmiş bir grup mahalle delikanlısıyla muhatap olmak boynumuzun borcu değil. Domain almak için bir takım elizabet madurlarının eline bakmak, bilgiye ulaşmak için dilekçe yazmak, hele ki hakikatten acaip bi içeriği görebilmek için alt dudak vermek, yo dostum yo. Alt dudağına dayanamıyorum zaten...

İnternette dünyada ne oluyorsa hepsi var. Hepsi de olmalı. Ha sen lateksli Adrianne'a bakamıyorsun, ben trafik kazası videosu izleyemiyorum, diğeri Manga görünce kusuyo... Neyse ki aratmamak ve tıklamamak özgürlüklerimiz internette televizyondan çok daha kuvvetli. İstemediğin herhangi bişeye maruz kalmamak o kadar kolay ki, adına "hiç bir şey yapmamak" deniyor.

Sevgili devletim, bunu hepimiz yapabiliriz.

Hükümet çoluğu çocuğu korumak istiyormuş; ya bırak bu işleri. Rica edicem bu ülkenin dört bucağında 11 yaşında kocaya verilen kızları koru. Bakire çıkmadı diye ailesi tarafından dikine gömülen kızları. Mayına basıp patlayan çocukları da bi zahmet koruyabilirsin misal, bir elinde tiner, diğerinde sigarayla uyuyakalıp yananları, cinsel tacize uğrayanları, eğitim alamayanları, sağlık hizmeti göremeyenleri...

Çocukların internetten korunmaya ihtiyacı yok.

Ama iş başka tabi, her baskıcı ve kendini daha meşru göstermeye meraklı hükümet gibi mevcut diş ağrımız da, kendine esip gürleyecek, yerleşip yuvalanacak yeni mecralar arıyor. Buldukça paldır küldür dalıyor. "Sınır tanımayan hükümet" sendromundan muzdarip çünkü. Ülkenin ortasından deniz geçirmeyi nasıl müdanasız bir arsızlıkla istiyorsa, global netwörkü ülkeye bağlayan kablolara da aynı keyfiyetle gecekondu dikesi geliyor.

Güç çürüyor. Mutlak güç, mutlaka çürüyor.

Ha yapılcak hiç mi bişey yok? Vaaar. Senin 80 model burjuvazinin bile bir zayıf yönü var, sevgili sınır tanımayan hükümetim: sermaye. Allah, yallah, öbür taraf, derken paraya öyle güzel sevdalandınız ki, oturduğumuz yerden şaşkın şaşkın izlerken, öte yandan freni patlamış bir tır gibi, bi yerlere bindireceğinizi öngörebiliyoruz, çok şükür.

Hep beraber bindirelim.

Bu ülkede internetten para kazanan her bir kuruluşun, bu işten memnun olmadığımızı, bu tahakküme tahammülle karşılık vermeyeceğimizi görmesi gerek. Sokaklara çıkıp yürümeyelim, sağa sola sticker yapıştırmayalım da demiyorum ama bunun tek yolu var aslında: İNTERNET ORUCU. Hani internet kıtlığına düşülecek günlere alışmak gibi düşünün dilerseniz. Ya da "Biz girmesek o sağladığınız interneti, verdiğiniz reklamı,açtığınız siteyi alır gtünüze sokarsınız ancak" demek olarak görün.

Ama şunu yapalım, ilk etapta bir gün belirleyip, interneti 24 saat hiç açmayalım. İş kaybına gel, para kaybına gel, gel oğlu gel... Aklıllanmazlarsa internet orucunu uzatalım. İşte o vakit, aklı başında sermaye gruplarının, gidişata dur demek için ellerini toprağa basıp, ağır ağır doğrulacağına... Öeah. En azından götlerini kaldıracaklarına eminim.

Velhasıl bu anarşik yazımızda sayın okuyucu, sizi İNTERNET ORUCUna çağırıyorum.

Siz zamanı söyleyin, yerimiz zaten belli.

Biterken,

Bunu da kendime not düşeyim. O pikabı yaptır, o plağı çal. O ağudan iç, o dereden geç.

Kısmet Şov; bu Pazar, (8 Mayıs) Kadıköy Barlar Sokağı'nda, Gram'da. Siz 22:00 gibi orda olun, biz yarım saate toparlanıp geliyoruz.

Memleket Bir Gemi Gibidir

2011-04-27T00:53:00.000-07:00

Sevgili yalnız, hüzünbaz, bindik bir alamete memleketimde, yine, gündemimiz çok karışık. "Niye?" derseniz sayın okuyucu, gündem basit olsa mazallah, sorunları fark etme eşiğimiz düşer, gerçekleri görme kapasitemiz artar.

Bi grup gıridiy mahalle delikanlısı tarafından yönetilmekte olduğumuzun farkına varırız. Hoş değil. Bize doz doz kollektif histeriler lazım; çılgın hükümet projeleri, hukuk açıkları, mutelif global gerginlikler, etnik itişmeler, irili ufaklı ölümler. Ortaya karışık.

Gündem bombardımanı ruhumda dayak etkisi yapıyor, biliyorum yalnız değilim. 5-6 ay oluyor televizyonu kapatalı ve sanırım şimdi daha iyi biriyim. Öte yandan ben bakmıyorum diye vaziyet iyileşme eğiliminde değil tabi.

Duydum ki hayatımızın erkeği rte, kreatif dünyasının zenginliğini İstanbul üzerinde yoğunlaştırarak, antik Mısır'a taş çıkartacak bir projeyle ortaya çıkmış. Seçim üzeri, çok şık. Proje dediğimiz şey de, aktif fay hattında bi kente, yeni bi deniz yolu açmak. "Zannederim tek eksiğimiz buydu" desem eksik, ayıp, zavallı. Önce mevcut iki yakayı kavuşturmayı başarsaydık be canım? Bi tanem, önce kentteki bi milyonüçyüzbinsekizyüzaltmişbeş sorunu çözmeye bi baksaydık en azından?

İnsan egosunun nelere muktedir olabileceği üzerine, burayı hep siyaset tarihinden örneklerle süslemek istedim. Yapmıycam ama. Onun yerine size gemi örneği üzerinden devleti bi kez daha müsadenizle anlatmak isterim.

Devlet dediğimiz gemi, binen tüm yolcuları - ki bizleriz- bi noktaya güvenle taşımak için geliştirilmiş bir alet. Kaptan ve mürettebat ise -hükümet canım ve tabi başbakan- bize yol boyunca hizmet etmek üzere maaş alan insanlar. Yani, çok net aslında.

Şimdi, geminin bakımı, onarımı, temizliği neyse, bunlar tayfanın işleri zaten. O işlerin sürekliliği esas; tayfa kaptan değişse kaç yazar, bi geminin gidebilmesi için yapılacaklar belli. O alet üretildiğinde yazıyolar. Ha sonradan yeni sistemler geldi, donanımlar yükseltildi, tebrix. Ama o da zaten işindi, marifetin değil.

Hoş bir hükümet projemiz de biliyorsunuz, güçler birliğine yolculuk. Yasama yürütme yargıyı öyle bi tek elde toplama ki, buna artık başkanlık sistemi mi demek, yoksa rte açılımından yeni sözcük mü türetmek lazım, ben onu öngöremiyorum henüz. Ama bu üç devlet organını gene gemiyle anlatmak mümkün.

Bunlar makinanın motorları. Biri işlevini yitirdiğinde, bi kazaya kurban gittiğinde felan, gemi yüzmeye devam edebilsin diye ayrılar. Tek bi merkezde toplandıklarında, sıçışın boyutu telafi edilemez. Kaldı ki, birbirlerinin çalışıp çalışmadığını kontrol de edemezler.

Bi de şöyle bişey var, tayfanın yol esnasında motor söküp taşıma yetkisi var mı? Deniz tehlikeli şey en nihayetinde, kuralları var. Her gelen tayfa kafaya göre şeklini, tasarımını, mekaniğini felan değiştiremiyo olmalı. Çok uzun vadede, 50-100 yıllık felan politikalarla yönetiliyo misal Amerika gemisi. Bizim tayfadaki bu "Herşeyi yolcularla beraber yak, baştan yaparız" neyin kafası?

Bugün duydum, internet domanin adlarına yasak şeyetmişler. Altın gününde interneti yönetmek diye bişey var, şimdi gerçekleşiyor. Etkinliğe katılacak mısın?

Of of of sayın okuyucu, bağlayalım da gidelim madem, herkesin işi gücü var.

Bütün sevdiklerinizle beraber bindiğiniz, baya da pahalı teknenizle okyanusta giderken, dümeni bi narsiste, motorları köyün çılgın mucitlerine, radarı, radyoyu felan komple mürettebattan birinin halasına teslim eder misiniz?

Biz ederiz.

Dis iz demokrasi in aur stayl.

Biterken,

yazılarımızın en çok ilgi çeken bölümü burası, dibi, yanığı. domatesli pilavda özellikle, dibini sıyırtırırım ben, nazım geçen bi yerde yersem hele. nazım geçen yerler istiyorum. bolca yer, bolca domates, ısı, çiçek açan kestane...

ve mayıs bu şehirdeki en iyi şey; heyecanla bekliyoruz kendisini.

(kısmet şoovu bilenler bilmeyenlere bildirsin mi?)

Sıradan

2011-04-24T03:49:00.000-07:00

Deniz Samsa o sabah, erkek olarak uyandı.

Sırt üstü yatarken ılık yatağında, sabah erkesiyonu ile vardı ki farkına, mazbut bir pipisi ve iki taşağı vardı.

Şaşarak aralarındaki organik bağa, mutelif beden parçaları getirdi aklına. Çok değil birkaç dakika sonra, kusursuz tepkileriyle bir aletin, silindi çarşafına.

Deniz Samsa o sabah, erkek olarak uyandı.

Halledilecek yüzlerce işi vardı; hepsi mühim, hepsi bin tilkinin, bağlı kuyruğuna.

Yepisyeni bir vicdanla vardı ki farkına, yapamayacağı hiç bir edepsizlik yoktu, planları uğruna.

Madem ki artık erkekti Deniz Samsa, her sabah düşündüğü yüzlerce inceliği, zerrece getirmedi aklına.

Ne kadar tatlıydı ya rabbi, siftinmek mantığın ışığında. Basit bir matematikle alt edilemeyecek hiç bir duygu, temel fizik kurallarıyla .mına koyulmayacak tek bir tutku kalmamıştı ufukta. Kalkıp hasbel kader, giyindi Deniz Samsa. Bundan sonra kürkü değil, sakalı anlatacaktı nasıl olsa.

Normalde, kanepe ile soba arasında, çömerek ağlardı bahtı kara. Oysa o sabah gönül rahatlığıyla, olanla ağzını çalkalayıp, ölenle tükürdü Deniz Samsa. Tek bir doğruya ulaşabilirdi artık, süreğen bin çeşit müdanasız yalanla.

Kahvaltıda keyifle, bir kadının sünmüş ruhuna katık ede ede, kendi yüreğinden bir parça yedi. Tadı güzel değildi, lakin güzel yeniden tanımlanabilirdi. Bunun için atalarından öğrendiği, bir dizi akıl oyunu çevirdi. Kahvaltı bittiğinde dünya daha köhne, amaç daha meşru ve saat henüz 11'di.

Kendisinden başkasını umursayacak durumu yoktu ama, bir kaç telefonla vaatler dağıtmayı ihmal etmedi Deniz Samsa. Böylece evden çıkmadan, işemiş bulunuyordu sonradan yazacağı pek çok duvara. Hatta yazmayacaklarına. Oh ne güzel yaşıyordu, duvara işemenin marifetten sayıldığı bir dünyada.

Deniz Samsa, o sabah bir erkek olarak uyandı.

Hayatı düzenleyen her bir kuralın türü tarafından yazıldığını bilecek ve akşam 2 tek atınca, hepsini topa tutacaktı. Aksini idda edebildiğine bakılırsa, kendisi tüm genellemelerden muaftı.

Nihayet bir sabah erkek olarak uyanan Deniz Samsa, korkuları, sevecenliği ve titremeye muktedir her bir uzvunu, astı portmantoya. Yalnız cüzdan, telefon, anahtar ve egosunu alarak yanına, indi Olimpos tanrıları gibi, sırtını sıvazlamaya dünden meyyal sokağa.

Sokakta rast geldikçe her kumaştan akranına,

Denize dökülen kifayetsiz dere gibi,

Karıştı sıradana.

Biterken,

Kafamda hafif hafif Gözen Atila çalıyor ve yemek pişirmek istiyorum. Bunlar hep hayra alamet.

Sevgili erkek okurlarım, lütfen seviyeli yorumlarla haddimi bildirmekle yetinmeyiniz. Şovumuza gelip bana çürük sebzeler de atabilirsiniz. Kısmet Şoov olarak Mayıs'ta 2 kez Kadıköy'deyiz.

Bu bahar güzel geçecek lan, na şuraya yazıyorum.

"Ama Yatağım Çok İyidir" Adamı

2011-04-04T01:02:00.000-07:00

Blogun eski kayıtlarını kolaçan ederken fark ettim ki, yaklaşık 1 sene önce erkeklerde "gecede 5 posta gidiyorum, öyleyse yatakta çok iyiyim" yanılgısını tedavi etmeye and içmişim. Sonra araya çeşitli skimsonik hadiseler ve allah gibi bir "Ya annem yazdıklarımı okursa?" korkusu girmiş. Yani sanıyorum araya giren o. Ve ben yine, sözümü tutamamışım.

Efendim, öncelikle şunu belirtmekte fayda var; ben böyle bir insanı kesinlikle ve şahsen tanımıyorum. Tanısam zaten, onu bozmak ve hatta ona zırt pırt "cucuk" çekmek, hayat gailem olur. Ki böyle densiz bir hayatı kim ne yapsın?

Ama işte kızlar arası türlü anektod, bir miktar kral tv popçusu gazı ve biraz da gece aleminde kulak kabartma, türü tespit etmeme yetti de arttı bile. Tespit ettiğim yerde de takdir edersiniz adeta bir zoolog hassasiyetiyle olaya eğildim.

İşte o eğiliş!

"Ama yatağım çok iyidir adamı" nasıl biridir ve yatakta ne yaptığını idda etmektedir? Bu iddadan neler çıkartmalıyız? Kendine her "pompacı" diyene tuzla koşmalı, kendini dikiş makinesi sanana Singer -tüm genç kızların hayali muamelesi çekmeli miyiz?

Ay tabi ki, hayıııır. (gay tonlamasıyla okursak yannız, komikliği ordan şeyediyor)

Buyrun incelememiz:

- İdda sahibinin pipisi büyüktür: "Boyu değil işlevi" lafını çıkartıp, yıllarca bizi yediler. Ama sizi temin ediyorum kızlar, kıymetlisine cetvel tutmamış tek bir erkek ergen yoktur dünyada. Ve hatta kainatta. Etrafınızdaki her cetvelden şüphelenebilirsiniz.

- İdda sahibi, çok kadınla yatmıştır: Aferim ona. Madalyasını geçerken zührevi hastalıklar hastanesinden alıversin bi zahmet. İğrenç paranoyaklıklarımızı bi kenara bıraksak bile, Teoman abimiz lafa girer; "Çok kadın hiç kadındır olm, elizabettir bunun sonu". Yıllarca gelişine vurmaktan 90'ı bulmayı hiç öğrenemeyenler de oluyor, duyuyoruz.

- İdda sahibi gecede 5 posta gitmektedir: "Kondisyonu tahta dj" tamlaması Ceza'nın hangi şarkısında geçiyodu hatırlamıyorum. Sahneden kudurturum tam 3,5 saat. Olabilir. Ama çoğunlukla olmaz. Doğru yapsan tek seferde, hadi bilemedin iki, iki buçuk gibi halledersin. 5 dedin mi orda bi tavşan duyarsızlığı, bir ergen arsızlığı ve fazla replay edilmiş vivid arşivi kokusu almalıyız. (Ya da büyük aşk var, ona lafım olmaz. Aşıksan tıksırıncaya kadar seviş zaten.)

- İdda sahibi ortapedik İstikbal uyku seti sahibidir: Kelime oyunundan buralara kadar geldik sayın okuyucu, sorun bakalım bundan mesut muyuz? Nööö, değiliz.

- İdda sahibi gerçekten iyi sevişmektedir: Yine de, insan içinde bunu dillendirdiği için kendisine bir adet mental arıza kaydı tutmakta fayda görüyorum. Üstelik bu mühim enformasyonu daha önce paylaştık; kadınlarda reklam genelde WOM (vörd of mağt) ile çalışır. Tavsiye mektubunla gel, cv'ni göster, canımı ye. Yoksa öyle self goygoyla bi noktaya gelemen.

Açıkçası "yatakta iyi adam" deyince -ben hala kartanesi gibi bir bakire olduğumdan- aklıma yalnızca Kolera Günlerinde Aşk'ın Florentina Ariza'sı gelir. Beraber olduğu her kadınla, ki adedi 600'ü geçmişti, "aşkla" sevişmeyi şiar edinmiştir Ariza. Gölge gibi, karanlık ve adanmış; Ariza, önce kadınları "onlara zarar vermeyeceğine" ikna eder, sonra da mutlu...

Basit ve işlevsel birlikteliği, sadece mutfak robotu tasarımında işe yaramıyor görüyorsunuz.

Şimdi düşünüyorum da, çok roman okumanın faydadan çok zararını görmüş olabilirim. Yine de ancak kurgu olabilecek kadar rastlantısal ve güzel şeyler istemeye devam etmeyi planlıyorum hayatta.

Siz de isteyin.

Çünkü biz buna değeriz. (hisli bi reklamcı gibi bağladım haa)

Biterken,

Geçen hafta 2 adet cengaver "hayatımın erkeği" destekçisi (Civan ve Özgül) kısmet şov'a katılım gösterdiler. Kendilerini burdan bi daha öpüyorum.

Bu hafta gelmeyecek olanlarınızı kınamak yerine, promosyon olarak yanak sıkımı ve shot alköl öneriyorum.

Haftaya gelmeyeceklere çok pis küfretcem. çünkü mizacım böyle.

kısmet şov- 8 nisan cuma- b base@galata- 22:30. yes.

Ve Fonda Wind of Change Çalıyordu

2011-03-30T06:51:00.000-07:00

Kendimi inkar edecek değilim; hayatımın büyük bir kısmını "değişim" hadisesini bir eziklik ve kaypaklık türü kabul ederek geçirdim. Kitapçılarda "kişisel gelişim" reyonunda yakaladığım bayanları "geçti bebeğim" diye teskin etmek, "pat ordayım hop burda" insanlarını dişi-eril ayırt etmeksizin laubali olmakla suçlamak en gözde hobilerimdi.

Zira genetik olarak homalak/terso tabir edilebilecek bir bünyeyim. Annemin keyifle anlattığı hamilelik hikayesinde bile o kadar üşengecim ki, 9 ay aynı bağdaç pozisyonundan çıkamadığım için, sağ ayağım 90 derece içe dönük dünyaya geliyorum. Yürüyüşüm de şaibeli; sözlü kaynaklar ancak abimin gazabından kaçmak için, o da 25. ayda felan, 2 ayak üzerine kalktığımı ifade ediyor. Ve ailecek son derece inaktif geçen çocukluğuma "biblo gibiydin maşallah" övgüleri düzüyorlar.

Bibloluk bu ülkenin kadınları için tercih edilen bir varoluş biçimi; yan sanayi prenseslikle beraber rağbet gören gelin seçenekleri arasında. Lakin prenseslik takdir ederseniz tüm dünyadaki en malkoç iş kollarından biri. Görev tanımı; "kuleye hapsol, saçını uzat, prensi bekle/ kuleye hapsol, dikiş dik, prensi bekle/ elmayı ye, bayıl, prensi bekle" şeklinde varyasyonlu. Bir prensesin, uygun prens gelene kadar ne servetinin, ne gençliğinin hayrını görmesi mümkün değil.

Bibloluğun ve prensesliğin para (cash) etmediğini idrakımla beraber, getirisi her ikisinden de düşük bir egzistenz belirleyerek, "asi kız" rolüne soyundum. Değişime direnişim de zaten bu noktada başladı.

Çünkü değişenler, yavşak dünyayı sindirip, onunla uzlaşmayı seçenlerdi. Çünkü kusurlarını görüp, onları iyileştirmeye çalışmak, "fak yu ol lan!" demekten çok daha zordu. Çünkü kadere her gün isyan ederek, onun değişmez varlığını onaylamak, insana rock-arabesk bir şıklık katıyordu.

Çünkü... Anladınız siz..

Yoksa siz de "yaradana rest çektim, gider yaptım ve hayatım hala bok gibi." diyenlerden misiniz?

Neden bu noktada olduğunuzu merak ediyor, bir çıkış yolu arıyorsanız lütfen yazıyı okumaya devam ediniz. Bakın, kibarca rica ediyorum.

* Biz de kaybettik ama örgütlenemedik: İş bu sebeple, bir kaybeden kulübü ekmeği yemek de nasip olmadı tabi. "Ben böyleyim olm, serseriyiiim, içkiciyiiim, arızayııım, işine gelmezse bas git!"ten müsbet bir sonuca ulaşabilmiş kız var mı? Varsan ve beni okuyorsan lütfen msj at, hepimizin kuantum koçu ol. Bükemediğim bileği dillerim, bünyem geniş.

Şaka bi yana, siz bi yana saygıdeğer okur. Sürekli kaybettiklerine bakarak ve kaybetmekten korkarak ve dahi bu düşünce etrafında halaya durarak, nasıl kazanabilirsin? Radyo programın mı var, plak kolleksiyonun mu? Hiç sanmıyorum.

* Yes We Can: En az "Just do it" kadar manidar bir sloganla dünya çobanlığına getirilen çikolata renkli sanatçı Obama, "Libya'ya müdahale etmezsem söz olur" harekatıyla hıyarın ucunu gösterdi. Hıyarı göstermeyen ABD başkanını kafadan vururlar zaten. Üstelik ibonun yarası gibi çiğköfte basımıyla da regenerate etmez o beyin, dağılır. Ama bu mini başlık altında diyeceklerimin şu girişle zerre alakası yok. O kadar yok ki, belki bağlarım diye çaba bile sarfetmiycem.

Ne diyordum?

Hah, yapabiliriz.

Son bir aydır, haftada iki gün, 07:30da kendimi bir rahat bir bağdaç pozisyonunda, yoga hocamın sıkı kıçını keserken buluyorum (Evet Defne, yapıyorum bunu). Bana çok değil 6 ay önce sorsanız, o saatte diil yoga dersini, Johny Depp'in 31ini bile çekmezdim. Çok net konuşuyorum, liseden beri gece 2den erken yatmadım. Tarzım diil, değişemem-sanıyordum.

Ama olmıycak şeyler diil bunlar, marifet bile değil düşününce. Kendin için bişey yapmak istiyorsun, onu yapmak için gerekli koşulları yaratmaya yanaşmıyorsun. Gerekli koşul tabi ki maçayı sıktıracak, seni o küçük, zevzek, güvenli alanından çıkartacak bi de, ne bekliyordun?

Hülasa ile kapatalım dilerseniz, bu yazı böyle saçı başı dağınık geldi, yama yazılarla toparlıycaz artık.

Değişmek, hele ki az hoşuna giden, seni bi tutam daha mutlu edecek bi şeye doğru değişmek, hakikatten iyi bişey.

Haa oraya giden yol şose, ortalık toz duman, aracın kliması çalışmıyor... olabilir.

Kafana takma.

Bas gaza aşkım, bas gaza.

Biterken,

İmamın dediğini yapın, yaptığına bakın: Bu cuma (1 nisan) ve bazı cumartesiler, 22:30'da Kısmet Şov kapsamında 3 adam ve ben, çok şakalı espirikli şeyler anlatıyoruz. B Base @ Galata. Doğan apartmanı kömürlükleri.

Lan yoksa şov mov yok, bana 1 nisan şakası mı ediyolar?Kırırım oraları hep.

Lahmacun Gibi Adamı Neden Sevdik?

2011-03-18T02:41:00.000-07:00

From Mar 18, 2011

Allahımıza bin şükür İbo ölmedi. Mazallah kalbimizde yaşasaydı, o çiğköfte/lahmacun parça tesirli kollestrolle 2012'yi çıkartamazdık. Halbuki ben büyük kıyamet şova yetişmek istiyorum. ABD'li çılgın bilim insanları hayatımız için mücadele verir, öte yandan tutku dolu aşklar yaşarken, 3. dünya ülkemde, "Bize bişey olmaz yeah" tarzında ölümü beklemek istiyorum.

İbo gerçekten önemli bir adam; aklımdan çıkaramadığım iki sanatsal aktivitesinden ilki "Her demet zalım felek" uzun havasını okuyuşu. Ki hemen şurdan açıp dinleyin, herhangi bir duygu haline kapılmazsanız, haber verin sizi ilk gemiyle Norveç dolaylarına ihraç edelim.

9 yaşımda babamın dönemsel işi sebebiyle Diyarbekir'de 1 koca yaz geçirdim. O dönemde ben ilk kez annemin yurdun çeşitli yerlerinde "beyaz kadın" statüsünde olduğunu, abim ise Beatles üzerine İbrahim Tatlıses dinleyerek de ergenliğinin tadını çıkarabileceğini keşfetti.

TRT ekolünden geldiğimizden, evde ancak haftasonları klasik müzik, oda konçertosu felan dinleme iznimiz vardı. 20 küsur yıldan sonra bu iznin üzerine kısık sesli klasik cazı eklemenin haklı gururunu yaşarken, abimin Diyarbekir kalesine karşı kaçak Sony anfilerden İbo yayını yapmasının ailede yarattığı dehşeti, varın siz düşünün.

Biz İbo'yu bi şekil, sevmiştik.

Lakin takip eden 90lı yıllar, içimizdeki çocuk başta olmak üzere pek çok dingiliğimizi madur etti. İlk özel televizyonlarla yaşadığımız meydan dayağı gibi görsel kirlilikte, İbo'yu bu kez dizilerde görme şahadetine eriştik. Ama ne erişmek? Unutamadığım ikinci sanatsal aktivite işte bu dönemden.

Ayrıntıların pixel pixel dimağa nakşolunduğu Ztar tv aydınlatmasında İbo, Billur Kalkavan'la sevişiyordu. Daha doğrusu dizide bittabi kötü kadını canlandıran Billur, sırt üstü keyifsizce yatan İbo ile sevişme halindeydi. Kamera pan yaptıkça, bir plan Billur'un İbo'nun kazak döşünü eme eme aşağılara indiğini, bir plan da İbo'nun durumdan nasıl da bayat lahmağcun tatmış gibi tiksindiğini görebiliyorduk.

İbo bizi paralize etmiş, ele geçirmişti. E tabi, devamı da geldi.

İbo kavramını özetleyen şeylerden biri, kadın sevme ve sahiplenme yöntemeleri. Ki temelde ikiye ayrılıyor; dayak ve diz altından vurdurma. Hatta hatırlarsınız Derya Tuna, İbo'nun Asena'yı gerçekten sevdiğini, ancak güvenlik kameralarına takılan dayakla anlamış, erkeğinin süregelen tutkusuna ise Günay'daki ilk sahnesinde topuğuna sıkılınca ikna olmuştu.

Aslında belki de incelememiz gereken vak'a Derya Tuna'dır, şimdi bi bilemedim. İbo'nun kadınları kimbilir ne bilimsel araştırmalara zemin, ne sosyal bulgulara gebedir zaten. Ah ah ah. Şimdi hepsi çok üzgün ama, üzerlerine gitmeyelim, mümkünse iyi enerji yollayalım.

Uğur Dündar İbo'yu anlatmak için "Urfa'da Oxford vardı da biz mi okumadık?" demiş, ben bunu İbo dedi sanmışım, neyse ki abilerimiz uyardı. İbo'dan çıksın ya da tanımlasın, bu söz bize tüm bir 80ler Türkiye'sini, köylünün nihayet efendi olurken ki o naif pişkinliğini, o kabına sığmaz orantısız gücün kutsanışını, o şaibeli servetlerin meşruiet ilanını anlatmıyor mu?

Öyle ki, Özal, Demirel, Saddam, Micheal Jackson, laz müthait kaçak inşaatı, soğan, isot ve silah topyekün, bir simya labarotuarında yek edilse, ortaya İbrahim Tatlıses gibi bişey çıkar sanıyorum.

Sahip olduğu otel havuzunun kenarında, Kur'an öperek magazin programına yolsuz hiç bir şeyi olmadığını açıklayan delilik il sınırına, hangi performans sanatçısı ulaşabildi yüz yılımızda? Soruyorum kendime, cevap bulamıyorum.

Oh Allahım İbo ölmedi neyse ki, ve ben şahsen buna memnunum.

İbo bu ülkede yüzleşmemiz gereken herşeyden bir parça gibi. Bu sebeple, onu hakir gören yeni kuşak hipsterlarımıza, bu topraklarda hayatta kalabilmek adına, bir daha düşünmelerini öneriyorum.

İbo'yu anladığımızda ve dahası, belli bir medeniyet sınırına getirebildiğimizde, bu ülkede yaşam standardı yükselecek. Nükleer santralin kapısına nazar boncuğu asarak radyasyondan korunamayacağımızı, nebleyim, bi Boğaz'a beş köprü yaparak trafiğe çözüm değil, yeni trafik getireceğimizi, birbirimizi vurarak veya hakir görerek mutlu bi toplum haline gelemeyeceğimizi öğreneceğiz.

Hadi iyileş İbo, çok işimiz var.

Biterken,

Hepinizden habersiz geçen hafta bi tane Kısmet Şov (stand up şeysi) yaptık, bu cumartesi gene yapıcaz. Yoklama almıyorum ama gelmeyenleri güvenlik kameralarından tespit edebilirim. B Base şurdaymış.

Herkesten Önceki Yaz

2011-03-01T03:20:00.000-08:00

- Bugün benim doğum günüm diiil! ağlaştın kolların havada. Bir gün evvel ofise "Bugün benim doğum günüm" şakıyarak girmiştin, güldük.

Sabahtı, Gümüşsuyu'nda sağnak dere olup akmış, seni baştan aşağı ıslatmıştı. Üzerinde hala prenses kollu, eflatun üzeri mini çiçekli, 22. yaş günü elbisen; artık önceki gece mumu nerede söndürdüysen.

O yaz ben Ömer'e aşıktım; o bahtıma düşen kifayetsiz piçlerin ilkiydi. Sen üniversite aşkına mektuplar yazmayı henüz bırakmamıştın; o, birkaç sene içinde evleneceği kızla birlikteydi.

Sen beni ilk kez Pendor'a götürdükten ve Çerkez beyi Ömer bu durumu kıskançlık kriziyle gördükten bir iki gün sonra, beyimiz cebimdeki son parayı ve otobüs biletimi alıp gitti. Bir daha ancak 4 sene sonra Gizli Bahçe'de, yine kız arkadaşı olmayan bir kızla yiyişirken görülecekti.

O yaz neredeyse tüm derslerimden büte kalmayı ve Ağustos'a kadar İzmir'e dönmemeyi başardım. Ömer'in otobüs biletimle kız arkadaşına kaçtığını öğrendiğinde, Beşiktaş üst geçidin altında buluştuk, henüz 1 aydır tanışıyorduk. Sordun; Niye daha önce aramadın?

Sen "Uyku İmparatorluğu"nu okuyordun, ben aşk mektupları yazıyordum ve Galatasaray Hamamı'ndan Çukurcuma'ya inen merdivenlerin dibinde, yıllardır kapalı olan o kafede oturuyorduk. Bir limonata ve bir kapiçinoya yetiyordu paramız; garson çocuk bizi hoş gördüğünden, tüm gün eksik olmuyordu "Bueno Vista"mız.

Çok konuşmaz yazışırdık; başkası yapsa ibnelik derdim. Bir cümle yazıp, yazdığın yeri katlıyor, kağıdı bana uzatıyordun. Bu oyuna eşlik eden paylaştığımız 33'lük biraydı. Saatler sonra kağıt açıldığında, birbirimize cevap verdiğimizi görüp şaşırmıyorduk. Uyku İmparatorluğu'na göre, sokaklarda vahşi hayvanların dolaşması ve bazı insanların telepatiyle anlaşması olağandı.

"Cake" kaseti çalmıştım Kabalcı'dan; "Walk on By"ın sözlerini çevirmiştim sana. Sen, Ömer'in artık oturmadığı evinin önünden geçerken şarkıyı mırıldanmamı ve böğrümden geldiğince acı çekmemi salık verdin bana. O ara ufak bir romans yaşadığın erkek arkadaşın, ibne olduğuna hükmedip Cambaz'ın garsonuna kaçtı ve işin ilginci, ne aranız, ne keyfimiz bozulmadı.

Sana bi kez İzmir usulü karışık kızartma yaptım; o yemeği bıkmadan on yıl anlattın. Her seferinde çoğalırdı bir de, sanki yüzlerce tabak kızartma yenilmişcesine. Temmuzda doğma sırası bana geldiğinde, mantar kurabiye eşliğinde fotoğraflarımı çektin; daha sonra pek çok kez olacağı gibi, iyi çıkmadığımı görüp üzülecektin.

İçip sıçıp çapkınlıkta, sabahladık bazı bazı serilip betona. Ayaklarını suya sokmaya ve sokak köpekleriyle konuşmaya, her daim vakti olan çocuklardık. Türlü havalı alışkanlık edinmeye çalışır, olacaktan, gelecekten ve bin türlü musibetten gıdım korkmazdık.

O yaz, hırpani postallarımıza törenle veda edecek, bir zeytinlikte çocuk yetiştirmeyi düşleyecek ve Yıldız Parkı'nın kestaneleri kafaları şişlemeye başladığında, önümüzdeki on yılı, taptaze ama zifir kara yolları, şekillendirecek insanları tanıyacaktık.

Herkesten önceki yazda mektupları, rüyaları ve oğlanları, paylaşacağımız birini bulduğumuz için, kendimizi şanslı saydık.

***

Bu sabah Çukurcuma'da uyanıp, Tünel'e yürüdüm kafamda sen. 3 peynirli sandviçi, geniz yakan şurubuyla kahveyi, ucuna oturunca Kız Kulesi'ni seyredebildiğin yeşil kadife koltuğu sevdim, hiç şikayet etmeden. Çünkü biliyorum, hala şanslıyım; hikayen hala burda, ucunu karaladığın kağıtların hepsini sakladım. Ve en dipte olduğum anda tek bir hatıranla, kendimi cümlesinden ayıklarım.

Ağlıyorum evet ve hava yine bok gibi; inan sorun değil hiç biri. Ölümden değil, yaşamın ta kendisinden korktuğumu anlattığından beri, o yeşil çuhaya dokunduğum andan sarıyorum geri. Bir, iki, üç ve dört ve beş ve diğerleri...

En önemlisi mutlu olmakmış, tam burada ve hemen şimdi.

Biterken,

Hala seni layıkıyla anlatacak kadar iyi bi yazar olamadım. Bu demek değil ki, sıkıldım, baydım. Tekrar karşılaşana dek, bi yolunu bulacağım tatlım.

Öperceler belediyesi adına,

Müziksever Bacılarımıza Hayırlı Duyuru

2011-02-23T01:34:00.000-08:00

Datafobik'i nasıl bilirsiniz?

Neaa bilmez misiniz? Kusura bakmayın ama yıl olmuş 2011, bugün sen datayı bilmiyosan, yanlışlardasın bence.

Data kızımız benim geçtiğimiz 3 yılda tanıdığım kadarıyla, hayatıma girmiş en nörd kadın. En nörd adam da olabilir ama bu konuda konuşmamızı pek sevmez. Ona sorsanız Bilim Teknik'te yazması, nörosayns ile ilgilenmesi, kod yazabilmesi, interneti a-acaip kullanması, Muhteviyat denilen yazarlar birliğinin kurucusu olması, benim resmi editörüm ilan edilmesi, evinde günümüz ressamlarına ait şahane parçalar bulunması ve ben bunlardan birini istediğimde içinden 3'ün 1'i geçen bir kahkaha patlatıp kalbimi kırması nördlük alametleri değil.

Kendisi tüm bu marifetlerinin yanı sıra, son 5 yıldır Beyoğlu-Kadıköy dans sahalarında, benim müzikal tanımını bilmediğim şeyleri çalarak djlik yapıyor; coşuyor, coşturuyor, gelen yavruyu bademi ayıklıyor-du. Şimdi manita felan yaptı, mesut bir aile tadı yakaladı, allah esirgesin.

Dün akşam ortaya çıktı ki, Data hanım İstanbul dans sahnelerinden bir süreliğine elini çekecek, kendini müzik indirip, toplayıp, dinleyip, arşivlemekten ziyade, şahsi müzikal çalışmalarına verecek. Peki yerini kim veya kimler dolduracak?

Datafobik Tacını Hakkedecek O Kız Sen misin?

Dj kabininde bağyan görmek çok alışık olduğumuz bir durum değil. Kızlarımız müzikle ilgileniyor olsalar bile, işin tekniğini çözmek, konuyu kavrayıp bu işe başkoymak için, illaki bi manitanın desteğini bekler haldeler. Hepimiz manitalardan bekledik vaktiyle, size kızgın değiliz.

Lakin ve lakin, Data büyyük bir fedakarlık ve dahi fedailik yaparak, isteyen olursa kabini ve tacını bir bağyan arkadaşa devredebileceğini açıkladı. Hatta bunun için hiç bir ücret, ön ödeme, peşin beklemeksizin, katılımcının sadece "hayır duasını eksik etmeden" iştirak edebileceği bir wörkşop yapabileceğini söyledi.

Hülasa canlarım, eğer makul insanlık ölçülerinde, müzikseven bir hanımsanız, djlik öğrenmek istiyor ve nereden başlayacağınızı bilemiyorsanız, işte fırsat! Aşağıda verceğim mail adresine, bunu neden istediğinizi anlatan bir yazı, müzik bilginizi acık da olsa belli edecek bi playlist ve mümkünse bir endam fotonuzla başvurunuz. (fotolarınıza bakıp ardınızdan konuşcaz tabi, o kadar da olsun lan)

Orada olduğunu biliyoruz müzikten anlayan, havalı kız. Kam end faynd as...

Biterken,

Bu data: datafobik[ed]gmail[dat]kom

Bu ben: deniz.ozturhan[ed]gmail[dat]kom

Çok canınız çektiyse bana da metin yazarı stajyeri olabilirsiniz. Olmaya da bilirsiniz. Paşa keyfiniz bilir.

- Neden erkek olmuyo ya, bik bik, cık cık, ama bu ayrımcılık?

- Galba öyle, evet.

Taciz İstihkakımızı Aldık mı?

2011-02-17T02:16:00.000-08:00

Canım hiç böyle şeyler anlatmak istemezken, sanırım 50'lili yıllarda hemoroid olarak dünyaya gelip, büyüyünce akademisyen olmayı başarmış bir şahıs "Dekolte giyeni pek tabii taciz ederler" açıklamasıyla gündemi dürttü. "Taciz hakkı" diye bir şey gerçekten vardı ve verilmiyor alınıyordu her hak gibi. Duygulandım.

Yıllardır maruz kaldığım tüm tacizleri masaya yatırıp, onları hak ederken ki kendinden emin, hevesli halimi düşündüm. Zor olmuştu ama 9 yaşımdan itibaren bu hakkımı kullanmayı bilmiştim. Hadisenin kaynağıydım, dünya etrafımda dönüyordu.

Hemen şahsi suç tarihimdeki rasyonel bulguları listelemeye başladım tabi;

Yaş: 9

Taciz türü: Pandik

Mevcut lokasyon: Pazar yolunda ananenin elinden tutar vaziyette

Tacize çanak tutan davranış: Mor bermuda şort

Yaş: 12

Taciz türü: Sözel - "Memelerini kıtır kıtır doğrıycaz" (şahsen unutulmazlarım arasında)

Mevcut lokasyon: Bayram ziyaretine gider halde

Çanak: Annenin 60larda gitdiği envelop eteğin 4 cm uzatılmış versiyonu. (Bahsi geçen meme henüz yok)

Yaş: 18

Taciz türü: Pipi gösterimi

Mevcut lokasyon: Otobüs yolculuğu

Çanak: Arap insanlarla iletişime geçmek

Yaş: 22

Taciz türü: Taksici kaçırması

Mevcut lokasyon: Taksi

Çanak: Gece dışarı çıkmaya çalışmak

Bu liste böylece uzayıp gidiyor, neredeyse sadece ellerim ve yüzüm açıktayken aldığım taciz istihkaklarıyla dallanıp budaklanıyor ve bize "sadece dekolte giymenin değil, daha pek çok aktivitenin tacize çanak tuttuğunu" net bir biçimde gösteriyor. Çünkü misal iki sonraki pipi gösterimimde, üstümde uyku tulumu kabilinden bir mont var ama hava karardıktan sonra, bir parkta ağlıyorum.

Kısacası araştırmalarımız gösteriyor ki, illa markette meme açmaya gerek yok, "Orada, o saatte bulunma", "yabancıların sorularına cevap verme", "şehirde tek başına hareket etme" hep çanak tutucu, aranıcı hareketler. Yani zaten arzu ettiğimiz tacizi bünyeye alabilmek için geliştirdiğimiz numaralar, cilveler.

Tüm memleket kadınları kendimizi sadece gözlerimiz açıkta kalacak şekilde plastik kaplatsak da, tacizin duracağını sanmıyorum. Çünkü içimiz kötü; çünkü 2. sınıf, edilgen, aptal, seks objesi, satılık, kiralık ve hatta şeytaniyiz. Boşuna demiyorlar "su, karı, para sesi baştan çıkarır" diye. Telefonda da tacize uğrayabiliriz, çünkü sesle aranırız, huyumuz kurusun.

Tacizin temelinde hayvanların çiftleşmek için gerçekleştirdiği kurlar olabilir. Bu kur işi misal sinek kuşlarında havada dans, ya da çok yüksekten yeryüzüne sesli bir dalış iken, şempanzelerde son derece çirkinleşebiliyor. "Kurbağanın zorla ağzına veren şempanze" videosunu gördükten sonra, "nerden geldin ki, nereye gidesin zaten ey insanoğlu" hayıflanıyorum. (hayır videoya link vermiycem, görmeseniz de olur, ben görmeseydim olurdu.)

Lafı şöyle bağlıyım; şimdi tabi sosyal hayattan kadın hadisesini tamamen kaldırarak, tacizin önüne geçmek bi mümkün gibi. Ama sonra, insanlık tarihindeki örnekleri incelersek, oğlancılığın arttığını görüyoruz. O tip toplumlarda oğlancılar gaylikten genelde tiksinirken, oğlanlar da güzelliğin ve eror-tizim yeni formları halinde salınıyorlar.

Demem o ki, haklısınız; kadını kapatmak şart ama işin ucunda ne olduğunu anlamadan ibneleşmek de var. İbneliğin kötü bi tarafı yok elbet, o sebeple hayırlı olsun diyor, kokulu öpücükler yolluyorum. Parfüm sürmek de bi çanak tutma yoludur tabi ki, tabi ki...

Biterken,

Kısa, kurak, istifra kudretinde. Kaldi ki o şu şekil istifra eder, ben şu şekil. Kimse herkesin istifrasına karışamaz.

Patti'nin günlüğü "çoluk çocuk" geçen sabaha karşı bitti, biterken beni de ruhen bitirdi. Nekahette gündelik abur cuburu tüketiyorum.

Bademler kraliçesine layık bir yazıyla tekrar karşılaşırız, umarım.

Kadınlığımı Öğreniyorum (Lesın Van)

2011-02-02T12:08:00.000-08:00

From Untitled Album

Bildiğim bi tane flört yöntemi var, adamı lafla dövmek. O da takdir ederseniz, yurdumuzda ekstrem spordan sayılıyor; Türk erkeklerinde ne billur ego hazineleri yatar, ne balık zihinli libidolar, onun da takdirini ortaya bırakıyorum.

Bakınız koskoca Çetin Altan -ki anladığımız kadarıyla tek elle tutulup, gözle görülebilen Altan kendisi- bugünkü yazısında Mısır'ın patlayışını, "Tatmin edilmemiş erkek libidosu"na bağlıyor. Ben bağlantıyı sorgulayacak gücü kendimde bulamadım. Açtım biraz Nuray Mert okudum. Onun daha az hormonal, çokça tarihsel bi yaklaşımı vardı misal. Nihayetinde edebimle sonucumu çıkartmaya karar verdim ki, o da "testesterona ateşle yaklaşma" gibi bişey hemen hemen.

Hülasa, flörtte yeni bir yöntem, bir çıkış noktasını uzun süredir ekipçek arıyoruz. Bunun için çeşitli bağyan bloglarını ziyaret ediyor, ibretlik öykülerini inceliyor, kullanıcı senaryoları üzerinden yol haritaları çiziyoruz. Yetmiyor, fransızların manjör dö lom, bizlerin "irkek yiyici" ya da kısaca rospik dediği hatunları yakından takip ediyoruz.

Nihayet bi takım sonuçlar almaya başladık. Yannız bu kez sonuçlarımızı numaralandırılmış sosyolojik data olarak değil, şarkılı türkülü aldık. Sosyal bilimlerde çok fantastik noktalara geldiğimize dair inancımız her geçen gün artıyor. Buyrun şarkımızın sözleri.

Seni Sevdim, Şaka Şaka Götsün

Esprilerin kötü olabilir,

Ama onlara yine de güleceğim.

Ve bileğimi çatlatma pahasına,

Hep topuklu giyeceğim.

Benim bi parfümüm var,

Asansörde yakalarsa boğar,

Dudaklarım, memiklerim ve diğer yerlerimi,

Ben gibi hanımlar ancak aralar.

Hem yemek yaparım, hem sanattan anlarım,

Pipini yerli yersiz goygoylarım

Sasha Grey gibin seviştiğim ilk günlerde,

Sorsan 3.sün diye masuma yatarım.

nakarat

Kaçıcam burdan, sanırım kovalarsın,

Halbuki aşığım desem 3,5 atarsın.

Git git git hoşlanmadım senden,

Keşke yavşak gibi feysten eklesen.

Vuuuhuuhh, citalk da olur, yazışırken bol bol gülücük atarım.

Vuhuuuh dur daha andırveyır alışverişimi anlatmadım.

aah, ahh, ah.

Evet şarkımız bu şekil.

Geçen müzisyen arkadaşın birine "Ben şarkı söyliycem" buyurdum, "Ben de kitap yazıcam" terslendi. Halbuki hayırlı olsun demeliydi. Neticede Patti Smith de Bob Dylan gazıyla şairlikten geçti rock efsaneliğine. Nil reklamcılıktan pop ztarı oldu. Ki ben de kendimi fevkelade bi pembe filitre olarak görüyorum. Bana girenler gey gey çıkıyolar, inanmazsanız her birinin giriş çıkış logları var.

Hülasa, sürekli gereksiz işlem yürüterek geçtiğimiz dikenli aşk yollarında, bir dirhem olsun filört kavramımı geliştirememiş olmamız, gerkçekten utanç verici. Neyse ki Banu Alkan aka Afrodit var; göster kaç, açıl kapan felsefesini çok daha net anlayabileceğiniz videoya şurdan ulaşın istiyorum. Videoda arkeolog kocasının Afrodit saplantısından kendisine küskü itelememesine dertli Banu'yu, Afrodit'ten hayat dersi alırken izliyoruz. Bu film Bafrodit efsanesi yaratmıştır, rispect edin, feyz alın.

Biterken,

Son bi cümle bulup kapatıyorum, yazdığım aletin sahibi gürültü yapıyo. alet mac. sahip yılan. dışarı çıkıcaz bi de kısmetse, hep aynı yerler, hıhı evet. siz de çıkarsanız bi alo diyin. ya da hello. yani bana fark etmez, böyle rahat tarzındayız bu aralar. sıkıntı verenlerimizden kurtulup, başka adetler ediniyoruz. yook, kalabalık diiliz, hala çoğul davranan tek bi şizoyuz. ya görüşürüz ozman. bay. hayır, önce sen kapat. peki, bays.

Sanatçının Bir Reklamcı Olarak Portresi

2011-01-27T15:28:00.000-08:00

James Joyce'un "Sanatçının Bir Genç Adam Olarak Portresi" kitabını okurken ara ara, "böyle bişeyi niye kendime yapıyorum lan?" şeklinde sorgulamalar yaşamıştım. Tamam edebiyat aşkına bünyeyi zorluyorum, 4,5 sayfa boyunca "cehennemde geçen zamanın sonsuzluğunu" okuyorum, çünkü adam James Joyce, adam reis, adamın gençliği acılı geçmiş.

Yine de "Bi daha yapar mısın?" sorsanız, "Sori ama sanmam bay Joys".

Sanırım vakti geldiğinde, reklamcılık için de aynı şeyi söyliyeceğim. Ben bir bülbül oldum, öttüm acans bahçelerinde, öyle bi yarış ki dahil oldum ske ske ve tosbağa azmiyle. Bazen hepsinden rahattı, bazen epey ağlattı. Ve gece yarısı gtümüzde patlarken konkur monkur, çatlayana kadar güldük ya işte o tuhaftı. Yine de son fikrin nedir deseniz, cevabı dj Sarıyılan'dan gelecek:

İnsanlık onuru reklamcılığı elbet bir gün yenecek.

Başlıkta "Sanatçı" derken, şair kendinden bahsetmiyor, yannış olmasın. Ama reklamla para kazanan pek çok sanatçı tanıyor, zat-ı muhteremlerin hayatta kalışlarını, evrimin mucizesine ve yaradanın mantıksızlığına bağlıyorum.

Kedi yaşıyla 42 senedir reklam yapmaktayım. Bu iş oramdan kaç hücre öldürdü bilmiyorum. "Oran neresi?", derseniz onu da tam gösteremem. Ama mesleğe yeni girdiğim zamanlar, kendini parlak fikirle ispatlamamış junyorun adı olmazdı ve insanlar ondan bahsederken parmakla gösterir, "len" derlerdi.

Adımı bi kat dolusu kreatife öğretene kadar, her masada en az 5 posta Ceza- Panoroma Harem söyleyip, her sabahın 3ünü fikir düşünürken selamladım. Pazar öğleden sonralarımı, dahil edilmediğim brainstormiglerin fotokopilerini çekmek için acansta harcardım. O sebeple "vii kimse benle ilgilenmedi" diye stajdan cayanı ya da "haftasonu iş var" denildiğinde uzayan junyoru da affetmem. Kumarhane çipi gibi harcarım.

Her yıl yüzlerce çocuk "Ben aslında ilginç biriyim, günlük tutuyorum, orta birde kompozisyonum 10'du. Hem reklamcılık çok kafa bi meslek yeaa" öykünerek ajanslara doluşuyor. Onların çoğunu ilk 3 ayda kahve çekirdeği gibi öğütüyoruz. Kalanlara en az bi sene ekmek su vermeyip, "31ci ve nonniş" olarak damgalıyoruz.

Hala yılmadıysan, gel minik hipster meleğim, gel benim amatörce senaryo yazanım, sana reklamcılığın insana neler yapacağını bi güzel anlatayım.

Reklamcılık hakkında bilmek isteyip, sorarsanız infiale yol açacak 10 şey:

1) Reklamcılar diğer sektörlere nazaran daha çok eğlenmezler; çünkü çektikleri acı miktarı, eğlenir oldukları zamanları geçersiz hale getirecek kudrettedir.

2) Reklamcılar - asla kabul etmeseler de- yaptıkları işleri sevmezler; çoğunlukla yazdığı şeyin üstüne kusmak isteyerek hayatta kalan insana kopiraytır, yaptığı tasarıma attırmak isteyene de art dayrektır denir.

3) Reklamcılıkta kızlar teklif etmez, erkekler de etmez. Beraber içmeye çıkarlar.

4) Reklamcılar topyekün gogocu değildir. Hele bi dene ajansta içmeyi, o dolmayı nerene iteliyolar, saf yaaa.

5) Reklamcılıkta aslen sevebileceğiniz insanlarla rekabet ederken göz oymak, (bkz: kreatif ekip) aslen tıslayacağınız insanlarla ahbap olup, halaya durmak (bkz: müşteri) adettendir.

6) Reklamcılar çok para kazanmaz; aldıkları cücük kadar parayı Kanyon'da numnum, Ottoda fındıklı vokta ve hangovırda taksi ve starbaks'a yatırırlar. (DVD, gererekli şeyler oyuncakları, antidepresan opsiyonlarımız mevcuttur.)

7) İzlediğiniz - tıkladığınız reklam kötüyse, onu yapan reklamcıya diil, yaptıran markaya yardırın. Hiç bir reklam salt reklamcı zevkine göre oluşmaz. Hayatın gerçeklerine ve müşteriye rağmen iyi olunamaz.

8) "Çok güzel fikirlerim var, ben olurum." coşkusuyla acansa gireni yerler. Geviş getirir bi daha yerler hatta. Reklamcılık ruhun en hızlı deforme edildiği sektördür; önce içinizdeki parıltıyı serbest bırakıp, sonra onu havada vururlar.

9) Her reklamcı emekli olup, asıl ilgilendiği yaratıcı mesleği icra ettiği günlerin hayalini kurar. Bu hayeller 35 civarında form değiştirip tekne veya sebze bahçesine dönüşür.

10) Reklamcılar ilginç insanlardır; lakin deliler, kamyon şöförleri, istakoz avcıları, açık deniz kaptanları, kaçakçılar, gizli ajanlar ve kimi overlokçular daha ilginç insanlardır.

Ah monşer, tahminen reklamcılar hakkında bu kadar şeyi bilmeyi hiç istememiştiniz. Ben de bu kadar yazmayı hiç düşünmemiştim ama görüyorsunuz olanla olunuyor, olmak üzerine geyik bilem yapılıyor, Allah olmayanlara bi türlü vermezken, olandan da bi gıdım eksiltmiyor. Yani pek çok diğer meslek gibi; reklamcılık iz anfeyır. Kil yorself or get ovır it.

Biterken,

Giriş illustrasyones.

Bu yazıyı yayınlasam da mı saklasam, yoksa gtüme mi soksam hiç bilemedim. Bi yandan yediğin kaba "piss"leme hissi de vermiyo değil. Ama bi yandan biz koptuk gittik zaten, maksat yeni nesil euum, çok da skimdeydi yeni meni.

Bazen hakkımdaki en ilginç şey olan bu blogu, bi bademe anlatmam gerekiyo. İsim manidarlığından erkek delisi imajı cizip bademi kavuruyorum. 3 kelimede ne desem de, olsa mesela?

Halvet Kalmadı, Size Töhmet Verelim?

2011-01-23T07:03:00.000-08:00

- Memelerinin bu kadar büyük olduğunu bilmiyordum. bildirdi, "O memeyi de alıp hemen kaybol" der gibi, tek taş havada.

Bilseydi ne yapacaktı acep, soramadım. Kaldı ki memenin öyle büyütülcek bi tarafı da yok. Avuç içi kadar mutluluk yeter by Kayahan. "Memeli olduğunu bilmiyodum" açıklasaydı halbuki, hep beraber gülecektik. Espri gibi olacaktı. Olamadı.

Kendini çeşitli zaman/mekan ve paralel evrenlerde tekrarlayan bi hikaye bu. Sosyal hayatın can pınarı bi bar, yahut bi partide, pek çok hikayemizin ana malı bendeniz, telgraf telleri gibi ıssız, dikelmekteyim. Kalabalığa, kötü müziğe, pahalı içkiye dirayet kaydetmekten bitabım.

Bi arkadaşları seçiyorum o ara. Zaten bünyeye alkol zerki tamamlanmış, depo full bildin mi hacı? İki çift lafın belini kırmayıp da ya ne halt edeceğdik? O hevesle muhabbete saksağan gibi dalacakken, işte tam o civcivli anda, memeden bahis açarak mı artık, başka bi halin tavrınla beni ürküterek mi, çelmeyi koyuyosun bacım. Neymiş, "o arkadaşlardan biri, senin manitanmış".

E iyi, Allah mesut etsin.

Halvetin kırıntısı yokken töhmet altında kalmalar, teklifsizce iştirak ettiğim bir ata sporudur. Bir diğeri de tavladır. Müdanasız bir el oynatmam kimseye, bu da böyle biline. O töhmet ki, bizi durduk yere birbirimize düşürecek, ben senin arkandan "Başıbüyük", sen benim arkamdan "İyi kız ama kokuyo" felan diyceksin.

Ne gereği var?

Aslına bakarsanız, erkeğini sakınan bacılarıma kızgın değilim. Çünkü hadi şey edelim, hepimiz biraz şeyiz o konuda, böyle biraaaz, euhmmss, çirkefiz evet. Ben de bilirim, sırf hatunun teki manitamla aynı tabureye oturmaya çalıştı diye, Hadise şovda düm tek tek attığımı. Oluyo böyle açılımlar.

Oluyo, ama neden oluyo? Ekibim ve ben, gizemli bir adada sizler için deneyledik.

İşte Ulaştığımız O Mühim Sonuçlar:

1) WOM Etkisi: Tabiatta manitalı adamların daha bi rağbet gördüğünü test ettik, onayladık. Sebeb-i vukuat derseniz, kadınlarda wörd of mağt çok etkili; ağdacı da, tencere de tavsiye ile tüketiliyor. Yani adamın yanındaki kız arkadaş, bi nevi referans mektubu işlevi görmekte. Hatta kız ne kadar taşsa, referans o kadar kuvvetli. Yaniciğime, siz siz olun manitanızı öyle ulu orta övmeyin, sonra kukular yer oni.

2) Some Girls Are Bigger Than Others: Ve bundan nefret ediyoruz. Çok sağlıksız deney tüpleriyle gerçekleştirdiğimiz bir dizi calışma, bi kadını sadece "bi başka kadınla karşılaştırarak" köppek etmenin mümkün olduğunu gösteriyor. Dünyanın en çok can alan sporlarından biri "karı yarışı" (amk). Bu trajedinin istatistikleri ABD gizli servisi tarafından halktan saklanıyor. Ama çok isterseniz şurda bişiyler dedik biz, evvel evvel.

3) Halvet Times: (saray dedikodu rehberi) İtiraf ediyorum bu başlığı sadece komik olduğunu düşündüğüm için attım. İçini doldurcak malzemeyi sklemedim. Ama şöyle bağlayabilirim: bi noktada her kadının beyi, kendine padişah; sanki sokağa salsa derhal etrafına bi harem halesi dolanacak. Biraz aşk, biraz bağımlılık; adamı "Yaa aslında Viyana'yı da ikna ederek alırdı da, sonra bakımı zor diye istemedi" şeklinde görmemizi sağlıyor.

Yani sizin anlayacağınız ponçilik okuyucu, araştırmamız sik gibi geçti. Zaten adaya gidince biz ekipçe bi sapıttık. Herkes ayrı macera derdine düştü; bi kısım gizem dedi, kaptan Nemo triplerine girdi, bi kısım blü lagüün dedi oynaş peşinde yitip gitti. Yine iyi sonuç elde etmişiz aslına bakarsanız.

Manitanızı gözünüz gibi sakınırken, töhmete mahal vermeyiniz. Ayrı desenli iki kıyafeti, üst üste giymeyiniz ve sonradan yutma durumu varsa, ulu orta kusmayınız.

Biterken,

Bi sallama oldu bu yazı, huzursuzum dostlarım. Görsel şurdan, ki bencileyin çok hoşş.

Akşam büyükevablukada yalan oldu, bilek buruk, bilet kalmamış.

Ha bi de, stand-up gibi bişi yapsam, izlemeye gelir misiniz? Ciddiyim, cevap verin buna.

Ve Yavru Perdelerini Açıyor

2011-01-16T04:17:00.000-08:00

İki koca gün boyunca sadece Ağrı'lı bakkal kardeşlerle temas ettikten sonra, nihayet cumartesi akşam, karar verdim Ortaköy'e uzanmaya. Bakma hava yumuşak ve ortalık tenha.

Ne düşündüm yolda, şimdi tam bilemem. Ama eğlendim gövdem düz bir satıh, ayaklarım işlek; yol beni sahilde bi banka kustu ve önümde boğaz, anne gibi mübarek.

Eskiden çok tırsmazdım, tek başına gezerken. Geceler benim, bol pantolon kapişonlu ceket, gerekirse anahtar şıngırdatırdım, kelebek süsü vererek.

Şimdi artık yaşım orta ve uzak bir anı cehalet, yanımdaki Rusça konuşan delikanlılara baktım, hem meraklı hem ürkek.

O esnada 20 metre sağımdan göründü bir apaçi çetesi, ellerde çekirdekler ve yerinde neşesi. Biri bişey dedi, sesini dalga yuttu. Beriki cevap verdi "Yedi sene yatarsın olm", belli bana vurgusu.

Taciz suçuna 7 yıl mapus verilince, bakmışsın tek başına gezen hanıma hallenemez oldu küçük enişte. Lakin sevemedi, gülemedi, "7 seneye değmen" der gibi, tükürdü üzerime çekirdeği.

Bak kız bu işe sevindi, sevindi.

Ayağını uzatıp gevşedi, yavşadı.

Kalktım bi kumpir yaptırdım, malzemeyi tek tek seçerek. Tam istediğim gibi bi kumpir yiyebilmek için bile, önce satıcıyı bunu başarabileceğine ikna etmem gerek. Yanına bakkaldan bi Miller çaktım, mis. Yine banktayım, tankerin teki dalga yapmış, deniz anaları ve ruslar dağılmış, pek temiz.

Yan bankta evsiz iki amca, kaç yıldır selamımız yok. Delilerini tanırsan mahallenin, sonra anlatcak hikayen olur çok. Benden önce davrandı bi ıssız abla, amca "eskiden" plağını taktı çalıyor. Hiç oralı olmayayım en iyisi, deli de olsa bi noktada bayıyor.

Şimdi dersen ne oldu, pek sevgili okuycu, çekirdek tüküren kucağıma, beni hala saymıyor. Belki gtümü ellemez ama abim olsa çeker vurur. Onun cezası daha azdır üstelik, töremdir der, 5 senede kurtulur.

Burda kapkara vardı, nerde? Burda bi rock bar vardı, nerde?

Tam burda, bi manita öpmüştüm, nerde? Burda bi yeni yıla girmiştim, kaç yıl önce?

Barok caminin kubbesine yakın, senelerdir yaşam savaşı verir bi incir. Neden orda çıkmaya çalıştığını Allah bilir ama belli ki keyif pezevengidir.

Eve dönerken fark ettim, her yer bizim gittiğimiz. Ortaköy hala çok kötü müzik dinliyor ve okey oynuyor diye, ondan vazgeçecek değiliz.

- Bu da böyle yavrunun belden aşağısı gibi süprizli, yazdırıverdi kendini.
bitti.

Recep, Sen Aslında Bitmeyen Bir Ramazan'sın.

2011-01-11T03:09:00.000-08:00

Başlığı atar atmaz içime bi kurt düştü: bu ülkede başbakanın adını, önünde arkasında sayınlı-salavatlı bi ek olmadan kullanmak, yasak olabilir. Dalgın anımıza getirip öyle bi yasa çıkardılarsa hiç şaşmam. Du bakalım, elimde de vişne şarabı var, olmadı kaçarız.

"Hayatımın erkeği, hayatıma en çok tesir edendir" noktasında geldim Receb'ime. Boş gelmedim, sarı lira vereceğim. Almazsa gıdısından öpeceğim. Gelin inkar etmeyelim, kadın erkek çoluk çocuk, hepimizin hayatının erkeği Recep. Tesirini her yerimizde hissediyoruz.

Ama buraya size ondan bahsetmeye gelmedim dostum.

Size devlet kavramının doğuşunu anlatmak istiyorum aslında. Ona atfedilen gücü ilkin, Tanrı'dan alıyor devlet. İşte güneşin oğlu Ra'lar, ölümsüzlüğe mumyalanmalar, dev mezarlar felan. O kafalarda başlıyo bu iş. Başbakan = tanrının oğlu, insanlığın ilk devlet deneyimi bu.

Yunanlar, ki sene milattan önce kim bilir kaç yüz, tarihte ilk kez Tanrı gogoculuğundan bi silkiniyorlar. Devlet gücünü "fri men of spiiç'ten alsın" felsefeliyorlar . Yani kadınlar ve köleler hariç her vatandaşın, devlet yönetiminde kendi söz hakkı var. Açık konuşmak gerekirse, biraz entrikacı ama harbi adam şu Yunanlar.

Demokrasi kavramı icat olunduktan çok sonra doğan İsa ve ilk inanları, "Yeaa biz devlet işiyle ilgilenmiyoruz, olayımız bizim saç - sakal, gruvi stayl" diyorlar Roma'ya. "Sezar'ın hakkını Sezar'a teslim etmek" lafı ordan geliyor.

Lakin İsa çok kalmıyo yeryüzünde; dinin kurumsallaştığı bin küsur sene görüyor dünya. Demokrasi felan nerdeee, pipisinin yerini unutan oluyor. Kilise öyle bi çöküyo ki insanlık üzerine; Reform, Rönesans, anca toparlanıyo Avrupa medeniyeti. Nihayetinde 19. yy gibi Fransız'ın pici "Devlet benim lan!!" diyende, top tekrar halka geçiyor. Başbakan = halkın sözcüsü denklemine geliniyor.

Gerçi siz bunları az çok bilmekteydiniz. Demokrasiyle yönetildiğimizi bildiğiniz gibi. Biz devletin gücünü Tanrı'dan değil, bizzat benden senden, dayı ve amca oğlundan aldığını biliyoruz elbet. Ama bizi yönetenler bunun farkındalar mı? İşte ondan emin değilim.

Uzun Süren Bir Mübarek Ay İçinde Hapsolmak

Ramazan'ı ben hem severim, hem sevmem. Pideyi on numara severim misal, geç saate kadar oturup sürekli atıştırarak, sahur bekleyen sıradan insanları severim. Kendim sofrasına oturmuş değilim lakin, başkalarını keyifle İftar açarken görmeyi, en çok da "İftar sonrası trafiği" severim.

Ramazan'ın sevmediğim yanı dayatmasıdır. Ramazan; sokağıyla, insanıyla "Sen neden oruçlu değilsin?" hesap uzatmaktan imtina etmeyen taksicisi, sokakta içip eğlenen liseli gençleri dövmeye yeltenen mahallesiyle dayatır kendini. 11 ay meme basıp, 1 ay dua dağıtan medyası, tüm vatanı bi masaya toplayan kolası, berikinin içmeyi/öpüşmeyi ayıplayan halası, komple kendilerini dayatma hakkı bulurlar Ramazan'da.

Eyvallah der geçersin, neticede sonunda bayram var; el öpülecek, şeker yenecek, insanlar şık giyinip birbirine gidecek felan. Nerden baksan sosyal hayattır, 70 milyon oturup dizi twitleyecek değiliz. Daha değil en azından.

Sorun şu ki, biz milletçe bi Ramazan'a Lost adasında girdik ve ordan çıkamadık. Orkide morkide derken, kamusallaşan, yasalaşan, devletleşen bir mübarek zaman dilimi içinde saklı kaldık. Şu noktada milletçe yaşadıklarımıza, başka bi açıklama bulamıyorum.

Tüm keyif verici maddeleri bir bir zora koşan, cinsi münasebeti çocuk doğurma maksadına öteleyen, sanatı ucube, sanatçıyı densiz adledip, halkını anasıyla gezmeye yollayan tuhaf bir Ramazan tadı bu. Biz bize sinirlenip, Twitter Facebook'ta gruplar altında yardırıyoruz ama halk rahatsız olmadığından, vatandaşın sesi duyulmuyor sosyal mecralardan.

Çünkü, bilirsiniz işte, siyaset tarihinin en geçerli formüllerinden biridir; bi halkı yeterince uzun süre sefalet içinde yaşatırsanız, elinden yaşam hakkında kadar tüm özgürlüklerini alabilirsiniz. Peynir ekmek bulamayan adam, oturup senin rakının derdine düşecek değil tabi, ya da sanatının, ya da her neyse.

Hülasa sayın okuyucu, 21.yy'ın ortasına geldik yaşadığımız şu rezilliğe bak. Valla bu kadar edebimle yazdım, ikrahım bu satıraymış. Yediğine, içtiğine seviştiğine karışan devlet, devlet değil havlet olur, Sülüman'ın Aleksandra'yı bellediği gibi beller adını.

Büyük bellendik bu Ramazan. Haziran'da, genel seçim gibi, şu uzun sürmüş mübarek aya, artık bi son verelim diyorum.

Biterken,

"Naaptın günlerdir, niye yazmadın piç?" derseniz şunu yaptım baya. Kafeli videonun sonunda, ağzım gtüm ayrı oynuyo.

Hayatımı değiştirmeye bu sefer saçımdan ya da dolabımdan başlamıycam. O saç uzuyo, boya dibi geliyo, kıyafetler giyilip, yıkanıp empriyolar ve ben aynı skimsonik şeyleri yaşamaya devam ediyorum.

Boşadım seni kendim, lütfen nafakamı ver ve uza.

Akşamdan Kalanlar Partisi

2011-01-01T09:07:00.000-08:00

...tüm şehir sızmışken, ben ve bi düzine sığırcık, Tophane rıhtımında seni düşündük.

Müzik arşivlemek ve dinlemek gibi kabiliyetlerim olmamasına, şu yaşıma kadar pek üzülmedim. Yine de olur ya, şu an, tam şu dakika, hayatımın bir fon müziği olsa fena olmazdı. Yılın ilk sabahı güneşli ayaz. Midemde peynirli yumurta ve vişne reçelli kaymak. Kabataş dolaylarında, yırtık bir milli piyango biletiyle bakışıyoruz.

Bakışmamızın sebebi belli; koca caddede ikimizden başka kimse yok. Üstelik ben bilete tepeden bakıyorum zira, kendisi yerde ve üç parça. Ne naif kafalardaysam seviniyorum; sana çıkmadıysa belki de bana? İşte şimdi; "Dire Straits - Money for nothing" başlasaydı ve ben kalçamı sıkıp, adımlarımı birbirinin önüne dehleye dehleye yürüseydim, fena mıydı?

En sevdiğim sporlardan biri, dizlerim titreyene kadar bir istikamete taban tepip, ordan taksiyle eve dönmek. Taksimetrede 17 TL görmüşlüğüm var, düşün ne yürünüyor arkadaş... Biletle karşılaşmasam, pekala günün anlam ve önemini, gecenin flaş zevzekliklerini, kedimin sağlığını felan düşünerek Galata Köprüsü'nü ederdim. Ama içime kurt düştü bi kere, acaba milyoner miydim?

Çok param olsa önce gezerim, sonra yazarım, artanı size dağıtırım, hagatten bak. Bu üçlemeye ulaşmamsa o kadar kolay olmadı. Estetik yaptırıp Angelina memiklerimle aklınızı mı almadım, kadından mafya kurup alemlerde façanızı mı bozmadım, yeni bir din bulup Allah'la aranıza mı girmedim? Fikren mütecevviz takılıp, sonra kendimden soğudum; "Belli ki para bende olsa direkt krolaşırım" dedim.

Bu süreçte parayla ilginçlikler bireyn sıtormingim ağır gelmiş olmalı; tıkandım, Tophane civarına çöktüm. Geceden beri içmeyi kesmemiş homlıs amca grubu ve benden bile geçkin, melankolik bi abladan oluşan yeni yıl kahvaltı orkestramız, sığırcıkların aramıza katılmasına zerrece prim vermedi. Kulaklarım önce cızıldayıp, güneşe iyice yerleşince şikayeti kestiler. "Deniz ne renk?" diye bankın önündeki Doridos'lardan çöplenen kanatlıya sordum, beni tersledi. Ne görmeyi umduğuma mı bağlıymış, neymiş? Kuşbeyinli.

Parayı dağıtacağımı anlayınca, sevdiğim insanlara kafayı taktım bu kez. Madem sponsor oluyorum, takımımızı yakından tanıyalım; yensek de yenilsek de, hep beraber olalım. Ne güzel şeyler ederler o paralarla bi görseniz; biri göbekten suşi yer, beriki çataldan tekilla içer, işte geri kalanını da dağıtırlar o çatal ve göbeklere. Sen deli, ben senden deli, yakarız Kayahan'ı, söndürmeye gelen olmaz. Çevremi mi değiştirsem?

Şaka lan şaka, bu yıl kesin kararlıyım, herkes sevgi istikakını kuruşu kuruşuna alacak benden. Şimdiye dek sevemediklerimize bile maksimus bonkörlükler, cicilikler. Çünkü çok kısa, çok dar; kısa pas bile değil, göğüs göğüse mücadele tarzında geçiyor zaman. Giderimiz kimeyse? Ada alsan, yan adadaki yerliyle "Yok ateşiniz tüttü, yok tamtamınız ürküttü" diye bikbiklersin ancak. Bırak Jeremy İrons yaşasın adada, o belli ki insan değil. Sen insansın -çoğunlukla-, insanla kal.

Sevdiklerimi düşünürken bende bi hüzünbaz önsevişme oldu tabi; bunun geleni var, gideni var, dönme dolap edeni var. O esnada, tekinsiz tekirin biri avcılık oynuyor, melankolik ablaysa deniz rüzgarını yüzüne alıp, ortada fotoğraf makinası olmamasına ramen çeşitli pozlarda kendini sergiliyordu. Amcalar ve sığırcıklar ablaya kayıtsızdı bu kez, ben de bozmadım. Aramızdaki üç 10'luk fark; yaş, kilo ve IQ, beni daha iyi bi insan yapmaya yetmezdi. "Bi tek mutlu olursam, kendime ramen, o zaman işe yararım." diyeyazdım.

Derken takdir edersiniz, ayaz ve kahvaltı çayı birleşince, bünyede bi kıpırdanma oldu. Anladım, eve gitme vaktiydi. Parktan çıkarken bir de ne göreyim; sığırcıklara yalanan vaşak tipli tekir, çağırılınca gelen cinstenmiş, jangıl bugi gibi görünüyor oysa uzaktan. Parkın arkasındaki durakta yüzyılladır, örgü taraftar malzemeleri satan amcaymış üstelik kediyi çağıran.

Tekir vaşak, amca elinin boş olduğunu koklar koklamaz aynen çimene geri uzadı. Ben, yılın ikinci taksi giderini yapmadan, taraftar dostu amcaya şöyle bi baktım. Keyfi yerinde gibiydi; elbet uyanacaktı bu partici şehir, bu hangover taraftar. "Daha çok çalışmalıyım lan" hayıflandım.

Biterken,

Dün akşam Chuck Norris yine Kiki de bizlerleydi. Daha az ünlü insanlar da vardı ama Chuck hepsini dövdü.

Sibel Can'ın tüylü bikini ve Noel baba şapkası giydiği jpegi arıyorum. Gören olursa muhasebeye yönlendirsin, liposakşınlarına Lush'tan ödeme gelmiş.

Yeni yıl dileklerini aradan nası çıkardım, farketmediniz bile dimin?

2010 Yavşak Çıktı, 2011 de Sinsiye Benziyor

2010-12-26T00:59:00.000-08:00

2010 hayatımın en sikko senesiydi sanırım. Halbuki ne umutlarla başlamıştık; "Abi çift sayı yeaa, kesin nefis geçecek, hepimize para mara, yağdırmasa da damlatacak" gibi tezahuratlarla karşılamıştık kendisini. Paranın umudunu skiim, çok geçmeden çok daha mühim dertlerle hıyarın ucunu gösterdi 2010 sağolsun.

Tabi bi yılı "ahanda vörst evır" diye işaretledikten sonra, "En iyisi neydi ki?" sorusuna geçiyoruz.

80-81 iyi yıllardı misal. Gerçi o yıllara ait hafızamda ulaşılabilir bi data yok. Ama tahminler gaz ve aşı dışında bi stresim olmadığı yönünde. 90-91, New Kids on the Block'tan GNR'ye sıçrayana kadar, poster öptüğümüz o talihsiz dönem dışında, muhteşemdi. 97-98 çok acaip senelerdi sonra, İstanbul'a düşen taze İzmir kızının, akıllara ve annelere baygonluk veren maceraları... Sefalet içinde başlayan 2007, mutluluktan yer yer sıtond olduğum, mala bağladığım bi yıldı heyhat, kıymetini bilemedim.

Kişisel tarihimle sizi yeterince sıktıktan sonra, "2010'da da güzel şeyler oldu aslında" diye lafı bağlıycam ama nereye, bil bakalım ciciko okuyucu ama nereye?

O Güzel Şeyleri İlk Biz Listeledik, Buyrun Top 5

- 2010'un en hoş olayı, Deniz Baykal pornosuydu bence. İnan olsun kendim sevişmişcesine endorfin salgıladım. Nasıl bi kollektif bedduaysa o tutan, beyzademizi fantezi tarihini baştan yazar şekilde, don-kravat gördük ya, pek çok demokrat artık ölse gam yemez.

- Peki ya şampiyonuz diye timsaha duran, sonra Bursa timsahlarına sahayı teslim eden Fenerliler? Yeminlen, şu dünyada beni "ağlayan Fenerli adam" kadar tahrik eden tek şey, Fight Club kurallarının açıklandığı o sahnedir. Oh bebek, bi momınt tanı kendine, düşünelim oni.

- Halaylarla Anayasa yaptık lan bu sene. 3. dünyalığın rüştünü ispat gibi bi referandum geçti gitti peeh!! Neyse ki tarih o noktada bile, yüzümüzü güldürmeyi başardı. Oy kullanmayı beceremeyen sayın Kılıçdaroğlu, lütfen mizahı bize bırakın. Ana muhalefetin başını da kapının önüne bırakın ki, bulanın olsun. Bence en hayırlısı bu.

- Pek muhterem Assange, blogumu takip ettiğinizi biliyor ve bunu doğal adlediyorum. Ben Wikileaks'e bi girdim, görseli yetersizdi, kapattım. Belge melge çünkü, kolay hazmedilir materyaller diil neticede, 21. yy insanının bünyesi almıyo. Bunu bi android app. yapsak? Ben bi ülkeye bassam haritada misal, dünya çapında kaç insan öldürmüş, ne kadar çevreyi sikmiş böyle info grafik anlatsanız? Yaparsın sen ya. Şşt kız Assange, Neo gibisin şerefsizim.

Hülasa, şakalar espriler derken, bi yılın sonuna daha geldik. 2011 dilek listelerinizi hazırlayın sevgili okur, en sevdiğim 10 fikrin sahibini hediye yağmurlarında yıkıycam. Rüya'dan gıdı okşatmada %70 indirim çeki! Şaka lan şaka. Kedim huysuz bi mahlukat, sevdirmez öyle kendini.

Biterken,

Bu çok bitmedi aslında. Kısmetse cuma, 2011 dileklerimizle burda olup, holidey sizın coşkusunu hep birlikte yaşıycaz. 2011 sinsi biraz, onu baştan kabul edelim.

Yazının büyük bölümünü pati darbeleriyle Rüya yazdırdı. Güldüyseniz felan, sevabı hep ona gideyor.
Görselin konuyla alakası neredeyse yok, onu da Rüya yaptı. Pireli pic.

İlaçlamayalım da Besleyelim mi Bacım?

2010-12-19T04:03:00.000-08:00

İlk gençliğim boyunca annem bana erkekler konusunda hiç uygulayamadığım pek çok tavsiyede bulundu. Bu bulunuş esnasında kendi annesinin ona hiç yol göstermediğinden şikayet eder, aldığı öğretiye göre, erkekte aranabilecek maksimum kualifikasyonun "içkisi kumarı olmasın, ha bi de dövmesin"den ibaret olduğunu söylerdi.

Çünkü o zamanlar, dedem uyuyan çocukların üstünden yorganı alır, gider kumara yatırırmış. Bi gün ananemi öyle bi dövmüş ki, kadın kalktığında aynaya bakıp korkmuş. 60 yıl sonra aynı şaşkınlıkla dediğine bakılırsa "Eneee bu adam beni bi dahasına öldürür" fikrine ulaşmış. Sonra işte biri beşikte üç çocuğunu, bi de keçisini alıp kaçmış evden. Devlet ananeme tam iki haftalık işgörmez raporu tutmuş.

Zaman ve Çelik değişirken bazı şeylerin ümit vermeyecek ölçüde az gelişmesi ne acaip değil mi? Teknoljiyi ötemize götümüze sokacak noktaya geldik ama erkekte "kumarı olmasın" dan öteye geçemedik. Hala içkicisi prim görebiliyo mesela erkeğin; "benden adam olmaz" şakılarıyla mızıldayan bi nesil brit emoyla geçti yolculuğumuz. Kah üstümüze kustular, kah otobüsü durdurup çişe çıktılar. Ellerindeki rakıyı alıp, bi biberon tutuşturamadık.

Manitası olan adamlar asıldı mesala, kız henüz evde dururken, başka mecralara yol yapmaları normaldi beyzadelerin. O yolun ulaştığı zavallı köy olarak da, bu hizmeti bandoyla karşılamamız gerekiyordu üstelik. Beyimiz öyle uygun gördüğüne göre, evdeki kız şüphesiz acuzetti, oğlanı zorlan kafeslemişti.

Ya bi arkadaşım ekolünden dalıcam, yoğun istek var. Bi arkadaşım geçen şöyle demez mi?

"Bana yazan evli erkekleri çocuklarına göre katagorize ediyorum artık. Mazallah kreş açsam, orjiye koşcakmışım." Ben bunun üstüne ne diyim?

Hadi biz bu öküzlerle evli olmayanlarız, şimdilik yırttık. Ya evli olanlar? 31 yaşıma geldim, bana sandalye tutan yegane adam, Ali Baba İskender Salonu'nun kel şef garsonudur. Sandalyeye gelene kadar, çorabını tek başına kirliye götürebilen gördünüz mü? "Evli erkek" dediğin, bokunu başkasına temizleten, o da yetmedi picinin bokunu da başkasına temizleten insan diil mi özetle?

O kadar erkek egemen bi toplumda yaşıyoruz ki, taksicilerden bile gider yiyoruz lan. Maaşımın 4'te 1'ini yatırdığım taksici (m)illeti, beni paramla rezil etmenin her gün yeni bir yolunu keşfediyor sanki. Erkekleri "trafik sıkışık, orası yakın" felan diye araçtan tüküremiyormuşsunuz diye duydum taksici amca. Para üstlerini mutlaka veriyormuşsunuz üstelik. Alıcam plakanı, duur, senin de sıran gelicek.

Tüm bunların sebebini söyliim annem; bu ülkenin %80 kadın nüfusu, hayatlarının büyük bölümünü erkekler yüzünden mutsuz geçireceğine ve dahası bunun normal olduğuna inandırılmış durumda. Anneden, haladan davnloğd öğreti gereği beklentiler "Aman beni alsın da, sonra isterse ağzıma sıçsın. Beyimdir, yutarım" seviyesinde.

Yani naapıyoruz Deniz, içimizi şişirdin. Silah mı alalım, ülkece lezbiyen mi olalım?

(Yani çok mantıksız değil ama ben başka şeyler önercem. Önerilerimi evde denemiş değilim, nası sonuçlanır pek bilmiyorum.)

- Çirkefe, hodbine, ite, göte prim vermiyoruz artık bi zahmet. "Bi adam seni üzüyosa, ordan hemen uza" bilinci, atom fiziği değil en nihayetinde.

- Evliye çocukluya kendini rock star gibi hissettirmiyoruz. Değil çünkü, inan evde o da sıçıyo, sifonu lütfeten çekip, fırçayı kullanmıyo. Düşün bu görseli.

- Her fırsatta yalnız dışarı çıkıp, çeşitli aktivitelerde bulunuyoruz. Bu parkta kitap okumak olur, kafede kahvaltı etmek de. Yeterince yalnız kız olursak, yalnız gezen kızın başına gelebilecek doğa olaylarına dirayetimiz artar. Bugün taksici olur bu, yarın apaçi.

- Sırf kafasını yaşamak maksatlı testesteron enjekte edelim diyorum. Lazer epilasyon Grupofoni'de 3 lira 5 lira şimdi. Bi yamukluk olursa gider yeriz lazeri. Onun da kafası ayrıymış.

- Yılbaşında Taksim'e çıkalım mı lan? Anneleri, halaları, teyzeleri alıp topyekün. En büyük fantezim, kadınların tacize uğramadığı bi yılbaşı. Anarşiye vurdum görüyosunuz artık. Du bakalım, ben de sonumu hayırlı görmüyorum.

Biterken,

Başlık bulamadım uzun süre yazıya. Öyle bi kendimden geçmişim, içimdeki küçük feministin kölesi olmuşum...

Bu aralar dolunay; yengeçler mantık sınırlarını ihlal ediyor. Ay tutulacak deyorlar; kızlar ve geyler dehşetle ağlaşıyor. Ve sanırım hepsi geçtiğinde, yine bi skimin değişmediğini görüp, çok şaşıracağız.

"2010 da çok skikti haci yeaa", şeklinde arkasından konuşacağız.

Yumurtayı Kırmasınlar

2010-12-13T11:11:00.000-08:00

Şu an önümde Küçük Sırlar açık tv'de. Birileri çiğ limon rengi kazak giyip, manitalarına bb (black berry) ikram ediyor. Hayat size güzel valla. Oysa ülke genelinde hayat hep öyle tatlı geçmiyor değil mi? Daha çok " ekmek bulamıyorsanız omlet yapın" tarzında öneriler silsilesi.

Ben genelde siyasetle çok yakından ilgilenmiyorum; boş vakitlerimde meclis tv açıp neşeye vurmuyorum. Lakin üniversitede siyaset bilimi okuduğumdan, baktığımda anlamamazlıktan gelemediğim durumlar oluyor. Şimdi mimarlık okuyup meslek olarak tuhafiyeciliği seçmiş biri de, bi binaya bakıp "Bu başımıza yıkılır mazallah" diyebilir ve siz onu bi miktar ciddiye alırsınız değil mi?

Bildiğiniz üzere nüfusumuzun %52'si genç, bu gençlerimizinse bir kısmı apaçi. Apaçi olmayanların bir bölümünü, Alperen Ocakları gibi sivil toplum örgütlerinde eğitiyoruz. Kızlarımız için ergen yaşta evlenip yavrulama, erkeklerimiz için 35 yaşına kadar askere gidip şehit olma gibi nays tarzında olanaklarımız mevcut. Gerçekten şu gençler ne bok yemeye anarşik oluyolar, anlamak mümkün değil.

Şimdi düşününce genç olsam yine akacak mecra bulamam, hayatımın en güzel yıllarını bitli Taksim barlarında harcarım gibi geliyor. Ki biz bu ülkenin şansa dansa kısmındanız. Ankara'nın doğusunda doğmuş bulunanlara özel, töre hizmetleri kapsamında canlı canlı gömülme, dağda koyun otlatırken patlama, babasıyla evden çıkarken kurşunlanma örneklerini de biliyor, üzerine espri yapılamayacağı için hızlıca geçiyorum.

Nedir bu ülkede genç olmak, gelin hep beraber hatırlayalım:
- Yetersiz beslenme,
- Yetersiz bilinçle bebeklikten itibaren itilip kakılma, ciddiye alınmama,
- Yetersiz sevgiyle örselenme, zaten hayat gailesinden sıtkı sıyrılmış anne ve babadan bi verim alamama,
- Yetersiz öğretmenlerden, seviyesiz eğitimler görme, o da şanslıysan görebilme,
- Dişiler için 13-14 yaşına girip, memesi çıkanda kadından sayılma, taciz deneyimlerine afiyetle başlama,
- Erkekler için okul çağına kadar kendini dük sanma ve okul çağında diğer düklerle karşılaşınca göt olup pısma,
- 18 yaşına doğru yine şanslı bi kısım için üniversite hayalleri kurma, hormonlar beyine vururken hayvan gibi test çözmek zorunda kalma,
- 18 yaşına doğru çoktan meslek edinmiş; sanayiye çırak, ayyakkabı boyacısı, ya da tinerci olma,
- Üniversitede eşitsiz ve paralı eğitim, beleş dayak; opsiyonel olarak işkence, tekmeyle çocuk düşürtme servisleri,
- Üniversiteden sonra bir yaşam biçimi olarak işsizlik ya da istenmeyen işlerde ağlayarak çalışma.

Çok güzel şey Allahım ülkemde genç olmak. Avrupalı gençlerin hiç bir olanağını kıskanmıyorum. Çünkü onlarda 16 yaşında sırtına çantayı takıp ülke ülke gezebilme varsa, bizde maneviyat var. Zorla değil güzellikle dini eğitim, öğretmen masası üstünde namaz kıldırma var.

Onlarda sosyal güvenlik varsa, bizde soyal dayanışma var; her kurbanda gönderilen türlü sakatat ve daha bebek haldeyken Mavi Marmara gemisine bindirilip, İsrail'in üstüne üstüne yürüyebilme gibi tarz sahibi hareketler var.

Onlarda spor veya sanatla en azından hobi olarak ilgilenebilme varsa, bizde fanatik olup maça gitme, kahvede okeye dönme gibi zeka açıcı etkinlikler, erkek yapıcı aktiviteler var. Onlarda sağlık hizmeti varsa bizde, euummm, halk sağlığını koruyan Uğur Dündar gibi kahramanlar var.

Var oğlu var lan. Nenize yetmiyo?

Şimdi düşününce, biz olmuşuz omlet be sayın başbakanım.

Skmişim gençliği, size bişey olmasın.

Biterken,

Şu aralar size hiç ilişme, itişme gibi konulardan bahsetmiyorum, sanmayın ki bu hep böyle olacak. Herşey sırayla efenim. Notlarımı aldım, azına sçmayı arzuladığım bi takım erkek cinsleri var.

Onun dışında şarkı nefis, yazının bi bölümünü şarkıyı embed edicem derken yannışlıkla sildim ve belden aşağım an itibariyle tutmuyo.

Belden yukarısı köpeğiniz olsun ama.

İstanbul 2010: Kültüre Doyduysak Kapatıyoruz

2010-12-05T04:26:00.000-08:00

Dün akşam Ekümenoplis'in neredeyse tamam halini izleme şansına eriştim. "Şu güzel arkadaşlık ortamını bozmayayım" diye ağlamaktan imtina ettim zorlan. Geçen hafta da Haydarpaşa yandığında ağlamamıştım ama beni gerçekten zorladınız ve pazar sabahını ettik.

Ben Sponge Bob minişleme boyutundayken araya giren, "kültüre doyduk: İstanbul Avrupa Kültür Başkenti 2010" reklamı nihayet, beklenen vodoo etkisini yarattı. Ağzımdan köpükler saçıp, ters dömüş hamaböceği gibi debelenerek bi süre parkede yattım. Neyse ki her zaman böcek değilim, kalktım bunları yazıyorum.

Reklamda İstanbul'un çeşitli mühim yapılarına yansıtılan sanatsal aktivite videoları görüyoruz. "Projeksiyon, oh vat e hip aydiya" diye düşünmeye başlamışken, araya RTE'ye kahkaha patlatan tek insan Bono karışıyor. (Tabi ki yarrakamov tarzı bi göktelene projekte halde) Konserler, semalar, danslar yaşanmış belli ki şehirde. O esnada iğrenç bi trafikte otobüse mahkum bir takım fakir halk da, bunlara bakıyor "ouv" çekerek. Çünkü belli ki, olan biteni ilk defa, o da reklam vesilesiyle görebilmişler.

Bu enfes yaratıcı çalışma, şuursuz ama yetkili insanların elinde cayır cayır yanan Haydarpaşa ile son buluyor, sanırsın nispet. Ve slogan patlıyor: İstanbul hiç bu kadar kültür dolu bir yıl yaşamamıştı.

Hııı çok.

İstanbul içinde bi miniskül kısım, elde kadeh ve şalgam, bi çeşit kültür tüketmiş olabilir. Lakin ezici çoğunluğumuz, her gün nasıl hayatta kaldığımıza şaşırarak, mukavemet sınavı şehir hayatımızı südürmekteydik o sıra. İnanır mısınız, hiç dikkatimizi celbetmedi.

Hiç bu kadar kültürlü geçmemiş yıl, nasıl geçti?

Milyonların yaşam kalitesinin bir arpanın boyu, bir üzümün çöpü kadar iyileşmediği kentte bazı yaşamlar çıldırasıya keyifleniyordu. Misal eski Eminönü belediye başkanı, arsasından kazınca çıkan Bizans sarayını, 13 milyon dolarese Hürriyet emlaktan okutuyordu. Şaka diil, lütfen gülmeyin; bu şehirde belediye başkanlığı yaptıysanız, aldığınız arsayı kazınca - ki sevgili İstanbul'da nereyi eşelesen bi şey çıkar- altından çıkan sizin. Saray, külliye, hamam, kısmetinizde nasıl bir girişim varsa artık.

Bi İstanbul Bizans yerleşkesinin haritalarını, bi de 3. köprü güzergahı planlarını istiyorum zaten. Biraz arazi, biraz da "hukuki açık" alıcak param var ve harcamaktan çekinmeyeceğim.

Bu kültürlü yılda gene, bizim arkadaşları Tophane'de dövdüler. Tasarım giyinen hipster kızlarımızı, ince, hünerli parmaklı, kemik çerçeve gözlüklü oğlanlarımızı, "Allahsızlığı yayma derneği başkanı"ymışcasına patakladılar. O sokağı işgal ettikleri, orayı "galeri açıp, önünde içerek" çirkinleştirdikleri için. Dayakçı mahalle delikanlısının "güzel ve çirkin" algısına herhangi yatırım yapamadık çünkü, cebine de beş kuruş koyduğumuz yoktu. Öfkeyi kurumsallaştırmaya devam.

Başbakan ve çeşitli siyasetsiçileri mutelif hallerde çizenlere laflar hazırlandı, hukuki laflar. Ulan çizer dediğin bir gariban deli oğlan, dengin mi o senin? Bari onla uğraşma. Hadi yumurta protesto değil, çizim de mi diil, be vicdansızın kızı? Gerçi tabi heykele ve resme kılsınız, "put olurlar" diye. Kendinizi putlaştırmaya kıl değilsiniz anlaşılan, öyle erişilmez, öyle dalga geçilemez olan.

Kültür dediğin iki ney, bi klarnet, bi de lazer ve havai fişenk şov değil, kapanışa doğru onu da hatırlatayım. Çocuğuna iki sokak arası oynıycak bir yer ayırmak da, doğru kaynaktan iyi içmesuyu kullanmak da, ömrü trafikte törpüleyetmeyecek toplu çözümleri uygulamak da, birer kültür.

Yani aslında kültür mıçan şehirlere bakın, Viyana'da sokağa opera yayını yapılıyorsa, Roma Collezyum'u kimse otel yapılsın diye okutamadıysa, Barselona plajlarına halk akın ettiği halde, vatandaş da denize girebiliyosa, orada projeksyion ve Bono şovdan bambaşka şeyler de oluyor demek ki.

Toplumsal adalet gibi, acaip şeyler.

İstanbul'un suçu ne, İstanbul nasıl kurtulur?

Tecavüz ve kötü yola itilmeli fimlerden öğrendiğimiz şey, madurenin asla iflah olmadığı, ancak ardından ağlandığı gerçeğidir.

Hayatımızın kadını İstanbul'a bu olmasın, bi tane daha yok çünkü.

Biterken,

Yakında hazır olur, Ekümenopolis izleyerek, bu makus gidişatı en azından azıcık rahatsız edebilirsiniz.

Haftasonun lafı "MV pozitif mi pampa?" idi. Off ya, anlatırım.

Sevenleri ürkütmeyin. Sevenler siz de bi zahmet ürkmeyin.

Nobody Loves Me (so f*cking what?)

2010-11-28T05:51:00.000-08:00

2000 sonbaharıydı; denizler için cehalet ve tabi ki saadet zamanı. Nursel ya da dönemsel adıyla 3 i'li Seliii, bir gün Ekşi Sözlük - Portishead sayfasının çıktılarını getirdi bana. İnsanların yazdıklarını tek tek okudu. Ne internet, ne trip, ne de head bilirdim lakin, hemen öğrendim, haftasına acaip bir rüya görüp, ben de ona götürdüm.

Rüyamda o vakitler henüz başlamamış ekşi toplaşmalarından biri, bir denizaltında gerçekleşiyor, sevgili Portishead ise ardı metrelerce cam, kırmızı perdeli bir sahnede, türlü su mahlukatı önünde çalıyordu. Rüyamı pek seven Seliii, winapa bikaç parça Sourtimes bıraktı ve biraz portakal kabuğu ve tarçınla, kırmızı şarap kaynattık. Takip eden yıllarda bu ritüeli, çok ama pek çok pazar akşamüstü, ekseriyetle radyo başında, tekrarlayacaktık.

İnsan bu his ergenlikle beraber bitecek sanıyor değil mi? Hatta şu an, gündüz sarhoşu bi çıtır, "Kimse beni sevmiyooo ya, en yakın arkadaşlarım, hatta ailem bileğğ!!" ağlaşsa yaradana sığınır, kızın ağzının ortasına bi dene patlatırız yani. En azından titreyerek arzularız bunu, bence kaçarı yok.

Oysa bu nadide fiilingimiz mevcudiyetin çeşitli aşamalarında, egomuzun g.tünü koklaya koklaya peşimiz sıra geziyor. Boku ya da RTE tabiriyle "tezeği" hisseder hissetmez yakamıza yapışıyor. Bi kadeh daha şarap koydurtuyor ki, değmeyin keyfine. Sanki o kadar yıl yalnızlık şerbetine defalarca yatırılan sen değilsin. Peeahhh!

İşte tam 10 yıl sonra, o "kimse beni sevmiyo" hissine bi çift lafım var; huuşşşt köpek! Asıl seni kimse sevmiyo artık. Suyun çoktan ısındı "Nobody loves meee"! Ekmeğini yiyen de kalmadı, hikmetine meyleden de.

Hepimiz onbin sosyal ağda, kah foto yükleyip kah like ederek, nasıl da nays tarzında bi çevre sahibi olduğumuzu net bi biçimde anlatıyoruz artık, tamam mı? Nicklerin ardına saklanıp, tanımadığımız insanlara ayar çektiğimiz, cumartesi akşamı icq başında triphop dinleyerek cool sayıldığımız, çirkin çirkin bahtımıza ağlaşıp yenişemeyince seviştiğimiz yıllar, dikiz aynasında küçülüyor giderek, giderayak.

Nasıl da bittin asosyal emoluk, oh canıma değsin. Plakçı emoluk da biter kısmetse yakında.

Yoksa 2010 yılında hala "No body loves me" sansarı içinizi mi kemiriyor? Çaren sosyal ağlarda bebişim, online ın soluk, kuru ama uzun kollarında.

"Bugün pek çok tavsiye *veresim* var" mesajıyla Formspring sayfanızı tweetleyin.

Facebook "Ne düşünüyorsun?" kısmına yanlışlıkla, sörç ettirmek istediğiniz o yavrunun ismini girin. Bir şehir kabusu, nihayet vuku bulsun.

Bikaç ünlü ismi retweet edin; onların haberi olmasa da siz, kendinizi celebfriend sahibi hissedip az rahatlarsınız.

"Herkesin isminizi bildiği" bi mahalle barınız yok diye üzülmeyin; şimdi her mahallede pek çok mekandan foursquare çekin yapmak moda.

Yeterince like edilmediğinizi düşünüyorsanız unutmayın, belki de bu yeterince "like" etmediğinizdendir.

Şu gün itibariyle en samimi kapanış cümleniz "iPhone'umdan gönderildi", taçsikriin yarin tenine denk ve en temel ihtiyacınız, denesi 5 dolardan 1 app. daha.

Psikolog felan da çok out şu ara; günce styla blog yazıp, yorumcularınıza cevap yetiştirmek neyinize yetmiyo?

Yani artık sizi "hiçkimsenin" sevmemesi gibi bi opsiyon bırakmıyoruz; şimdiye kadar tanıdıklarınız sevmediyse kısmet, önümüzdeki maçlara bakalım. Yepisyeni konnekşınlar, netvörkler, aplikasyonlar sayesinde bir saniyeniz yalnız geçmeyecek. "Bi minik ekran, bi kaç tuşla bu iş olur mu?" demeyin. Biz yaptık, olacak.

Biterken,

"So f*cking what?" kısımı ne oldu? diyorsunuz. Bu oldu. Tıklayın, bağırarak söyleyin, ii gelir. Bu aralar kendimle aynı fikirde değilim ve bunu yazarken bi ara, Fakir Radyo dinleyip eğlendim.

Haydarpaşa'yı yaktılar lan.

Ver Elini Karlı Dağlar Aşalım, Bayramlaşalım

2010-11-19T09:46:00.000-08:00

Her makul insan gibi Kurban Bayramı'nın "kurban" kısmından tiksiniyorum. Tiksinmek ağır kaçtıysa, size geçen bayram beni magazin programında yakalayıp, bi iki saat ağlatan o görüntüyü anlatayım dilerseniz. Görüntüde hayvancık kaçmasın diye ayakları kırpıyorlar. Ama dana kardeş toynaksız halde, bi şekil kaçmanın yolunu buluyo bu malların elinden. Bak yine fenalaştım. Polemiğe bile giremicem ya; evet hamburgeri yiyorum, hayır 21. yy'da ibadet maksatlı hayvan kesmeyi anlayamıyorum.

Bayram kelimesininse benim için temelde 2 anlamı oluyor, a) anne baba ikilisiyle 8 yaş il sınırına keyifli bir yolculuk. b) dı yujığıl bayram rimayndır: ailedeki -ben hariç- kızların tamamı evli+butlu+çocuklu. Bu sebeple bayramları sülalenin geri kalanından uzakta, aneybabayle gezerek değerlendirmek pek bi işime geliyor.

Tabi ergenlik yıllarında aile tatillerinin kıymetini ekseriyetle bilemez, beleş rehberlik, ulaşım, yeme içme hizmetlerini küçümser, arka koltukta hülyalı yolları süzer iken, "Bir gün buraları hep manitayla gezicem. O zaman çok daha hoş olacak, hele bi büyüsem!" sabırsızlanırdım. Oysa çeşitli manitalarla geçen mutelif tatiller sonunda, yan odada horlayan babayın, her türlü eczayı yanında bulunduran anayın goygoycusu oldum. Sorarım size, hangi manita er kişi, sizin için yanında yedek mont ve çorap taşıyor? Mandalini soyarak, suyu ılıtarak teklif edip, bir de hesabı topyekün karşılıyor?

Varsa öyle manita, getirin beraber dilleyelim ayol, 100 küsur yazıdır eğleniyoruz beraber, bi delikanlının aramızda lafı olmasın. Oluyosa da keyfiniz bilir ifrit hemşirem, bari gelin de size tatilimi anlatayım, ilerde nasıl güzel bir"gezelim-yazalım" bloggırı olabileceğimin sinyallerini vereyim.

Batı Anadolu Pek Güzeldir Gari

Denize dik uzanan dağların arasında, bereketli alivyon ovaları; tütün, zeytin, üzüm gibi aniden yokolsa gtümüzde patlatayacak mühimlikte bitkiler, bol otlu yemekler, "geliveren, ediveren" eline işlek insanlar... Batı Anadolu az çok budur. Kasabalı kızların şeherliye bakışındaki özlem ve haset, ancak ve ancak kızların selvi/sülün kıvamında olmasıyla açıklanır. Ve malesef İzmir'i bilen bu genellemeyi de bilir ki, yörenin dişileri nedense aynı kalitede erkek doğurmaya muaffak olamazlar.

* İzmir'den çıkıp Tire'ye gittik ilkin; kendisi köftesiyle meşhur bir şirin kasabamız. Kurban üstü köfteye bayılamadım elbet; Vedat Milor amcamın kuyruk yağlarını lüpletirken çıkarttığı sesleri edemedim. Tire'yle ilgili ilginç yegane şeyin, tüm esnafın dükkan camına adını ve cebini yazması olduğunu tespitledim sadece. aklınızda bulunsun Tire'de Omo'suz yahut maşrapasız kalırsanız, bi çaldırmanız yeter. Atletle pijamayla koşar gelir, ihtiyacınızı karşılayıverirler gari. Ne diyelim, Allah razı olsun.

* Tire'den sonra asıl istikametimiz Bozdağlar'a tırmandık. Geceyi yazının başında resmini gördüğünüz ailenin pansiyonunda geçirmek, şifalı sularından içip, konu komşunun meyva ağacını yağmalamaktı emelimiz. Gittiğimiz köyde 600 yaşında bir takım kestane ağaçlarıyla ve gözleri sürmeli, oryantal bi oğlanla tanışma fırsatı buldum. "Dağ başında zenneyi nerden buldun?" derseniz, sanırım o da benim şansım, o da benim güzelliğim.

* Bu arada 60plus 2 çift ve bendenizden oluşan naif bir topluluk olduğumuzu, topluluğun genel ruh halinin ergenlere çok benzediğini belirtmeliyim. Bol volyumlu, neşeli konuşmalar aynı, muhabbet konuları ise ergenden farklı olarak torun ve inşaat üzerine. Torun neyse de, 60plus deversindeki inşaat sevgisi hakikatten tuhaf; işte bilmemne hanımlar yazlığa fervole yaptırmış, filancabeyler banyoyu şimendiferle kaplatmış, o laminant döşenmiş, beriki ferforje bezenmiş. Çoğunda uyudum ben muhabbetin.

* Gezinin son durağı Ödemiş ovasının tepesine kurulmuş Birge köyüydü. Tüm aileyi "Taş bir köy evimiz olsun, biz helaya bahçeye de çıkarız" histerisi kapladı. Çünkü dünya tarih mirası kabul edilmiş, ezelden varsıl Birge pek güzeldi. Taa beylikler döneminde, incirin, zeytinin ne ekmeği yendiyse artık, cicilikten çatlayan konaklar inşa edilmiş, her evde bahçe, her bahçede meyva ağacı. Birge'de annemin gözlemeye ekstra ısırgan doğratması, babamın tarihi caminin imamıyla tarih mirasının korunması üzerine entel bir geyiğe dalması dışında bi ilginçlik yaşanmadı. ha bi de annemi sık sık poşumu başörtü olarak kullanmak suretiyle korkuttum.

* Yol üstünde her harabeye koşan, her yıkıntıya tırmanan babey, yılların performansından hiç bir şey eksiltmediğini, dinleyen bulduğu anda Antiyakos'tan girip, Konstantin'den çıkmayı becerdiğini bir kez daha kanıtladı. Pek kibar bir çift olan aile dostlarımız, bu bilgi dolu lektürleri dinledikçe "Ah Yıldırııım, senin hakkını nasıl ödeyeceğiz?" kırıldılar. Hoca durur mu? Patlattı kahkahayı: "Ödemeyi nakit tercih ederim. Döviz de geçer."

Biterken,

Taş olsan 9 günlük tatil, pazartesine yaslanırken dertlenirsin. Ben baya höykürerek ağlıycak gibiyim misal. Bi de b.k gibi fotolar çekmişim afedersiniz. fotoşok felan da tatbik ettim ama oluru buymuş. Amsterdam'ları, Tayland'ları felan da anlatmak nasip olsun diyor, sevginizi nakit tercih ediyorum.

Kadının G Hali - Erkeklerimizi Eğitelim Serisi 2

2010-10-31T10:45:00.000-07:00

Tarihin en eski genellemelerinden biri, "kadınların anlaşılmaz olduğu"dur. Tabi ki bu fikre katılmıyorum ve bu kadim geyiği yapmış her erkeğe laflar hazırladım:

Her şeyden önce, onu anlamaya merakın yoktu, bir an önce kullanıma geçeyim istedin. Eline kadınların kullanma taimatını vermiş olsalardı bile okumaz, resimlere bakarak çözerim sanırdın. Elinde patlağı noktada da, "Viyy eneem, kadınlar çok anlaşılmaz".

Neyse bu aklı dj sarıyılan verdi, "Çok kısa ve net maddelersen akıllarına yatar" felan dedi (arkanızdan dedi beyler). O yüzden elimden geldiğince sütrüktüre bi şekilde, her erkeğin öğrenmesi gereken bir gerçeği anlatıcam bugün. Defterini kalemini çıkart, notunu tut. Sınıfın inek kızından fotokopiyle bi yere gelemezsin ademoğluevladım.

Kadının G Hali "Gösteri"ye tekabül eder; hatun kişinin göresi, daha da iyisi görülesi, gösteriş yapası, gerdan kırası, gerim gerim gerinesi ve tüm bunları yapacak ortam bulamazsa gudubetleşesi tutar bazen. Bu doğa olayının şiddeti, hatunun ya da ayın çeşitli evrelerine göre değişim gösterir. Doğanın gücüne inanın beyler; pek çok ıslak rüyanız, bu doğa olayına hazırlıksız yakalandığınız için hüsranla bitti.

G Halinde Kadına Nasıl Yaklaşmalı?

- G Alarm Kodundaki Kadın Manitanızsa; yapılacak en doğru hareket onu ve en sevdiği arkadaşını gece dışarı çıkartmak olacaktır. Bu kutlu haberi sabahtan verin ki kızcağız gündüz arkadaşıyla bi ayakkabı felan baksın. Kızların 4,5 saatlik hazırlık töreninde, Spartaküs, Dexter, True Blood, yarım kalan artık hangi diziyse ona takılırsınız. Yalnız gece arkanızdan "godoş" diye konuşulmasını istemiyorsanız, çok içmeyin. O kızları birinin eve taşıması gerekecek.

- Yalnız G: Kadının bu haline güzel argomuzda, "gideri var" da denmekte. Bir gece çıkmasında rastgeldiğiniz Yalnız G, dolabındaki en frapan kıyafeti giymiş, saçını salmış, büyük kahkahalar eşliğinde kendinden bahsediyor. Birçok erkek bu noktada "köpek çekme" taktiğinin işe yaradığını düşünür ve maalesef endişe verici oranda haklı çıkarlar. Oysa siz asil bir beyefendiye benziyorsunuz. Ne yapacağınızı söyleyim; hatuna ilk köpek çekerek pipisini gösterecek arkadaşı centilmence dövün. Bu hareketiniz sizi, Yalnız G'nin gözünde bir şovalye yapacak. Unutmayın, şovalyeler mutlaka ödüllendirilir.

- G Grubu Deneyi: Aynı kafese kapatılan pek çok dişi farenin, G haline topluca geçtiğine dair elimizde kapsamlı araştırmalar bulunmakta. Daha da fenası, G halindeki bir dişi fareyi, mülayim bir diğer grup dişinin içine bıraktığınızda, diğerlerini hızla aktive ettiği ispatlanmış. İşin en acaip kısmı bu bilimsel gerçeklerde gizli zaten; konunun erkek farelerle nerdeyse hiç alakası yok. Yani çok fazla G halinde kadınla aynı kafesteyseniz, size tavsiyemi fısıldıyorum; khaaaçççhh, hayatın için kggaaaççhh.

- Kaçınılmaz G: O sizin bacınız, doktora hocanız, mesai arkadaşınız, bi noktada gtünü ellemeyi umduğunuz kankanız... Algını aç ve G krizinin gelişini gör. Aksi takdirde yıllar sürecek bir beddua ve kemgöz lanetine saplanmak üzere evrende, G krizli kadına doğru uçuşan bir zerreciksin. Dangoz laflarınla G halinde kadının pisişik yıldırımlarını hakkediyorsun. Neyse çaresi var; iltifat ve çikolata. Bu iki soruyu ezberle: "Saçına bişey mi yaptın? Lindt çikolata var, yer misin?"

- Kronik G: Medikal ösebyo ve tutkal ile tedavi etmeye çalışıyoruz bu bağyanı. Tutkalı gtüne sürüp bi yere sabitliyoruz. Evden ekseriyetle donla çıkışının sebebi bu; eteği sabitlendiği yerde bırakıyo. Valla sonra söylemedi deme, bu kız ocağına incir ağacı diker, eşiklere sürtersin burnunu. Gerçi bana neyse, ben incire bayılırım.

Biterken,

Hayatımda ilk kez sigarayı bırakmaya çalıştım ve çok başarısızdım lan. Oruç tutan tiryakiye kızmıycam bi daha tövbe rabbim, dinimiz amin.
O reklam var ya hani, süngerden cigeri sıkıp, bi damacana katran çıkardıkları reklamı istiyorum. 7/24 yayınlansın. Parası neyse verelim. Olur bu iş bence.

Ya Benim Şortlu Anamın Kamusal Alanı?

2010-10-25T14:15:00.000-07:00

Eminim yeterli empatiyi kuramıyorum. Zira çok fazla türbanlı ya da başörtülü tanıdığım yok. Yine bir "allahsızlar" şehri İzmir'de yetişmiş bulunduğumdan, ananemin otobüste takıp vapurda havalandırdığı eşarbından ötesini çok göremedim.

Bu kısmi körlük, 18 yaşında İstanbul'a varışıma kadar sürdü. Barbie'nin Miami kolleksiyonuna paralel derlenmiş dolabımdan bir postal, iki gömlek, bir de yırtık kot kullanabildim bu sevgili megavaroşta.(Anadolu rock stayla sahte deri montu unutmayalım) O ana kadar sahip olduğum kıyafetlerin geri kalanına, bu muhitteki toplum henüz hazır değildi.

13 yıl geçti hala da hazır değil amk; acans kıyafetiyle Kasımpaşa'ya para çekmeye çıkılamıyor mesela. "Manyadım, mayokiniyle gezcem" demiyorum. (onu birazdan diycem) Çalışırken giydiğim etekle Fatih'te gezebilir miyim? İçimdeki Ayşe Arman'ı uyandırdınız .mınakoayım. Ben öyle delice etek de giymem. Tek demek istediğim kahretsin, demokrasi ne güzel şey! Ama herkes aynı demokrasiden tadacak değil mi?

Duyduğum hikayelerden yola çıkarak, evet kimi örtülü analar Cumhuriyet resepsyonlarına, bazıları ordu evlerine ve kimileri de çocuklarının mezuniyet törenlerine alınmadı ülkemde. Taşranın sesi gibi hor görülmüştür de türban. Çirkin çirkin hareketler ama şaşırmazsın, yaparlar. Askılı giydiği için 16 yaşında kızı yolda durdurup, ağlatana kadar sözle taciz eden polisin amcaoğludur yapan da. Bu iş, bu muhitte, biraz acaip yani.

Örtü Meselesine Nesnel Bakış (o "nesnel" çok havalı oldu lan)

Kişinin kendini istediği yerde örtme özgürlüğüne diyecek bişeyim yok. İnsan değil mi ki canı çekiyor, dilerse kendini PVC kaplatsın, pimapen taktırsın. Ruhu öyle huzur bulacaksa da, buyursun örtünsün. Yanlız bişey söyliim, din hakkında çok kısıtlı bilgiye ve mantığın ışığına dayanarak, örtünmenin dini vecibenin ilk beşinde olmadığını tahmin ediyorum.

Burdan tabi örtünün kullanım şekillerine uzanan bir yolculuk başlıyor. Örtü tam olarak neyi, neleri örtmek için kullanılıyor? Sadece saç olamaz, yıka ve çık en nihayetinde, bu kadar adam yıllardır keşfedemedi mi? Şaka bir yana, her kanalda bir numune sinir sahibi türbanlı görmek konuyu anlamamıza yetti. Türbanla istediğiniz memuriyeti yapmak, istediğiniz eğitimi almak niyetindesiniz sevgili bacım. Ben de istediğim mahallede keyif ve güvenle, askılıyla gezmek niyetindeyim. Hepimiz haklıyız üstelik.

Haksız ve pis olanı bir kez daha söyliyeyim; erkekler.

Açık kadın, bu ülkenin kuruluşundan beri azınlık olmuştur. Açık kadını eve aldığınızda mikropları ölsün diye kaynatmanız gerekir ki, bu da tüm besin değerinin kaybedilmesine neden olur. Bu ülkede kapalı kadınların çoğu ağır ev işçisidir ve emin olun devlet baba, onlara SSK ödememekten sonsuza dek mutlu olacaktır.

Bu ülkede kadınları kanunlar korumaz, adamlar korur. Adamlar pipilerinin vermiş olduğu yetkiye dayanarak, kimi zaman seçerek ve eleyerek kadın koruma hakkını saklı tutarlar. Kadınların bu konuda bir söz hakkı bulunmaz. Adamlar o günkü çıkarları, hayat tarzlarıyla felan alakalı olarak, kadınların hangi konuda söz söyleyebilecekleri konusunda mutabık kalırlar.

Şu sıralar "örtünme özgürlüğümüz" konusunda mutabıklar misal. Oysa ben içinden deniz geçen şehirde, değil mayoyla, haşemayla da denize giremiyorum. Bunu normal adletmem gerekiyor. Çünkü aslında kadınların temel ve genel özgürlüğü adamların skinde bile değil. Yani sevgili türbanlı bacım, beni okuduğunu biliyorum, o kaytan bıyıklar, külhan sesler, senin hakkını savunmuyor.

Ne yaptıklarını Allah bilir. Ben konuyu bir anıyla bağlıycam.

Çok küçüğüm, zaman mekan hatıram yok. Yine bir rehber baba, entel anne klasiği, medeniyetler beşiği Anadolu yollarındayız. Annem bir köyün kahvesine girdi oturdu. Çaykolik kendisi, belli saatte çayını içmezse başı tutar. Zaarif bir el hareketiyle çay söylerken, şortlu bacağıyla sandalyeyi itti, ayağını uzattı. Küçüktüm ama çevrenin bakışlarından ürkünç bişey yaptığını hissedemeyecek kadar değil. Güldü;

- Bu köyün kadınları da bu kahvede ayağını uzatıp çayını içtiği gün, işte o gün, özgür bi ülke olacağız.

Biterken,

Şimdi böyle Türkan Saylan styla anlatmış olsam da, mevzubahis anının sonunda büyük ihtimal, babam bizi kahveden acele ve sinirle toplamıştır. CMYK'mız sıfırlı değerlede olsa da, Türküz neticede.

Ve türbanlı bacım sana dönecek olursak, mesele senin türbanla bir yere girememen de değil aslında, mesele hepimizin, her şekilde, her yere girebilmesi.

Hepimiz mazlumder.

Allahı Araya Katmadan Duramayan Adam

2010-10-17T12:33:00.000-07:00

Geçen hafta Cumartesi gecesi jfest kapsamında, Olympos dağının eteklerinde, Allahsızlar çadırında kopuyodum. Çadırdakilere çeşitli sebeplerle "allahsız" diyorum, bunlardan ilk ikisi; trans çalmaları ve led aydınlatmayı tercih etmeleridir. Ekibin diğer allahsızlıklarını bu referans noktalarından çıkartanlar çıkarttı. Hadiseyi anlamayanların dimağını ben işgillendirmiş olmıyım.

"Allahsızlar" derken kimseyi rencide etmek niyetinde değilim; bu kelimeyi "Alemi sklemeden paşa keyfine göre yaşayan" anlamında kullanıyorum. Bana kullansanız, terslik çıkartmam. Ne de olsa allahsızlığı o denli korkunç bulmuyorum.

Oysa giderek muhafazakarlaşan sevgili yalnız ve buruk ülkemde, bi "Allah'ı Araya Katmadan Duramayan Adam" türü yeşerdi, ki kendisine kısaca yazının bazı bazı yerlerinde "aakda" diyeceğiz. Bunlar ekseriyatla belli bir mevkiyi işgal eden, bir miktar insan kaynağını yönetmekle mesul adamlar ve açıkçası hiç birini mayoyla görmek istemezsin. İşte bu adamların en sevdikleri sahne ve gösteri sanatları icraatı; Allah'a havale etmek.

Kaderciliklerini belirtme ısrarları bitmek bilmiyor, dinini ve vecibelerini ifade ihtiyacı tatmin olmuyor. Hayır hiç bilmediğimiz bi dine, tuhaf bi Budist klanına dahil olsan anlarım. Ama o dinin her vecibesini biz ortaokulda okuduk zaten annem?

"Aakda" öyle bir çeşit ki, bize eknomik krizle kepenk kapatan küçük esnafı da anlatsa, depreme dayanıksız olarak inşa edilmiş bulunduğundan bir noktada çökecek olan İstanbul'dan da bahsetse, konuşmaya sağ ayakla girip, konuyu "kısmet" ile bağlıyor. Ne mevkide, hangi sorumlulukta bulunduğu hiç farketmez, lafa mutlak mesul olanı soktuktan sonra, haliyle sırtı yere gelmiyor.

Elbet biz de kadere bi miktar inanıyoruz;
Benim kaderim yaşadığım yüzyılın en mühim bireyi olmak mesela. Ama öylesine teslim olmuyorum, kader beni annemin evinde dolma sararken bulsun diye beklemiyorum. Üstelik ben eni konu bir meczup metin yazarıyım. Enerjiden ve tabii kaynaklardan felan mesul değilim. Demem o ki, sen neyi bekliyorsun ey Allah'ı Araya Katmadan Duramayan Adam? Sen herşeyi Allah'tan beklersen, ben herşeyi Allah'tan beklersem, nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa?

Bu türün bir levıl alt mevkilerinde takılanlar içinse, durum daha çok "yancılık" olarak kendini gösteriyor. Memuriyet derecesi gereği, konuşurken referansı direkt yaradandan almaya cesaret edemeyen bu alt tür, illaki bir dini kimlik işfa etmek zorunda hissediyor kendini. İş ortamında, sosyal mecaralarda çok daha fazla sayıda ünlü, ünsüz, sert sessiz, entel ve kuntel, dini kimlik gösterir oldu. Onu ne güzel düşündün de beybicim, sorduk mu?

Aklıma şöyle de bi mizansen geliyo. Tut ki ben bu "aakda" ile manita oldum.
- Bi gün sifonu çekmeyi öğrenebilecek misin?
- Kısmet.
- Akvaryumdaki balıkları sen mi öldürdün?
- Mukadderat.
- Feysten manitalarla mı mesajlaşıyon lan?
- İnşallah.
- Dolaptaki sandeviçi sen mi yedin?
- Hay Allah.

Evvet, gördüğünüz gibi denedik, reel hayatta da "herşeyi allaha havele etmek", biraz gevşekçe duruyor. "Ben bilmem beyim bilir" diyen temizlikçi kadın hissi veriyor.

Konuyu balla bağlamak isterim;
Lütfen kendi aranızda rencide olup, bana domuz bağı felan yapmaya kalkmayınız. Zinhar, Hayatımın Erkeği Allahsız olsun istemem. Hiç bir inancı olmayan adam, nobran olur, insanın .mına kor zira. Ama bi zahmet herşeyi de mistik alemlere, bi takım kimliklere bağlamayıversin. Önce insan olsun. Gerçi bitki -heyvan bana daha makul geliyo şu ara.

Hülasa, bi şehirde dere taşması, bi madende göçük olması, açık rögara araba düşmesi, depremde binlerce insanın ölmesi, birilerinin şehit olması "kaderde varmış" diye açıklanamaz. Özellikle de o binadan, o terörden, o rögardan, o madenden ve o şehirden mesulseniz, yapmayın, bence çok ayıp.

Biterken,
Kedim akşam yemeğinde somon yedi. Bense kereviz ve elma rendesi. Bu işte bi fakirlik mi var, yoksa ebleklik mi?
Rüya cevaplıyor ve mivvvvv.

Loving Man Since 1996

2010-10-01T10:23:00.000-07:00

Geçen eve geldim, şaçma salak bişey düşünüyorum. Önceleri böyle çok özel bişeymiş gibi herkesten sakladığım, yaşım az kemale erince de utanıp, kimselere diyemediğim bir hikaye. Kısmet internete koymakmış valla, "geç karşıma anlat" derseniz, inkar ederim söyliim.

Efendim ben ergenim. Kazık kadar ama, 16 bilemedin 17. İsterikliğin fevkinde bir yaş. O arada Radikal'de tam sayfa bir ilan oluyor; Auschwitz kampında bir grup esir adam, halleri perişan, yatakanelerinde poz vermişler. 40 adam var fotoğrafta, bazıları ayakta ve bazıları morg gibi ranzalarında, bir deri bi kemik yatıyor. Büyük ihtimal aclıktan ayağa dahi kalkamıyorlar. İşte ben duygu piciyim ya, gittim o yatan adamlardan birine aşık oldum. Hatta o adamın suratını ilandan kestim, sakladım.

Bunu düşünüyodum eve geldiğimde. O resmi hala saklıyor olabilir miyim? düştü aklıma. Öyleyse baya arkadaşları arayıp "Bana niye intervenşın yapmıyosunuz, tımarhaneye tıkmıyosunuz lan?" çemkircem. Yatak bazasından, eski günlüklerimden birini -kapağına bi kase çiçek boyamış olduğumu- çıkardım, baktım adamın fotoğrafı hakatten duruyor. Üstüne bi de "Seni buldum:)" yazmışım.

Neyi buldun lan seni çapsız, 8 IQ'lu insan eniği, ne buldun? Cebinde ya..ak bulmuş gibi, o neyin heyecanı? Hayır "tipim budur bundan kelli" desen, onun bile mantığı çok zayıf. Adam acından ölüyo lan? İllaki ilginçlik olsun istiyosan, git post modern yönetmenlere felan takıl. Evden kaç, mor oje sür. Ne bu ya, bu neeaa?

Neyse günlüğün arasında sakladığım başka şeyler vardı da, sinirim az geçti. Kendi gençliğimden tiksinmeyi tam bırakıyordum ki, günlüğü okumaya başladım. İlk entry tarihi 17.04.1996. Murathan Mungan'dan bir şiirle açmışım programı. Gece ve Müzik. Fakat her idare eder şey gibi, şiir de bi noktada bitiyor ve ben giriyorum söze. Keşke girmesem.

Annem benden ergenken niye tiksiniyomuş, o noktada anladım: Ergenben, bıraksanız kanıyla yazar günlüğü ah emooom, çünkü o her daim aşık. Rezil edebiyat, tomurcuk varoluş kaygısı ve sonsuuuz bir manitacılık.

Bir on sayfa diyelim Önder'le dostluk ve paylaşımın yoğuncana yaşandığı bi aşka koşuyorum, iki sayfa sonra Atakan'la tutkuların en derinini keşfe çıkıyorum, o gtüme koyunca bakmışsın Erdal'la bulutların üstünde uçuyor, gökkuşağında yaşıyorum. Derhal yüzük takılıyor, ben Erdal'ın soyadını adımla yazmayı deniyorum. Akabinde Atakan'la Erdal'ı boynuzlamayı felan da ihmal etmiyorum ha. Hoop iki sayfa sonra bırakıyorum neyse ki ikisini de, çünkü ela gözlü, kumral, uzun saçlı bir dilber olan Orçun'a deli divane abayı yakıyorum...

Şimdi kulağa "ergen rospik" gibi gelse de, öyle keyifli bir yolculuk yaptığım da yok, yannış olmasın. Yan gözle baktığım telefon direğine aşık olup adına akrostijler döşensem de, anne korkusundan bi halt edememişim. Ya da yazmamışım artık, varso yoksa, bulut, yoğunluk, reynbov, duygu... Doktorlar yengeç diyorlar, bence edebiyat. Çok roman okudum ben, ansiklopedi okusaydım, o atomun .mına bile kordum. (bildin o atomu sen)

Velhasıl kelam, insanın güncelerinden çıkartabileceği çok ders var. Keşke siz de tutsaydınız bi tane, "ay çok çocukçaaa" felan demeseydiniz. Yıllar içinde bir arpa boyu yolu nasıl da alamadığınızı zahmetsizce anlardınız bu vesiyle. Ben ismi "Yeni Hayat" olan güncemden bi ders aldım mesela; Orhan Pamuk'tan alıntı yapıyorsan, sıkıcısın, sıkıcıyız, sıkıcılar.

Biterken,

Science of Sleep'in ortasında, yanımda kanepede uyuyakalan kanka. Cumaresi gecesi 23.08. Karşı koltukta uyuyan kedi. Bi sigara daha. Herşeyin yolunda olması gerekir.

Ha kız uyandı.

Yalnız Tatil

2010-09-20T10:51:00.000-07:00

Ben aslen değil yalnız tatile çıkmak, yalnız kelimesini tek seferde doğru bile yazamam. Her defasında yanlışlara düşerim. Lakin demek evrimim yönünde küçük bi ışık var; geçende 2 tişört, bi terlik, bir de tek sefer kullandığım yoga matımı sırtlanıp, kendimi kısmen ıssız bi güney sahiline vurdum.

İnsanın tabiatın ortasında, iç sesiyle başbaşa kalması baya enteresan bi kafa; tüm genç hemşirelerime tavsiye ederim. Fısıltıyla espri yapıp tek başına kıkırdamak azbuçuk deli işi olsa da, ara ara pazarlık yapmam gerektiğinde içime annem girmiş ve taksiciye "Neaa Kabak'a kadar 60 TL mi? Ne yakıyo senin araç, Kaçkar balı mı?" çemkirmiş bulunsam da ve yer yer, az sonra anlatacağım noktalarda inceden bir göt atımı yaşandıysa da, yaradan el versin her sene yapayım yani. Öyle tatlı.

Zatıalim dağlar arasında, 24 endemik bitkisi olan camgöbeği bir vadide, Zeyna styla takılırken, siz burda "Fatmagül'ün Suçu Ne?" izlediniz tabi. Bi tecavüz fantezisi reload oldu bünyelere. Olmasın rica ediciim. Aşkı dağlarda gezen her kadının başına türlü fenalıklar gelmiyor, gelmemeli. Gerçi kampa ayak basar basmaz anlaşıldı ki, henüz single bayan rezervasyonumu yaparken, kamp çalışanlarından bi kısmı benlen kafada sevişmiş. E o kadar oluyo, yani...

Şimdi müsadenizle endemik personalar ve notlar paylaşıcam sizinle, bu yaşanmışlıktan hiç bir türlü eksik kalın istemiyorum.

Hipiköyünden İnsan Manzaraları

* Localy yours, Turkish Hüseyn lines: Yöresel bir kötü kalp, incelenesi bir kırsal hain kendisi. Daha beni çadıra götürürken "Çok sehvetli bi çadır ayırdık size" demesin mi? "Ney?"çığıldım inceden, bazıları bundan tırsıp lafını geri alır, mesafeyi çizer çünkü. Beriki zerrece oralı olmadı; "Şehvetli çadır, şehvetliii. Dün gece de bi bayan arkadaş kaldı burda" bilgilendirdi. Lakin çarşafları belki bi tesir alırım diye, değiştirmeye tenezzül etmedi. Kendisi bana tüm kamp boşken yarım metre büyük oda vermemek için türlü lafbazlıklar etmeyi, çıkışta 30 TL'min üzerine yatmak için çırpınmayı ve o parayı kaptırmayınca gider ayak "Sen de işini biliyon haa" laf sokmayı ihmal etmedi. Köy kafası basit, net; etinden sütünden istifadeye çalışıyo tabi ne görse Hüseyn, acaiptin vesselam.

* Çakra Adam Cemil: Anlatarak o enerjiyi aktaramıyorum ama böyle sürmesinden deri bilekliğine, baştan aşağı Karaip Korsanları tribinde dolanan bi adam düşünün. Elinde asası felan, ayaklar 7/24 çıplak. 12 yıldır Anadolu dağlarında geziyomuş, ben hikayesini dinlemeye cesaret edemedim. Zira Cemil'in temel huylarından biri "Enerji veriyorum, çakra açıyorum" ayağına manitaları ovalamak. Sen misin yanında "Başım ağrıyo, yok belim börtlemiş" diyen? Ansızın sokuluyo, bilgece sözler, "Senin auran kirlenmiş"ler derken, bi bakıyosun adam kuyruk sokumuna kadar inmiş. Utanma duygusuna sahip olmayışın bi insana böyle yakışacağını tahmin edemezsin öte yandan. Öyle bi avare, bi kafayı kırmış model kendisi. Bu "senin çakraların kapalı yavrum" hedesini bi kere LA'den bi ablaya yaptı, kız yoga master çıkmasın mı? "Ay nasıl olur, wtf?" diyerek, elleri üstünde geçti gitti tüm sahili.

* Dağların Kıralı Ednan: Bu arkadaş yöresel lezzetlerin aslen iyi kalpli olanı. Hani onca tabiat Hüseyn'e bi şekil genetik olarak yüzyıllardır tesir edemiyo, onu iki dirhem iyi niyetli yapamıyo ya, Ednan da durum o denli vahim değil. Vadiye inerken takside düşürdüğüm cüzdanımı 1 günde bulup, eksiksiz teslim edebilmiş bi insan kendisi. Hobileri arasında çıplak sırtında obruk taşımak, kaya şekillerinde vadide gizli olduğuna inandığı korsan hazinesine işaret aramak ve turistleri şelaleye tırmandırırken vaşak, yılan ve domuz izleriyle tıstırmak var. Ne var ki, o da bir pipili neticede. Tırmanış esnasında ecel korkusuyla edeleli kollarına yapışayım, şelalenin buz gibi havuzlarında onla beraber canlanayım istediyse suç kimde? Fatmagül'de tabi, ne işi var 500 m. rakımda elin adamıyla, di mi?

* Kozmik Veletler: İtiraf ediyorum bu tatilde 21 yaşında bi kıza "Seni öldürüp yerine geçmek istiyorum" şakası yaptım ve hiç gülmedi. Ama yani bi insan bu denli mi güzel olur? Her sene farklı bi ülkede eğitimler, bele kadar saçlar, sahillerde boncuk gtünden 15 cm ayrılmayan, mükemmel bir kurt köpeğiyle havalı havalı salınmalar... Yetenekli Bayan Ripley olmama ramak kaldı, hep bu tabiatta yetişen çocuklar yüzünden. Bunun erkek versiyonu ormanın kuytularındaki tahtadan obasında, laptopta "natural trans" dediği bi müzik yapıyo. Malzemenin gırla gittiği bin yıldızlı bir yaşam, kafalar altın olmuş çil çil. Aralarında "Çok kalmıycam buralarda, 2 haftaya dönüyorum. Kışın da Tayland'dayım" diyen de var, ah seni evde beslerim. Gerçi İstanbul'da 1 haftadan fazla hayatta kalamıyo bu türler.

Notlara Gelirsek;

* Denize sırt üstü kendini bırakıp, dağları izlerken bi yandan da işemek insanın kolay vazgeçebileceği bi keyif diil, hakatten bak.

* Bitkiler, balıklar ve böceklerle ilgili tek derdim, "Çok güzelsin, adın ne senin?" soruduğumda cevap alamamak.

* Ergen enerjisini yeterince toplarsak, dünyayı yoketcek bi silah elde edebiliriz. Ya da düzünden elektriği felan onlardan alalım. Sivilceye, 31e gitmesin, günah.

* Bu elimde tuttuğum keçi boku mu, yoksa kubar mı? neyse ki insan gerçek hayatta bu ikileme pek sık düşmüyor.

* Yalnız kadının tatildeki dayanağı, muhabbet arayan çiftler, ona "abla" diye seslenen ergenler ve korumacı köpeklerdir.

Biterken,

Ölüm korkusuyla terbiye olduğunu sanan deli gönül, değil mi ki asıl tırstığın yaşamak? İşte o vakit sana her aczın müstehak.

Aşkın Ömrü Kaç Yılmış?

2010-09-02T12:15:00.000-07:00

Tarihin spekülasyona en açık konularından biri heralde bu. Hemen edebiyattan örneklerle yazıyı süsleyelim;

Franko-reklam-pici Frederic Beigbeder, aşkın ömrüne 3 (yazıyla üç) yıl biçiyor. Bunu biçtiği aynı adlı kitabında bolca, hiç skimizde olmayan parizyen bohemlerin cinsel hayatlarını ve tribal alemlerini anlatmakta beis görmüyor.

Öte yandan yüzyılımızın edebi babası Marquez, "Gerçek tutkuların ölümden sonra bile yaşayanlarla kaldığına" dair cümleleri ve hiç olmadı tam elli üç yıl, yedi ay, on bir gün (burayı kitaptan kopya çektim) süren "Kolera Günlerinde Aşk"ı ile tanınır.

İşte bu akşam burada, hangi beyin haklı olduğuna karar vermek için toplandık. Evvet, elleri göreyim;

Kaç kişi sonsuz, itörnıl, tadı damaktan hiç gitmeyen aşka inanıyor? Hadi inanmayı geçtim, ısrarla bakkalından istiyor?

Ve kaç kişi mantığına el basıp, "Efendim herşeyin bir sonu var. Evrenin bile. Yaani..." çekiyor gönülden?

Aşka hiç inanmayan, duygularıyla herhangi bir teması olmayan ezici çoğunluk! Lütfen kütüphane kapısında top oynamayın, gürültü etmeyin, az ötede depişin. Hadi annem, toplantı yapıyoruz içerde, az sonra Tuna Kiremitçi gelecek.

Neydik Noolduk?

Hayatımın Erkeği esasen, genç hemşirelere erkeğin aslında çok da ivedi bir halt olmadığını izah amacıylan kuruldu. Since 2008 ve tam 99 yazıdır, ademoğlunun zevzekliğini anlatıp duruyoruz farkındaysanız. (Çoğul gibiyiz, lakin tek bir şizodan ibaretiz bay dı vey) Oysa zinhar hiç bir gün, aşk için "ivdedi değildir" demedik, demeyiz de.

Aşk sanırım bizden büyük bişey. Balina gibi ama daha akılsız. Öyle "neye inanırsan o olurmuş" mistikliğinde de değil üstelik; hiç balina görmemiş olmanız balinaya inanmamanızı gerektirmez neticede.

Aşk, bizim boklu hayatlarımızdan, sahip olduğumuz ya da asla olmadığımız bi takım plastik, metal, bez, sünger, tuğla ya da alçı aksamlardan, rahatlığımız ve irili ufaklı sıkıntılarımızdan, en pis korkularımız ve en tiksinç hırslarımızdan büyük. Tuna Kiremitçi egosundan bile büyük ve her nasılsa, hiçbirimiz bugün bir tuna olamadığımız halde bu gerçeği göremiyoruz.

Nedeni basit aslında, kediye sorsan patiyle gösterir; bi şekilde en çok kendine aşık insan. Ben hayatta ne yapıyorum? Neden benim istediklerim olmuyor? Bunlar neden benim başıma geldi? Ben, ben, ben ki ben. Ne mühimmişin meğer, ne bahtsız üstelik. Yer yer Mor ve Ötesi şarkıları gibisin; ne dediğin pek anlaşılmıyor ama dinleyenin acı çektiği çok açık.

Ama işte en dipte, ya da düşmekle asılı kalmak arasında diyelim, bir saniye, kendi tatlı canından geçtiğin o unutulmaz bir saniye boyunca, alabildiğine gerçek aşkın büyüklüğü. Marquez kadınlarından güzel Remedios "Ne bayağı adam, benden onulmaz bir hastalıkmışım gibi bahsediyor" omuz silkiyordu aşığını anlatırken. O onulmaz hastalığın her bir semptomuna kurban ol bre insanoğlu...

Hülasa, kül tablasının doluşuyla beraber, bu gizli toplantıyı dağıtmanın vakti geldi sanırım. Lafı ben çok toparlayamadım, yerime Yıldız Tilbe'yi bırakıcam. "Her acı büyütür içindeki çiçeği, dönersin kendine budur aşkın gerçeği" diye inilderken o müstesna deli, ben müsadenizle rüzgar alan bir yükseltiye çıkıp biraz kahramana oynıycam. Çünkü ben arabesk yavşaklıkları severim oh bebek, kendimi keserim gerekirse.

Ha unutmadan, ölü ozanlara ve Ramiz dayıya söyleyin, erkek erkeğe oturup şiir okumak kadar gayce bi hareket olamaz. Ve evet, Marquez reis alayına gider ama bu, balinaları ruj, krem ve ped üretmek için avlayan Japonları hiç bağlamaz.

Biterken,

Bu da aniden bitsin lan.

Şu Aralar...

2010-08-12T12:35:00.000-07:00

Zeki MÜREN - AŞKIN SIRRI BİLİNMEZ !!! (M.S)
Yükleyen mbelemir. - Diğer müzik videolarına göz atın.

Şu aralar biraz asabiyim."Kafan çok güzelmiş tatlım, yeni mi aldın?" sora sora gezmek istiyor canım.

Hiçbişeye vaktim yok. (küçük sırlar'ı pür dikkat izlemek hariç) Hakikatten şaşılacak şey, hep ucu ucuna yetişiyorum ne kadar gtümü topuklasam.

Şu aralar biraz dalgınım. Çaktırmamak için uzaklara dalarken bağırabilme yetisi geliştirdim; bu ilk maddeyi biraz rahatlatıyor nerden baksan.

Sevdiklerimi arayasım geliyor sık sık, aramıyorum. Bazen kendi kendime konuşuyor olabilirim ama bunu komşular duymayacak kadar alçak sesle yapmaya özen gösteriyorum en azından.

Şu aralar gitmeyi hiç düşünmüyorum, çünkü bu bana kalmakta olduğumu hatırlatıyor. Halbuki yerlere göklere sığamazdım; çakıl taşını, hışırtısını, haşeresini, kanatlısını, tüm kuyruklu ve yapraklıları üstelik topyekün, nasıl da çekiyor canım.

Sadece solitaire oynuyorum, allahaffet. Bilgisayar oyunundan hiç anlamamış olabilirim lakin, öğrenci işleri memuresi levılına gelmem şart mıydı?

Şu aralar şeytanın gözünün içine bakmam lazım. Şeytan derken abimden bahsediyor ve sanırım biraz ayıp ediyorum. İngilizce düşününce havalı gelmişti oysa. Abimeyse şeytan demek abartı olur, 2 metrelik bir kaza ihtimali gibi en fazla.

Ekseriyetle kambur yürüyorum, elde mütemadiyen sigara. Hep aynı albümü hatta aynı 2-3 parçayı dinliyorum, baştan sona ve sonra tekrar başa. (görseniz nasıl da havalıyım, kulağımda mp3 pileyırımla)

Şu aralar normalde taktığım şeylerin çöp kadar değeri yok. Takarmış gibi yaptıklarım zaten yalan. Ben yalancıların ilk hecesiyim; kulaktan kulağa oynuyorum, kendimle başlayıp bende son bulan.

Hülasa dostlar ben şu aralar, kara kara düşünürken gördüğünüzde aslen kafamda bin türlü çorap örüyor, kahkahamı duyduğunuzda genelde ebeminkini tersten görüyorum. Bu kadar histerik bi profil çizmem ondan. Hani bazen çıkar ya dün yediğimiz hurmalar, gtüm gtüm tırmalar, hah işte ondan.

Biterken,

Babaocağı Çeşme'de yiğenlerimle oynıycam bikaç gün. Döndüğümde "mühendis adam" başlığı altında, "Fotoğraf makinesi icat edileli 100 yıl oluyor. Resim sanatına ne gerek var?" quoteleriyle bir marka haline gelen abimden bahsetmeyi umuyorum.

görüşürüz İstanbul, görüşeceğiz.

Övünmek Gibi Olmasın Ama Dostlar

2010-08-10T03:45:00.000-07:00

Barış Manço - Cacık
Yükleyen bilgim1. -

Kurudum kaldım İstanbul ilinde,
Evde neye elimi atsam küf içinde,
Bir de cumartesi felan demeden acansa gelince,
Övünmek gibi olmasın ama dostlar,
Kendimi, HIYAR gibi hissediyorum.

Memleket desen gtlük mallık içinde,
Biri boyunun, biri kesesinin derdinde,
82'den kalma dandik anayasaya ne "evet" ne de "hayır" diyemeyende,
Abartmak gibi olmasın ama dostlar,
Kendimi, HIYAR gibi hissediyorum.

Atını alan Ümraniye'ye varmış,
Atmasyonla, yağcılıkla bolca yol almış,
Deyme adam bildiğin buna hayran kalmış,
İkrah etmek gibi olmasın ama dostlar,
Kendimi, HIYAR gibi hissediyorum.

Üstümde outletten alınmış partal giysiler,
Kimi çıkar ağaya "kimbilir ne" vaad eder,
Senin verdiğin emekse hep keyfe keder,
Neyzen'e yancılık gibi olmasın ama dostlar,
Kendimi, HIYAR gibi hissediyorum.

Hani rendeleseler beni bol sarımsakla,
Ve biraz nane, zeytinyağı üzerine,
Haliç, İstanbul Boğazı, Karadeniz ve Marmara,
Hatta 3 okyanus doya doya,
CACIK olur diyorum.

Biterken,
Söyleyin dostlar, şimdi böyle cacığa, rakı mı dayanır?

Genç Yaşta Uzun İlişkiye Saplanan Adam

2010-08-05T12:18:00.000-07:00

Ah bebişimsin, kıyamam. Pek çok hemşiremizin gönlünde yatan prens, ya da daha iyisi yavuklu, lakin karanlık ve kuru yerde muhafaza edildiğinde yakasını kemiren adamdır bu. Öyle delilikle damatlık arasındaki ince çizgide kırıtmaktadır.

40 yaşına gelip mutluluğu ancak, 19 EQ ile çalışan 19luklarda bulabilen adama yeydir her türlü. Ya da değildir, tam bilemedim. Çünkü yıllardır İsviçre'deki labarotuarlarımda yaptığım araştırmalar, erkeklerin tek kadınla yetinemediğini gösterir nitelikte. Yani, gözü tam açılmadan maşuk kıvamına gelmiş yöresel lezzetleri bir kenara ayırırsak, elimizde tortu halde testesteron kalıyor. Ki bence kendisi, hiç hayırlı bir hormon değildir.

Sözlükten ilham alıp, içine düştüğüm tuzak belli; ben de çıtır manita aldıydım vaktiyle. Şimdi o eski gevrekliği kalmadı neyse ki. Öte yandan hani bu genci uzun yıllar elinde tutmayı başaran hatuna alkış? Çok mersi, o vakit hemen bir miktar katagorizasyona giriyorum.

Çıtırdan Kapatılan Adam Türleri

* Halinden Memnun Vatandaş: Bu arkadaşın annesi hükümet gibi bir hanımdı kesin. Aynı kamu hizmetini kız arkadaşında da bulunca sevinçten delirdi. İlişkinin ilk dört senesi bu delirmeyle geçtikten sonra kız belediyecilikte ustalaştı tabi. Hadi bir dört sene daha seçimle iş başına. Evlenmesi en muhtemel çiftimizdir bu; düğün davetiyeleri kedili, çizim ve sempatik olacak.

* Dışlak Sanaatkar: Günümüz gençliği kendilerine emo da diyor, bizim zamanımızda grunge'dı, punktı. Ama zengin ailelerin Avrupa'da okuyan evlatları değildi bunlar, semt çarşısında dükkanı olan babalardan doğma anarşistlerdi. Kendileri gibi anarşik kızlara vuruldular. Şiddeti böğür delen aşklarıyla mahalleyi dedikoduya boğdular. Karşılıklı depresif ve üşengeç olduklartından yıllarca, ayrılmaya fırsat bulamadılar. Boşanması en muhtemel çiftin erkeği bu guruba girer bir de. Genelde kızın aileden birini dövmeden bırakmaz.

* Küçük Prens: 4 yaşından beri bir imparatorluk kurması bekleniyor kendisinden, tabi ki atılımlarını da o hızla yapmalıydı. Kendisi gibi elitkar bir hanımefendiyle genç yaşında, eternal halaya koşması bundan. Yoksa cümle kabuklu kuruyemiş kırılmaz, çeşit çeşit bakliyat fırına verilmez miydi? Bu gencin falında bir adet Nermin Bezmen görüyorum. İkinci evliği bir sülünle olacak.

* Bamyaboy: Fazla söze gerek yok, arkadaşın teşkilatlanması yetersiz. Bu gerçeği keşfettiği ilk toplu 31 partisinden sonra gözüne kestirdiği Melis'le çıkmaya başladı. Sorun diil, Melis'in de göğüsleri küçük zaten.

Biterken,
Rica edicem "adam belki aşık", ya da "sen hiç sevilmemiş kötü kalpli bi cadısın" klişeleri yapmayalım. Bu yazıyı yazmasaydım size klimalardan, İstanbul'un çıplak tene polar giyiyor hissi yaratan havasından ve memleketim çeşmeyi demet akalının ağzına benzeten insanlardan, ne kaddaaar ikrah ettiğimden bahsedecektim.
Şu anda insanlar beni fikir toplantısı yapıyorum sanıyorlar bi de. Kapatıyorum şimdi, ben sizi sonra ararım.

Şehre Ecnebi İnmesi

2010-07-26T00:08:00.000-07:00

Hele de o şehir İstanbulsa, hele de inenler İtalyan, İngiliz, İspanyol ayvaoğlanlarıysa, ah ve mevsimlerden yaz... Ne hayırlı bir hadisedir, değil mi ama efenim?
Gelin önce ağzınıza bir parmak nostalji çalayım. Nostalji ki hoş bir şey diye bilinir, bu pek öyle değil.

90ların bünyemizi oduncu gömlekleri ve nalet pop şarkılarla daladığı dönemler. Özel tvlerin de coşmasıyla halk olarak; gece cimnastikçisi Yasemin'i, yahut Cesur ve Güzel ahlakını deneyimliyoruz.

İşte o dönemde kuğu ilen azize arası bir varlığa tekabül eden Candan Erçetin "Aşk Hata Değil" klibini çekiyor. Klipte mini döpyesiyle GS lisesinden çıkıp, İstiklal'den aşağıya ceylan gibi sekecek. Konu bu. Döpyes desen taymlıs bir moda zerafeti, şarkı bile iyi. Amaaaa...

Fondaki kalabalık bize bir memleket gerçeğini haykırıyor adeta; varoş ve testesteron el ele yürüyorlar. İstiklal ise dünyanın en leşo 5 noktasından biri. Neyse ki, aradan geçen 10 küsüratlı senede İstiklal'in çehresi çok değişti. (gerçi her yılbaşı bu klip anı istiklade törenlerle canlandırılıyor. taciz gazisi kızlar madalya alıyo felan)

Önce bitli metalci ve punklar, sonra g.tü etli lakin dilleri dudu ekşi sözlükçüler, 2000 başından itibaren renkte sınır tanımayan clabırlar arzı endam etmeye başladılar canım cadde de. Ama sizi temin ediyorum, hiç bir yıl şu güzelim kültür başkenliği kadar iyi gelmemişti şehrin bünyesine.

Bu aralar İstiklal'de yürürken kafanızı standart boy ortalamasının üstünü görecek şekilde azıçık kaldırın. Ayvaoğlanların adeta sislerin arasından parlayan sokak lambaları gibi, kalabalıkta pıt pıt seçildiğini göreceksiniz.

Ya da kısaca 13 yıldır Beyoğlu yolcusuyum, bunca buzlu bademi aynı tezgahta görmemiştim.

Belki çoğu gey ama ne çıkar...

Şunu belirtmeden geçemeyeceğim, kesinlikle seks hakkında tavsiye veren bir blog olduğumuz gerçeğini kabul etmiyoruz. ASL'deki sekis ise kasıt, belki.

* Canım hemşirelerim, şayet bekarsanız bu mevsimi iyi değerlendiriniz.

* Bunun için öncelikle ve ivediyetle, bu sayfayı okumayı bırakınız. Rica edicem layfstayl bloglara tıklayınız. Hayat orda. Sonbaharda depresyon, pms, harmanlık gibi durumlarda düşersiniz gene.

* Sonra o bloglardan tespit ettiğiniz en ucuz ama hip hamburgerci, preclubcu, Türk Kahveci'yi, hatta outdoor sanatsal iventleri, minik moleskine defterlerinize not ediniz. Herifler hepsini buluyor ve bu şehri bile daha iyi kullanmayı başarıyorlar. Düşün ki kendi şehrinde ne ediyor, pis.

* Berlin'e giden bir arkadaş, ki kendisi "aşk hata değil" fonunda yıldız gibi parlayacak oğlandır, orda çook sıkılmış. Birkaç beylik sebepten sonra, anlaşıldı ki Alamanya da kendisine bakan hiç bir bayan olmamış. İşte "koyunun olmadığı yerde keçiye Abdurrahman çelebi" dediğimiz dönemin dışındayız şimdi. Koyun var. İster kırpın, ister güdünüz.

* Evet, gay çiftlere yiyecek gibi bakmak bi cins taciz. Ben bu konuda sokağa pek çıkmamak gibi bir önlem alıyorum. Size karışmam, kendi önlemlerinizi alınız, aldırınız.

Biterken,

Spotted: Sinem Kobal couldn't even playback. Yaaa çok tatlıydı Küçük Sırlar; Soner Sarıkabadayı günümüzün aşklarına doğuyor adeta. Ve bu doğumu Umut Sarıkaya çizsin istiyorum.

"Manita halısadan dönmeden bitirmektir bi de hevesim." Dedim ama beceremedim...(tavsiye aldığın eziği es geçme, tanı.)

Gossip Girl vs Küçük Sırlar: Farkı Fiyatı Tabi

2010-07-19T23:32:00.000-07:00

Bu konuda uzman olacağım hiç aklıma gelmezdi sayın okuyucu. Hani herşey hakkında bişey, bişey hakkında herşeyi bil demiş ya Huxley, benimki çöp hakkında gereksiz birikim edinme vaka-i hayriyesi.

Efendim, Gossip Girl ile çakması Küçük Sırlar mevzumuz.

Şu fotodaki iki kediye benziyorlar.

Rüya ve Cüce.

İkisinin de türü kedi, ikisine de ben bakıyorum.

Rüya solda, tüy festivali olan. 10 yaşında, gerinirken 95 santim. Tüm misafirler ve komşular tarafından oldukça hoş bulunan bir bayan. Hele pamuh karnını açtı mıydı, görenleri baygonluğa sürüklüyor.

Cüce, Beşiktaş Çarşı delikanlısı ve ezik olan. 1,5 yaşında ama 4 aylık kedi hacmine sahip. Gören heyvanı ayakkabı tabanıyla besliyoruz sanıyor. Hem çirkef, hem pis, hem de tipsiz gördüğünüz gibi. Bacaklar raşitik, tip pigme.

Gerçi Rüya da yellozun önde gidenidir ama, rica ediyorum, bu ikisine aynı muameleyi yapmak, "güzelim çiçeğim gel pisi pisi" demek mümkün mü? (Cüce tüm enerjiyi bahçenin her köşesine attırmaya yatırıyo bi de, olmayan boyun devrilsin e mi?)

Gelelim konumuza;

Orjinal dizi Gossip Girl'de takip etmeyenler için olay kısa şöyle: Manhattan fonunda çok uzun bacaklı bir sarışın, sezon farkı gözetmeksizin az giyinmekte ve 4 bölümde bir farklı bir yavruya alt dudak vermektedir. Sözde kankası olan esmerse, dünyanın öndegelen moda evlerinin defilesini yaparken, sarışından arta kalanlara elletmektedir.

Dizide ekru renginde takımlar giyebilen kimi yavrular, sadece limoda (bkz: limuzin) ya da penthouse da cima ederler ki, biz de bu vesileyle zenginliğin ne olduğa dünya gözüyle tanık oluruz. CNBC-e'nin en uzun soluklu çatal gösterme dizisi Las Vegas'ı çatlatır nitelikte bir lolita erotizimi vardır Gossip Girl'ün. Setin ışıkçısı bile maaşını Versace içdonuna sarınmış totoş olarak alır. Makyaj ve saç kusur tanımaz.

Esmer şellafe Blair, ekru giyen yavru Chuck'la didişirken, Barones Milftaş araya karışınca şöyle bir diyolog geçer.

- Blair, ı want you to meet this lady.

- Why? Is she gonna inform me about dangers of botox?

Ah ya rab, gelelim Küçük Sırlar'a.

Bu dizide esas sarışını oynayan Sinema Kobal, vampir olmaya ramak kala, GS'li Trex Arda'yle çıkmaya başlamış. Allah kısmet ederse çiftin çok acaip çocukları olacak. O değil, dizide esas kız öpüşse camia yıkılır, burası Türkiye.

Yani esas kız rospik değil, çatal bile yok. Ya diğerleri?

Oğlanlar, ah oğlanlar. Memleket kuru değil mi? Bu halk ekmek gibi oğlanları playboy olarak kakalıyonuz? Vatan Şaşmaz'ın et beninden üretilen bi tane var, Çet diyorlar. Çetin'in Çet'i. Osuruk ağızlı ve kabak kafalı olana ben "sana belediye baksın" diyorum.

Dizide makyöz zaten yok sanırım, dileyen dizideki erotizim kalesi ultra mini lise eteğinin üstüne cart kırmızı ruju çakıyo. Kıyafetleri de Osmanbey'de Ruslara bile satış yapamayıp kepenk kapatan mağzalardan toplamışlar. Işıkçı bile mutsuz dizide, çatal yok, yiyiş yok, veriyo alev alev voltajı.

Hele diyaloglar;

Çet: Suni tenefüs imkanı çıkar diye yüzme yarışmasını izlemeye mi geldin?

Osrukağız: Bu lisedeki kızların çoğunun benimle hayata döndüğünü unutuyosun...

Harcının Malatyalı amcaların ayaklarıyla karıldığını bildiğiniz halde, sarhoşken dayanamayıp yediğiniz midye dolmaları andırıyo dizi. Ya da bizim Cüce'yi.

Netekim Cüce'ye bakmaya, midye dolma yemeğe devam ediyorum ben. Bu akşam Küçük Sırlar'ı Twitter başında izliycem hatta; sahne sahne özümseyelim istiyorum.

Çünkü vazgeçemediğimiz pislikler, ruhumuzu temizler bazen.

Biterken...

Evrene pis enerji vermek gibi olmasın ama, hiç gelemeyen bi yazın içine kısılıp kaldık sanki. Ya da güz gülleri gibiyim, hiç pazar yaşamadım.

Jünyörüm sağolsun, üstünde "nobody reads my blog:(" yazan bi çantayla dolaşan kızı görürseniz, benim o. O manidar piçe ise burdan ulaşabilirsiniz.

31 Bütün Bir Yıl Çekilir mi?

2010-07-05T00:14:00.000-07:00

Athena - Pis (2010)

31 manidar bi biçimde, kişisel tatmin arayışının doruğa ulaştığı bir yaş. İnsan ister istemez acımasız bi takım gerçeklerle barışıp, "bari götüme giren şu hayattan iki dirhem keyif alayım" noktasına geliyor.

Hani "kaliteli yaşam, kaliteli insan" ski vardı vaktiyle 86030-yonca gibi sahtekar netvörklerde. O vakitler ben azılı anarko-punk olduğumdan, bu kişilerin arabaya dayamalı profillerine, yok efendim Meyla'da siksik ettik, ordan çıktık Mokku'da tavşan kulağı kemirdik geyiklerine tiksintiyle bakardım.

Şimdi kaliteli yaşamın, bir takım taksitlere ve lazer epilasyona aynı ay içinde para ayırabilmek olduğu bilinç düzeyine nihayet erişmiş bulunuyorum. Tedaş olsun, TTNET olsun, ne kaddaar anarşik bi insan olduğunuza hiç bakmadan yollayıveriyolar faturayı. Öte yandan sahtekarlık da gırla devam ediyor; Bir sabah işe giderken, akasya çiçeklerini süpüren çöpçüye bile yer yer özenilen eblek bi yaş 31. Tatminsizlik o boyutta ki, varoluş sorusunun topoş cevabı, çöpçüde, pazardaki limon satıcısında ve tabii tekel bayii'nde aranabiliyor.

Samimiyetle söylüyorum, bunların benim başıma geleceğini hiç tahmin etmezdim.

Neyi Tahmin Etmezdin Canım Evladım?

* Öncelikle "ne olcam sanıyordum"dan başlamalı sanırsam. 30uma kadar dahi olduğum anlaşılır ve büyük bi yazar olurum sanıyordum ben. Takribi 8 yaşından beri yazan bi insanım neticede, 22 yılda ne olmazdı ki insan? Buraya ilk yazdığım şiir olan "Kitaptır Arkadaşım"dan bi iki dize düşmek isterim hatta. (annem pek sokağa salmazdı da beni)
...
bilgi öğrenmek istersen,
var sana bir tavsiyem,
eğer kabul edersen,
kitap oku derim ben.

kitap okumaktan güzel,
ne olabilir sence?
bunu bana sorarsan,
hiçbirşey derim sadece...

(duyguya gel, kritiğe gel, kim olursan ol gel yav.)

* 20lerin ortasında çok romantik bir biçimle mevcut manitayla kaçıp nikahlanır, hatta yüzük dövmesi yaptırır, haliyle 30 gibi de boşanırım sanıyordum ben. Böylelikle hem özgür bağyan imajı çekecek, hem de bir erkek tarafından istenmiş olmanın şahadetine erecektim. Mahalle teyzeleri "Aneeaam, saadethanımlarıngızı evde kalmış" bikbikleyemiyeceklerdi. Ola ola, her 28 günde bir, "Beni annemden ne zaman istiycen leaan" carlayan gergin kadın oldum. Bunu diyecek muhattap bulamayan da var, buna da mı şükür?

* Hiç bir zaman bir firmada münasip bir pozisyon işgal edeceğimi düşünmedim. O münasip pozisyonu işgal edebilmenin erdemiyle sık sık kendinden geçen, içini kemiren iktidar böceğine yeni düşen biri olabileceğimi hayal dahi etmezdim. Jules Verne romanlarından fırlamış bir gezgin, Marquez'in gardenya çiçeklerine iğneyle şiir yazan Florentino'su gibi avare, Bukovski kadınları gibi rospik... Olamadım, olunmuyor birtanem.

* Beni mahallede gören konu komşu anneme: "Üzülme hanım, beşiğin çirkini, mahallenin güzeli olur" dermiş. O gün bugün ailecek güzelleşmemi bekliyoruz. Beklerken bana "köfte, patlıcan, gargamel " gibi isimler takmayı da ihmal etmiyoruz. Ama ne kadar büyürsem büyüyim, burnumla yüzüm arasındaki orantı doğrulanmak bilmiyor. Neyse 40'ı bekliycez artık, bi gerdirme iki botoks arasında aldırcam o burnu, keçi boku kadar yapcam.

* Hatıralarımda derin yolculuklar ettiğimde, 5 yaşında dahi gün batımına karşı hüzünlenen bi tip olduğumu hatırlıyorum. Hayır o yaşta neyin hüznü allahın veledi? Barbinin elbisesi mi üstüne olmuyor, tokanın lastiği mi belerdi? Aç diilsin, açıkta hiç diilsin. Sanırım en çok, mutlu bi insan olucam sanıyordum. Bunu hala inatla sanıyorum. Ve yine samimiyetten ödün vermeden söylüyorum, mutluluğun formülü benim için; iyi bir yazı, efendi bir okuyucu, ha bi de sağ salim dostlar.

Sağsalim kalın, mümkün mertebe mutlu olun.
love u,
d.

Biterken,

Yazının başına 31ci fotosu koymayı düşündüm ama şimdi insanlığı varoluşun bu naif gerçeğinden soğutmanın ne alemi var? Onun yerine son günlerde en çok sevdiğim şarkıyı koydum. Yazıyı okurken açıp dinleyen olur, keyfi gelen olur.

Şakamaka baya kral bi insanım hee, iyi ki doğdum. 69'da bambaşka bi manidar yazıyla buluşuruz inşalla. (ne temenni edildi arkadaş.)

Reklamcılığın Sır Kapısı Aralanıyor

2010-07-01T04:03:00.000-07:00

Kristal Elma reklam ödülleri, reklamcılardan başka kimsenin skinde değil. İnci sözlükte bi takım ajitasyonlara giriştim, dedeler küfretmek için bile iplemediler misal. Büyük ihtimal bi referandum yapılsa, halk tercihini "reklama maruz kalmamaktan yana" kullanacak. "Ayyyii reklamı dönmeze ben kıçıma hangi pedi alıcağımı nasıl bilirim?" panik yapmıycak. Havamız kimeyse?

Reklam sektörü de diğerleri gibi, içinde tuhaf insan ilişkileri barındıran bi kölelik cinsi. Hani çok eğlendiğimizi, yaratıcılıktan koptuğumuzu felan düşünüyosanız, sallayın. Yok öyle bi halt. Genelde dünyadan en ii işlerinin toplandığı shots dvd'lerine ve fwa'ya bakıp bakıp, işleri pırılından Türklüğe uyarlıyoruz.

Ne var? Çoğu dizimiz "Uyarlama" değil mi? "Ucuz benzer" değil mi? Çok ii, çok yaratıcı çocuklar da var evet. Lakin nası Newyork'taki borsacıyla benim borsacım bir değilse, aynı miktarda parayla oynamıyorsa, reklamcılıkta da durum işte, 5 kuruşa 5 köfte.

(Gossip Girl çakması "küçük sırlar" dizisi daha jenerikten varoş varoş kokuyor. dur bi ilk bölümü izliim, açıcam ağzımı.)

Veee gelelim törensel hadiselereee.

İzlenimsel...

1 Sektörün tüm kızları topuklu giymiş, epey süse vermişti kendini. Ben 10 cm topuk üstünde, sıradan bir trafik lambasından biraz kısayım. Bu sebeple kalabalıkta çok rahat önümü gördüm, netwörking yaptım. Uzun süredir "topuklu ayakkabı" meselesine bir mantık arıyodum, kalabalıkta onu da buldum inanır mısınız?

2 Sektördeki erkelerin çoğu çirkin. Allahaffet ama öyle. Sanki yaratıcı = goblin (kel + hobbit) gibi denklem var memlekette.

3 Sektörde dostluklar çok sıcak. İnsaların bi kavuşması var, sanırsınız İstanbul Metris olmuş, F tipi acans dolmuş. Kimse bu organizasyon olmasa can dostunu göremiycek. Hayır bi de sanki tüm sene birbirimizin kuyusunu kazmaya çalışmadık, fikrini boklaya boklaya helak olmadık.

4 Bedava şarap kalitesiz olur. Bu dünyanın tüm beleşiçengilleri tarafından bilinen bi gerçek. Neyseki rakı var; sahte değilse her türlü gider annem, ben bunu bilir bunu içerim.

5 "Bana verseler bi seneye kalmaz pırıl pırıl ederim" demiyorum ama, daha ilginç olabilir organizasyon. Yaratıcılığı kutlayan bi gecenin sahnesinde, "Birbirini kalabalıkta bulamayan sunucular" harici bi yaratıcılık olmaması normal diil. Manzara şahane ama.

* Yazları Suada'ya yüzerek çıkmaya çalışan selpak satıcısı çocuklar olduğunu duymak, beni maafetti. Muaffak olanı geri suya mı atıyolar acaba?

Biterken,

Bu senenin "sezon finalleri" hakkında yazmayı çok istedim. İstedim ki Ezel bi estetik daha olup Bihter'e dönüşsün. Mezar başında bi fatiha okuyacağına lavuğun gtü gibi "Behlül kaçar aşkım" halaya duran Behlül'den intikam alsın.

Kısmet diilmiş.

Şaka bi yana, Çeşme'ye henüz çifte cemreler "demet ve serdar" düşmemişti. Aile saadeti yaşadım döndüm. Giderken bu kadar pis bırakmış olamam, naaptınız lan İstanbul'a?

Nikahtaki Keramet ve Modern Zamanlar

2010-06-20T12:17:00.000-07:00

Evlenme mevzuuyla alakalı tek bir fantezim var ve onu da sizinle paylaşacak değilim. Gerçi şimdi "fantezi ve paylaşmıycam" diyince kesin aklınıza zifaf konulu bişiyler gelecek. Halbuki günümüzde zifaf-gerdek yaşayabilen pek çift kaldığını sanmıyorum. Önsevişmemiş bile olsalar, o stres/alkol/yorgunluk kıskancında kimsenin hali kalmıyodur. Bi koyu müslümanlar gerdek keyfi yaşıyo herhalde. Onları da maalesef ben tanımıyorum.

Zaten modern zamanlarda gerdeğe gelinen süreç, özellikle işin dantelli kısmıyla ilgilenmesi elzem gelini delirtmek üzere tasarlanmış. Tanıdığım en cool ve en evlenmekeçokdaskinde değil kadınların bu dönemde birer "bridezilla'ya ya da kill bill seti kaçkını uma'ya" dönüşmesini başka şekilde açıklamam mümkün değil. (benim tanıdığım kadınların tamamına yakını cooldur bu arada)

İçtiği suya sedatif damlatılarak ehlileştirilenler mi dersin, 6 ayrı saç provasından ".nınızıskieeam" diye çıkanlar mı? Kıyamam... Uzaydan görünen tek gelin başını yaratma azimlisi kuaför/makyöz ikililerinin yaşadığı bir ülkede, işleri kolay değil tabi. (Sim gribi; düğünde gelinin öptüğü tüm insanlara bulaşır, bi hafta yüz/el/kol çevresinde lezyonları görülür)

İşleri kolaylaştırmayan diğer unsurlar, nişan sepetine mor kurdelalı penye gecelik koymaya azimli aile teyzeleri, kına gecesi vs. bekarlığa veda, takı merasimi bitmeyen öpüşmesi, elektronik aletler üstüne el işi örtü koymaya azimli kaynana gibi şeylerdir. Bu imtahanlar karşısında makina olsa bozulur, winows olsa çökülür.

Güncel Nikah Sanatı

Modern zamanlar, başlık parasından, kınalı kuzunun pilava katılmasına kadar herşeyin belli olduğu kadim düğünlere pek çok alternatif getirdi. Alternatiflikse, nikahın sahipleri kadar katılımcılarını da etkiliyor tabi. Su altında yahut paraşütte evlenmeye hevesli arkadaşlarım, sonra "Niye gelmedin? Davetiyede enlem boylam netçe yazıyodu" olmasın.

Etkileri nereye bağlıycam; geçen hafta pek sevgili bi kankanın bekarlığa vedasını yaptık. Pipi konseptinde, miniminnacık s.k pipetleri, şekerleri ve buzları emdiğimiz on numara bi organizasyondu. Her ne kadar olaya tavla, Türk Hahvesi ve kına ile dalmış olsam da, gelin hanım kızın hediye jartiyer takımlarını daha bi beğendiği gözümden kaçmadı.

Neyse, çok eğlenildi lakin ayrıtıntısı haset yapabilir. Mezdeke kaseti takıp oynamadığımızdan, bi noktada 6-7 kız, bol alköllü, geline bir ders vermek amaçlı pole dancing eğitim dvd'si izlerken bulduk kendimizi. Nadide eserdeki oyuncu kızlar, cimnastiğe 4 yaşında başlayıp, kariyerlerine Medrano sirkinde devam etmişler. O kadar taş bi vicut ve ipdonla, 12 cm topuk üstünde ve bir direk tepesinde, öylesine kendini sevebilmek insan işi değil. Sirk kaçkını diillerse vamir olmalılar.

Hülasa, çok geçmeden kız ekibimizi "Onlar insansa biz neyiz?" üzüntüsü bastı. Efkarlandık. O ara eğitimi anlatan açıköğretim tonlamalı bayanın "konfidıns" ve "ay kontakt" kelimelerini inatla tekrarladığını fark ettik. "Kendine güvenin" yerden 4 metre yüksekte aparkat açarken yalanabilmeye etkisini tartıştık. Son olarak, hareketlerdeki en zor kısmın "göz teması kurmak" olduğuna, zira hiç bir erkeğin o esnada kadın gözüne bakmayacağına karar verdik.

Üstüne de getirdiğim kınadan yakarak ve pasta yiyerek iyice bi sakinledik.

Lafı bugün uzatasım yok;

* Ekim'e kadar sürecek nikah sezonunda şimdiden tüm evleneceklere ve iştirakçilere başarılar diliyorum. İşiniz zor.

* 30 sonrası bi kadının evde kalışıyla tüm camianın dala geçme hakkı ve her tür annenin müstakbel damadı puanlama yetkisi bulunuyormuş. Bu deneyimler beni hızlıca 40'a sürüklüyor, haberiniz olsun.

* Evlenen insan nedense yakınlarında bi ağlamaya ihtiyacı uyandırmakta. Ben gibin evde kalmışların Demet Akalın - "Tüm isteğim 3 kelime; evli-butlu-çocuklu" şarkısıyla ağlamasını anlıyorum. Evlilerin derdiyse, geçen yıllarına bakıp, Zuhal Olcay-"Dilersen hiç başlamasın" konseptli gözyaşları oluyor sanırım. Ben aynı duyguyu yavru kedi kucaklayıp veterinere getiren 20'lik kızlar için duyuyorum. "Z.çtın annem" yutkunkunması.

* Sevdiğiniz bi kadın evlenirken, küslük, kırgınlık, en son kim koyduculuk, intikamcı kara cücelik yapmayın. O nikahın her aşamasına mümkün mertebe iştirak edin; giyinin süslenin, göbecik atmayı ihmal etmeyin. "Ajda çalana kadar kalaydım bari"dersiniz sonra, tekrarı olmaz.

Biterken,

Nikah düğün diyip gidemediğim Efes One Love; sahnede "air gutiar" çalan erkekten acıklı tek şey, "air battery" çalan kızmış.

"Bridezilla" kelmesi için Burcu'ya teşekkür eder, yeni evli çiftimize Tayland'da "oha lan buralar gerçek mi?" sahillerinde geçirecekleri balayında mutluluklar dilerim. Gidince öğrenirsiniz, Uzakdoğu'da bir değiş vardır. "hav ay fak may destini."

İnterneti Bitirmek İsteyen Adam

2010-06-10T11:06:00.000-07:00

Seni düşünüyorum gözlerim kapalı.

Kaytan bıyıklarını, gül cemalini, nur saçan o munis yüzünü...

Öyle mahrem, öyle babacan bir ifaden var ki...

Sanki hiç, çatır çatır skişen Rus kızı videosu izlemedin ömrünce. Chatroullette'te envai çeşit memleketten ske, hiç denk gelmedin. Bir gün olsun,"slm, asl, 23cm, bakire misin?" kelimelerini -ayen de bu sırayla- tuşlamadı parmakların.

Masumsun sen bana göre, hepimize göre.

Biliyorum, senin gençliğinde değil cam'den meme göstermek, camdan yüzünü göstermezdi kızlar. Hanımı evlenmeden önce bi kez parkta gördün. O da işte örtüsünden geriye kalanı, sarma, patlıcanlı kıymalı börek ve kuru köfte ardından.

Sen gençken empeüç felan nerdeee? Plak vardı, lakin zamane müzikler sana yabancıydı. Canın çekmedi mi bilinmez, bol paça giyip, Erkin Koray- Barış Manço'yla kıvırmayı? Ama haşa, kıvırmadındı.

Sonra takvim yaprakları tek tek düştü, pencere kadrajında mevsimler cut cut değişti. Sen büyüdün koca adam oldun, Memleketin "attaya gidelim kısmetse ölmeden döneriz" hizmetlerine bakmaya başladın. Ay ne iyi ettin?

Önceleri şugar şugar geçinip gidiyodunuz. Kanka gazeteler istediğini yazıyodu felan. Hani bi tren vardı, Ankarâ'ya giderken yoldan çıkıverdiydi. Hızlandırılmış ama güvenlileştirilmemiş bi ulaşım şeklinde 139 insan, öteki tarafa hızlıca geçmiş, medyada bu sayı yarım saat içinde 39'a düşmüş, hani sen de "Aa ben mi yaptım ki" diye küs işareti çakarken görülmüştün.

Tabi senin gibi böyük adamların hepsi birbirinin donundaki deliği bildiğinden, kimse çok da ötelememişti lafı. Tatlı tatlı atışmalar en fazla, o da adab-ı muhaşeret iskanında. Bi tek işte internette haddini bilmezler, görgüsüce saldırdıydı sana. "İstifa" felan, ne kadar alakasız şeyler halbuki kazayla ?

Ah o internet yok mu?

Sallandırcaksın aypisinden üç beş tane, bak bi daha klavyeye yaklaşıyo mu parmakları?

Hayır, hepsi bi yana, biraz telaşlanmıştın internet teslim edilince attaya gitme bakanlığına. halbukis hiç de öyle büyütülcek bişiy değilmiş. Oğlan gösterdi işte, koca başbakanın sitesinde yalnızca iki buton var. Belli ki fazlasına gerek yok.

Zaten anarşiklik almış başını yürümüş, gencin dimağı tehlikede... Şimdi bu genç dimağ, yabancı memlekette tangayla motora binen kız görür, ister. Oraya gitmek istese gene iyi, ya o da tangayla motora, ata binmek isterse? Komşulaaar, evlerden ırak.

Ayrıetten, internette bu dimağların yüzünü göremiyosun, kim kimdir, in midir, imo mudur bilemiyosun. Temas sıcaklığını veremiyosun. E dövemiyosun. Laf anlatıyosun, "Gogıl, para ver lan piç", dinlemiyo.

Hepsini hızlı trene bindirmek de mümkün olmadığına göre?

Kes gitsin internetini.

Çok da twitindeydi. Hayır efendim biliyosun adın gibi, sayın Gül'ün twitleyen 4 yaveri var. Sana da tesis sağlansa, sen de facebuka girmen mi? Halkınla kaynaşman mı? Pazarcıyla, peynirciyle sarmaş koklaş fotolarını yüklemen mi?

Yo hemşerim yo,

Bu memleketi internet yönetmiyor.

Yassak, gaphalı, de geth!

Biterken,

.com adresini bi ara kullanır gibi olduk, sonra yine memleketin bazı semtlerine hizmet veremedik derken, bu yazıda hiç demedim bak, sizin sağlayacağınız internetin ta .mınakoyıyım.

neyse ki inci sker. onla eğleşiyoz işte bu ara.

Aileden Soğutma Bakanlığı

2010-06-06T23:53:00.001-07:00

Tüm toplumsal düzenimizin aileyi özendirmek, gelini bezendirmek, üremeyi kurumsallaştırmak üzre düzenlendiği aşikar. Romantik komedisinden, bir kilim yeter sevgilime, tek taşını kendisi alıp astrolojinin uygun gördüğü başka bi tarihte Nil kıyısında evlenen biriciğime kadar herkes, evlilik taraftarı. Nikahın kerametiyle imtahan edilmeyen bir ben, bir Teo, bir de gayler kaldık.

Peki başbakanın dahi en az üç çocukluk üreme tavsiye ettiği ülkemizde, derin devletin aileden soğutma hizmetleri olduğunu, biliyor muydunuz?

Evet evet, bu hizmeti her sokağa bir adet düşecek şekilde konuşlandırıyorlar. Çekirdek aile görünümündeki bu ekip, yaydıkları ılgıt ılgıt negatif enerjiyle insanı aileden soğutmaya yarıyor. Biraz "Evcilik Oyunu"ndaki çiftler gibi ama şiddeti vasatın üstünde. Üstelik ortada bir adet de ürenmişlik mevcut.

Bu ekibi mercek altına alırsak;

G8 Baba: Kafkaesk bi kafası var. Hani kendi ayağıyla nikahlanıp, akabinde çocuk sahibi olmamış da, bir sabah uyandığında kendini ev reisi buluvermiş gibi sıkıntılı, gürültücü, baskıcı. Haneyi dünya gibi düşünürsek, baba G8 devleti sayılır. Yerli yersiz gücünü göstermekten, esip gürlemekten çekinmiyor. Çekinmek ne lan? Terör estirmeyi basbayağı iş bellemiş. "Sabah 7:30 oğlanı uyandığı için, hanımı var olduğu için azarla" şeklinde mesaisi başlıyor. Evde genelde sadece artistik işleri "benden başka kimse yapamazdı" havasıyla icra ediyor. Elinde fırça, balkon takımını verniklemek, dünyayı susturup klasik müzik dinletisi düzenlemek, hep G8 babanın marifetleri.

Gelişmekte Olan Anne: Dünyanın tüm gelişmekte olan ülkelerine benziyor biraz; köppek gibi çalışmasına, en çok o yorulmasına, hem işe gidip hem evi çekip çevirmesine ramen yeterli saygıyı bir türlü göremiyor. Zaten hane dünyasının doğası gereği, hep gelişmekte kalıp, bir türlü gelişmiş olamaması için tüm çareler düşünülmüş. Ne kendine ayırcak vakti var, ne de takati. İş bu sebeple, hep ikinci sınıf vatandaş kalmaya, haliyle sinirli ve çirkef olmaya mahkum. Bu zayıflığının bedelini çocuğa ödetmekte beis görmüyor. Babasına onun üzerinden savaş açıyor; biçareyi elinde dingildeyen bi oyuncakla terasta kitap okuyan G8 babanın üstüne salıyor felan. Tabi müsibet hep velede kalıyor.

Halk Velet: Hikayemizdeki en acıklı pozisyona sahip velet, yani annesinin hitabıyla "babasının pici", dünyanın tüm biçare halklarını temsil etmekte sanki. Gariban doğumdan itibaren yediği voltaj voltaj negatif enerjiden epey sersemlemiş, mal gibi olmuş. Ya öfkeli, ya sırnaşık, ya şımarık, lakin kimseye yaranamıyor. Herşeyden yarım yamalak haberdar, kime kızsın bilemiyor. Hane halkının neden sürekli savaşta olduğunu anlayamadan, kimi zaman silah, kimi zaman kalkan, ama hep g.tünde patlayan görevini icra ediyor. Ağlaşma - güce tapınma sarmalında, 0-8 saniyede sıradan bir çocuktan trole dönüşebilme yetisine sahip. Aile kurumsal mevcudiyetinin asıl sebebi değil, kamburu gibi görülmekten bi türlü kurtulamıyor.

Hülasa sevgili okur, bakmayı bilirsen karşı komşun seni evlilikten soğuturken, klasik bir anarşiste çevirebilir. Peki sen hiç dikkatle, bakıyor musun?

Biterken,
İstanbul'a yağmur yağıyor aralıksız.
Mayıs sıcaklarında, Haziran fırtınasının bir İstanbul geleneği olduğunu anlatıp durdum.
Şimdi, "buneyeaa" ağlaşana, "ne dedim ben çat", "ne dedim ben çat".

www.hayatiminerkegi.com linki şimdilik çalışmıyor ve ben suçu bilgi teknolojileri ve iletişim kurumuna atıyorum, haberi olsun.

d.

Yalvarırım Bana Mesaj Verme!

2010-05-28T03:04:00.000-07:00

Ah canlarımmm... Mor ve Ötesi'nin yeni albümleri süper. O kadar güzel ki, ben gibin müzikten anlamayan insanların elinde kendini 5 saniyede yok etme özelliğine sahip (miş). Değişik bir teknoloji.

Morların bize bu albümde aktarmaya çalıştıkları ana tema, Teoman abimizin esasen samimiyette bir dünya lideri olduğu. Hani kendisine "bohem postuna bürünmüş götçü" dediydim ya, şu an tövbe aşamasındayım. Abdest alıp omuz üstümden sarımsak atıyor, eklem yerlerime muska basıyorum.

"Masumiyetin ziyan olmaz", biz değerlendiririz annem. Repoya yatırır, olmadı yıllık masumiyetinize yüzde 76 faiz veririz. Şarkı sözlerimiz topyekün mesaj kaygılı olur ama ne dediği anlaşılmaz misal. Sanat anlatılmaz yaşanır ya, o hesaptan ödetiriz sana, e tabi yersen. Barışarock'ta sahne alıp "Bieez Rakınkok'a çıkmıyoz çünkü kolaya karşıyız, hem kefir çok daha helti" bağrınır, ertesi yıl Fanta gençlik festivalinde boy gösteririz. (fanta portakallı ya, heralde ondan)

Mesajla boğumlama, araya manken kırmalı klip çekeriz. Klipteki kadınlar haşa görsel malzeme değil, klibin teknik ekibine tekabül ederler. Biliriz ki sektörün tüm klipleri, siyah sütyenli kameramanlar tarafından çekozlanmakta ve dahi rejisörler o esnada "ağzıma alırım" dercesine kalem kemirmektedirler.

Çilek fırlatma, dev telefon, sansür çiçeği içme bunlar hep hoş şeyler. Ama en hoşu, Harun'lu masaj sahnesindeki koltukaltı açısı. Harun bağyan olsa, "meme yanağını göstermek istiyor herhal" yorumlardık fekat, burda şairin derdi ne? Peki klibin sonunda "Ay dayanimiccim ne sikko şarkı ya'rab" diye üstünü başını yırtan sözde yönetmen kız?

Harun kardeşim eskiden çok politikti; ekoloji de ondan soruluyordu, sivil toplum bilinci de. Böyle Pelin Batu'yla Starbucks'ta, Sorgun Ormanları'nı konuş konuş helak oluyorlardı. Sonra bi ara Deniz Akkaya'nın Dishy dergisine çıktı Harun. Migren & diare - dabıl penetreyşın ifadeli pozlar vermiş, akabinde kendi kendine yaptığı röportajda "Ya aslında niye bizim hiç grupiemiz olmadı ki? Yoksa kaşlarımı Serdar Ortaç stayla alıyorum diye mi?" sorularına tatminkar cevaplar vermişti. "Sevişmek de balık tutmak gibi iki ikişinin yapabileceği bişey" izahlamıştı Harun. Norveçli yalnız balıkçılar, "Lan biz de hababam nötröjena asılıp duruyoduk ha. Niye aklımıza gelmedi?" bilinçlenmişlerdi.

Demek Pelin kendini tarihe verince, Harun'un mesaj kaygısı da "masaj kaygısına" dönüşmüş. Ki zaten geçtiğimiz aylarda toplum "açılım açılım" diye inilder, bilinci ortalama bir tapire denk olan Nihat Doğan bile "Kürt'le Türk'ün nikahının 1071'de kıyıldığını" muştularken, hiiiç sesleri çıkmadı. Bekledim. Bir gün olsun Alman Liseli, Ace beyazı Türk, upper middle class varoluşlarını unutur, bi ucundan işe destek olurlar diye bekledim. Ama onlar dünden kalan masumiyetleri ziyan olmasın diye çorbaya katmakla meşgullermiş annem.

Vay benim çileli başııım...

Albümü gerçekten dinlesem, burada sözlerden ortaya karışık karnım yarıla yarıla güleceğimden o denli eminim ki. Ne laf cambazlıkları yapıldı kimbilir, ne harf oyunlu cin sloganlar... Neyse ki müzikten anlamıyorum (tekrar) ve böyle sorumluluğum yok. Sizin de mesaj vermek, muhalefet olmak gibi bi sorumluluğunuz yok sayın morlar, gerçekten....

Hayat size güzel ve asıl soru, gönül razı mı yarım ekmek arası solculuğa? Hiç skinizde değilken, memleket sorununa değinir gibi yapmalar niye ki? Bişeye karşı durmak rock müziğin ruhundaysa misal, size özel "mualefet edilecekler" listesi yapıyorum aşağıya.

Lütfen dışına çıkmamaya özen gösterin annem. Öpüyorum harunun kalem kaşlarının ortasından.

Mor ve Ötesi Muhtemel Muhalefet Listesi

- Sıcaklığı doğru ayarlanmamış jakuzi.

- Lime'ı yeterli konulmamış Mohito.

- Siyasetçilerin çorap ve kravatı çıkartmadan sevişmesi.

- Meme yanaklarına RTÜK sansürü.

- Beach klüplere yanaşıp mazot bırakan tekneler (çevrecilik ölmedi ulen!)

- Bu sene de turistlere yamuk yapması muhtemel Akdeniz foku Badem (heyvanat da haddini bilecek mirim)

- Saçkıran.

Biterken...

Bu hafta kolay geçmedi. Sıcaklıkların artmasıyla denizli ve bitkili yerlere göçmek isteyen deli gönül kendini, iş ortamı dertleri ve kötü kalpli blog yorumcularıyla yordu.

Haftanın son günü öğle saati, atgötten arzuyla kalp kalbe karşı geldik de, bi stres attık neyse ki. Ona da burdan bağlanın.